Marieke: “Ik kreeg een miskraam en durfde daarna niet meer blij te zijn”

Dezelfde wens

In 2010 leerde ik de liefde van mijn leven kennen. Hij twijfelde in het begin of hij wel vader wilde worden, vooral door zijn verleden. We waren toen nog jong, allebei 18, dus ik voelde die druk niet meteen. Ik dacht: dat komt wel.

En dat gebeurde ook. Pas toen ik hem geen druk meer oplegde, kwam bij hem zelf de wens. Dat was in 2020, na tien jaar samen. We besloten ervoor te gaan. Maar helaas duurde het langer dan we hadden gehoopt.

“Na jaren hopen op een wonder, en het wonder even mogen voelen, waren we het ineens kwijt”

Marieke

Drie jaar proberen

Na drie jaar zelf proberen zonder resultaat, besloten we (met best wat angst, vooral bij mij) hulp te zoeken in het ziekenhuis. Ik had zoveel verhalen gehoord over hoe zwaar en pijnlijk het zou zijn, maar achteraf viel dat gelukkig mee. We werden onderzocht, maar er kwam niets uit. Het sperma van mijn man was goed en bij mij zag alles er ook goed uit. En toch lukte het niet.

In februari 2024 startten we met IUI. Ik kreeg hormoontabletten om de groei van mijn eiblaasjes te stimuleren. Bij de controle zagen ze twee mooie eitjes. Ik kreeg een injectie om mijn eisprong op te wekken en twee dagen later volgde de inseminatie. Binnen vijf minuten was het gedaan.

Toen alles instortte

Twee weken later, op 12 maart 2024, mocht ik testen. Positief! Ik kon het niet geloven en deed meteen nog drie testen. O, wat waren we blij! De kans op een miskraam kwam niet eens in me op. Met 7 weken zagen we een kloppend hartje. Alles leek goed, al liep de groei iets achter. Ze zeiden dat dit geen reden tot zorg was. Tot 17 april. Ik was 9 weken zwanger en verloor een beetje bloed. Diezelfde dag kreeg ik een echo en daar stortte onze wereld in. Na jaren hopen op een wonder, en het wonder even mogen voelen, waren we het ineens kwijt. Onze toekomst viel weg.

Afscheid nemen van ons kindje

Drie dagen later verloor ik mijn kindje. Ik heb het vruchtzakje kunnen opvangen. Dankzij een tip over de watermethode konden we ons kindje even zien en bij ons houden. We hebben een mooie plant gekocht en hem daar begraven.

De steun van de mensen om ons heen heeft me echt geraakt. Kaartjes, bloemen… het voelde alsof we toch even gedragen werden. Daarna sloot ik me wel af. Ik had geen behoefte aan mensen om me heen.

Ons wonder

Diep vanbinnen wisten we: we moeten door. Zes weken later, toen ik weer ongesteld werd, zijn we opnieuw gestart met IUI. Op 5 juni 2024 vond de inseminatie plaats en twee weken later testte ik weer positief. Maar deze keer was alles anders. Ik had geen blijdschap, alleen maar angst. Ik durfde niet te genieten. Elke echo voelde spannend. Pas rond week 13 durfde ik een beetje adem te halen. En gelukkig… dit keer ging het goed. Op 23 februari werd onze zoon Miles geboren. Inmiddels is hij alweer 1 jaar. Mijn droom is uitgekomen, ik ben moeder.

“Inmiddels is hij alweer 1 jaar. Mijn droom is uitgekomen, ik ben moeder”

Marieke

Het had zo moeten zijn

Alsof het zo moest zijn, zijn we sinds december 2025 weer voorzichtig begonnen met proberen voor een tweede kindje. Met het idee dat we waarschijnlijk weer hulp nodig zouden hebben. Maar toen gebeurde er iets bijzonders. Op precies dezelfde datum als mijn eerste positieve test, maar dan twee jaar later, testte ik opnieuw positief: 12 maart 2026. Zonder hulp dit keer. Ik ben nu 8 weken zwanger en wacht op mijn eerste echo. Dat blijft spannend. Iets rustiger dan de vorige keer, maar nog steeds met dat stemmetje in mijn achterhoofd.

Voor iedereen met een kinderwens

Als ik terugkijk, ben ik echt veranderd. Ik hecht waarde aan andere dingen en ik probeer bewuster te leven en alles uit het leven met mijn gezin te halen. Voor alle vrouwen en mannen met een kinderwens: lukt het niet, schaam je dan niet. Vraag hulp van het ziekenhuis. Ik hoop dat het jullie lukt om jullie wens te vervullen. Ik gun het iedereen om ouder te worden.

Dit is een ingezonden verhaal van Marieke.