Beeld: feline20

Ze zeggen dat je wereld verandert als je moeder wordt. En dat is waar. Ik ben tot over mijn oren smoorverliefd op mijn dochtertje. Echt, zo’n irritant gelukkige moeder die honderd foto’s per dag maakt van haar kind. Ik kan naar haar kijken alsof het Netflix is. Maar ergens, tussen al die liefde door, ben ik mezelf ook een beetje kwijtgeraakt.

Tijd voor mezelf. Even niks hoeven. Niet ‘aan’ staan

Mijn dagen draaien niet meer om wat ik wil, maar om wat zij nodig heeft. Altijd een voeding in mijn achterhoofd. Altijd die kolf mee. Elke drie uur. Altijd vooruitdenken: hoe laat moet ze straks weer drinken, waar zijn we dan, red ik dat? Even spontaan de deur uit zit er niet meer in. Kan mijn vriend bij onze dochter blijven? Hoe laat ben ik dan terug? Is er genoeg melk? Moet ik mijn kolf meenemen? Wanneer heeft ze voor het laatst geslapen? Hebben we nog voldoende luiers in huis? Mijn hoofd staat nooit meer uit. Altijd ‘aan’.

Altijd zorgen, checken, voelen, denken. Heb ik alles bij me? Heeft zij genoeg gehad? Slaapt ze goed? Doe ik het goed? En ergens tussendoor probeer ik me te herinneren wie ik ook alweer was voordat ik ‘mama’ werd. Je weet wel, die persoon die gewoon even op de bank kon ploffen zonder eerst een babylogistiek draaiboek door te nemen.

En begrijp me niet verkeerd: ik geniet. Echt, van elk lachje, elk geluidje, elk moment samen. Maar tegelijkertijd mis ik ook iets. Tijd voor mezelf. Even niks hoeven. Niet ‘aan’ staan. Gewoon weer even mezelf zijn, in plaats van alleen mama. Dat mijn leven weer even om mij draait.

Misschien is dat wel waar niemand mij voor waarschuwde: dat je zóveel van iemand kunt houden en toch ook een stukje van jezelf mist. En dat die twee gevoelens prima naast elkaar mogen bestaan.