Loslaten als je kind gehandicapt is

Je hoort het vaak als ouders het moeilijk vinden om hun kind door anderen te laten verzorgen. Het klinkt goedbedoeld, bijna troostend. En ik had vroeger ook moeite met dat andere woord wat zoveel mensen om me heen zeiden. Je moet ook kunnen loslaten…

Toen Thera tien jaar oud was, moest ik haar in een zorginstelling plaatsen. Ik weet nog goed hoe iedereen het woord ‘loslaten’ in mijn richting gooide, alsof dat het allemaal makkelijker zou maken om mijn kind achter te laten. Ik vond het vreselijk. Ik voelde me alsof ik Thera letterlijk in de steek liet. Ik voelde me ontzettend schuldig.

Jaren later kon ik het anders zien. Want natuurlijk liet ik haar niet in de steek. Natuurlijk liet ik haar niet los. Het woord loslaten doet iets met je. Het is zwaar, pijnlijk en misschien voor elke moeder gewoon moeilijk. Woorden hebben lading en zetten emoties in gang die je niet meteen kunt stoppen. Je komt terecht in angst, verdriet want je bent moeder. Je wilt zo graag je kind bij je houden.

Maar dat betekent niet dat je dus maar andere woorden moet gebruiken. Het gaat erom dat je het woord in een andere context zet. Loslaten hoeft niet te betekenen dat je je kind loslaat. Je laat de zorg los. Een stukje zorg, dat je door anderen laat uitvoeren. Want jij blijft altijd de ouder. Door er zo naar te kijken was het voor mij veel makkelijker. De zwaarte van loslaten viel weg. Ik doe het nog steeds goed als moeder. Het is geen falen als ik stukje loslaat wat ik niet meer aankan. Loslaten is geen groot verlies. Het is juist een fijne energie. Het stroomt, het geeft ruimte, het voelt licht. Ik geef ruimte aan Thera, ik voel zelf ook weer ‘lucht’ zonder schuldgevoel. Ik ben blij dat ik het nu zo ook kan voelen. Het geeft ons beiden rust.