bird90: “Ik zeg tegen mijn man dat hij 112 moet bellen”

“Maar toen.. was het december, om precies te zijn 5 december, ik voelde mij niet zo lekker en baalde dat ik precies nu met pakjes avond zo’n hoofdpijn had. Ik werkte inmiddels weer 24u als autismecoach en had de ilusie om januari 2024 te starten met 32u pweek. Want mijn wilskracht is nooit weggeweest en het gevoel van ‘er niet toe doen’ en ‘niet genoeg opbrengen’ werd groter en groter. Niet van buitenaf hoor, nee vooral en eigenlijk alleen vanuit mijzelf. We wilde graag verhuizen, daar was toch echt meer inkomen voor nodig in deze tijden. Maargoed het was dus begin december, ik werkte door en door en ik voelde me steeds beroerder worden, ik dacht rond 11 december dat ik misschien wel corona had, want ik had veel moeite met eten en drinken binnenhouden en helse koppijn. Ik melde me ziek, niet voor mijzelf, maar omdat ik bang was om andere aan te steken.. (little did I know)

13 december zei mijn man, dat het toch echt tijd was voor de huisarts, samen met mijn oudste, die ook ziek was, ging ik naar de huisarts, toen troffen wij de arts in opleiding. Ze beluisterde me longen, nadat ik hierop aandrong, want ik dacht dat ik misschien wel een longontsteking had en zij checkte mn bloedwaardes met een vingerprik, waar ze eigenlijk pas iets doen vanaf 5.0, waren mijn waardes 4.5. Het advies was, even uitzieken en mogelijk corona.

Thuis kroop ik direct in bed, ik sliep voor mijn gevoel non stop. Af en toe dronk ik iets, maar ik hield precies niets binnen. We zouden het weekend eigenlijk naar de kerstmarkt gaan met onze vrienden, dus de meisjes gingen logeren bij opa en oma. Achteraf was dat mijn redding.

Vrijdag avond de 14e ging mijn man de stad in, ik voelde mij zo slecht en bleef maar spugen, natuurlijk werd de kleine meis continu wakker en heb ik zelfs nog bij haar spugend gezeten. Uiteindelijk kwam mn man thuis, maar met wat biertjes op dus zag totaal niet hoe slecht ik mij voelde. De dag erop ging als een waas aan mij voorbij, ik weet nog dat ik overal uitslag zag en dat ik de buurvrouw vroeg wat ik nou weer had? Zij dacht miss vd hoge koorts(uitslag). Uiteindelijk ben ik vroeg gaan slapen, mijn man had de volgende dag ochtenddienst, dus hij moest 5:00 opstaan.

Midden in de nacht schrik ik wakker, het is 01:30, direct merk ik dat mijn ademhaling zeer moeilijk gaat, ik hoest veel en af en toe heb ik zoveel slijm, ik spuug het uit naast mn bed in een teiltje, er zit bloed bij. Ik zeg tegen mijn man dat hij 112 moet bellen, hij wordt moeilijk wakker en zegt uiteindelijk ‘ doe even rustig joh, je hebt gewoon een paniekaanval’ die aanvallen heb ik nog nooit eerder gehad, dus hoe bedoel je gewoon? Ik dring aan dat hij belt en strompel naar beneden, ik heb ergens een saturisatie meter liggen, gekocht toen mn ouders corona hadden en ik mn moeder gerust wilde stellen. Ik meet en het geeft 85% aan, mijn directe gedachte ‘ dat ding werkt ook lekker’ inmiddels is mijn man aan het bellen met de huisartsenpost, ze willen videobellen? Really? Wat gaan ze zien dan? Ze bekijken mij en zien dat ik moeilijk adem kan halen, (voor mijn gevoel dik ik het aan en stel ik me aan) ik hoest weer wat bloed op en ze laten mij naar de huisartsenpost komen.

Lees ook

Foto’s van je kind delen met een emoji? Experts zeggen: niet doen

Eenmaal bij de huisartsenpost heb ik moeite met zitten, ik ga op de bankjes liggen, want thank god is er alleen 1 andere vrouw, die vrouw hoest en maakt wen benauwde indruk. Ik weet nog dat ik dacht ‘ blijf uit mijn buurt aub’

Ik word naar binnen gehaald door een triagist, geen dokter nog. Mijn bloeddruk wordt gemeten en mijn tempratuur. ‘ je bent goed ziek he?’ De arts komt binnen en beaamt het zelfde. ‘JOH’ denk ik.. ze komen aan met een bed, ‘ lukt het om hier te komen liggen?’ Ik denk nog ‘ een bed? Doe even normaal! Geef me gewoon een kuurtje t voor m’n longen’ En dan.. gaat het licht uit. Ik herinner mij vrijwel niets meer vanaf di, het zijn ingevulde verhalen en vage herinneringen. Maar ik zal mijn best doen.”