Beeld: Persoonlijk

Melanie

MP Creator

Toen onze dochter Sara werd geboren, was er niets dat erop wees dat er iets aan de hand was. Ze woog een keurige 3270 gram en leek een gezonde baby. Toch veranderde dat beeld na een paar maanden. Langzaam zagen we dat ze steeds voller werd. Mensen maakten opmerkingen als: “Dat is echt Hollands welvaren.” Eerst lachten we daar nog om, maar diep van binnen begon het te knagen.

De eerste alarmbellen

Tijdens een bezoek aan het consultatiebureau gingen de eerste alarmbellen af. Er werd tegen ons gezegd dat het verstandig was om een afspraak te maken bij een kinderarts.

Je zou denken dat je dat meteen doet, maar als ik eerlijk ben, hebben we getwijfeld. Ook al waren de signalen duidelijk dat dit waarschijnlijk geen fase was, toch hoop je als ouder dat het vanzelf goedkomt.

Na elf weken wachten hadden we eindelijk onze eerste afspraak. Sara was toen negen maanden oud.

De medische molen begint

De kinderarts begreep onze zorgen en verwees ons door naar de endocrinoloog in het Sophia Kinderziekenhuis, dat gespecialiseerd is in kinderen met gewichtsafwijkingen. Ook is daar een Centrum Gezond Gewicht waar ouders en kinderen worden begeleid.

Al snel mochten we langskomen en begonnen de onderzoeken. Er werd bloed afgenomen bij Sara, maar ook bij ons als ouders. Ze gingen op zoek naar een genetische afwijking en controleerden tegelijkertijd hoe het met Sara’s gezondheid was.

Ook werd er een opname ingepland van een paar dagen, zodat alle onderzoeken achter elkaar konden plaatsvinden. Eén van ons mocht al die tijd bij haar blijven.

Als laatste kreeg Sara een onderzoek waarbij haar verbranding werd gemeten via de lucht die ze uitademde

Een paar dagen in het ziekenhuis

Na een paar weken was het eindelijk zover. We pakten onze spullen en vertrokken voor een aantal nachten naar het ziekenhuis.

Met een gezond kind op een kinderafdeling zijn, vond ik ontzettend confronterend. Tegelijkertijd merkte je aan de verpleegkundigen dat het voor hen ook weleens fijn was om een kindje te verzorgen dat zich verder goed voelde.

Tijdens de opname werd opnieuw bloed afgenomen. We gingen langs de fysiotherapeut om te kijken hoe Sara zich motorisch ontwikkelde. Ook hadden we gesprekken met een psycholoog en een diëtist.

Als laatste kreeg Sara een onderzoek waarbij haar verbranding werd gemeten via de lucht die ze uitademde.

Ze vond alles spannend, maar ik was zo trots op haar. Ondanks alle onderzoeken heeft ze zich die dagen zo goed gehouden.

En dan begint het wachten

Na alle afspraken, onderzoeken en gesprekken reden we weer naar huis. We hadden antwoorden verwacht, maar in plaats daarvan begon misschien wel het moeilijkste gedeelte van alles: wachten op de uitslagen.