Beeld: Canva

Redactie Mamaplaats

““Moe zijn hoort er nou eenmaal bij”, “Een roze wolk bestaat alleen op Facebook”, “Het is wennen”, “Je moet de balans nog vinden”, “Ga iets leuks voor jezelf doen”, etc., etc., etc. Dat is slechts een greep van de goedbedoelde adviezen die ik kreeg. Maar dat was niet het advies wat ik nodig had. Had iemand maar gezegd: “Dat is niet normaal”.

Door de jaren heen hoor en lees ik verschillende verhalen van vrouwen die het hebben over alles waar zij niet voor gewaarschuwd waren, voordat ze mama werden. Ik merk dat het vaak gaat over mentale gezondheid. Zij delen op hun beurt daarom nu zelf hun verhalen, die vaak gaan over de zoektocht naar jezelf of balans in het moederschap. Ook ik heb daar vaak over geschreven of gesproken. Ze/we geven andere mama’s graag tips en adviezen. En al snap ik dat heel goed en vind ik dat een belangrijk gespreksonderwerp, hoor ik vrijwel nooit iemand iets zeggen over de fysieke kant van dit verhaal. En dat vind ik heel jammer.

Net als andere (nieuwe) moeders had ik tijdens mijn zwangerschap en erna last van vermoeidheid. Ik was altijd moe, had veel fysieke klachten en mijn mentale gezondheid ging achteruit. Ik had last van angst- en paniekklachten. Ik probeerde dit bespreekbaar te maken, maar kreeg al snel antwoorden als “iedereen is moe”, “je moet er meer op uit” en “misschien helpt therapie”. Allemaal goedbedoelde adviezen, maar niet wat ik nodig had.

Ik kende angst- en paniekklachten al. Jaren daarvoor heb ik daar veel therapie voor gevolgd. Maar dit voelde anders. Dit voelde heel fysiek. Ik voelde me fysiek zwak, ik voelde veel spanning in mijn lijf en mijn hoofd begon daardoor met mij aan de haal te gaan. Maar wanneer ik dat zei, werd het niet gehoord. Niet door mijn partner, niet door mijn moeder, niet door mijn vriendinnen en niet door mijn huisarts. En dus ging ik het geloven.

Twee jaar na de geboorte van mijn dochter verhuisde ik naar een andere woonplaats en daar hoorde natuurlijk een nieuwe huisarts bij. Ik ging op kennismaking en besprak meteen mijn klachten. Ik zei het meer ‘ter info’ dan dat ik een antwoord verwachtte. Eigenlijk sprak ik er al langer niet over, dus misschien was dit mijn onderbewuste dat om hulp schreeuwde. Ik was er immers al twee jaar mee bezig en hoorde steeds hetzelfde.

“Ik wil dat je bloed gaat prikken voor je schildklier en je ijzer, dan kijken we vanuit daar verder”, zei mijn nieuwe huisarts. Ik herinner me zó goed dat ik dacht: tijdverspilling, het is toch mentaal. Maar goed, ik was wanhopig, dus ik ging netjes bloed prikken. De uitslag was snel binnen: bloedarmoede.

De tranen sprongen in mijn ogen toen ik het bericht van de huisarts las. Ik had jaren rondgelopen met het gevoel dat niemand me hoorde, dat ik me aanstelde, dat ik mentaal gewoon ‘zwak’ was. En ondanks dat er een last van mijn schouders viel, voelde ik me ook ontzettend schuldig. Naar mezelf. Want waarom ben ik niet meer voor mezelf opgekomen in de jaren daarvoor? En waarom had ik, of iemand anders in mijn omgeving, hier nooit aan gedacht? Het maakte me op veel vlakken erg emotioneel. Daar deal ik nu, bijna drie jaar later, nog steeds mee.

En je kan het vast al raden: na de eerste weken met mijn ijzertabletten begonnen de fysieke klachten af te nemen. Daarna begon mijn energie terug te komen en de angst- en paniekaanvallen verdwenen als sneeuw voor de zon.

Daarom is waar niemand mij voor waarschuwde, nu het eerste waar ik een ander voor waarschuw: luister naar jezelf, ook wanneer niemand mee lijkt te luisteren, en laat je ijzer en andere waardes (regelmatig) checken. Zorg mentaal, maar OOK FYSIEK voor jezelf, op ELKE manier die bij jou past, want JIJ BENT HET WAARD!”