Beeld: Persoonlijk
Loslaten als je kind gehandicapt is
Er is een term die rondwaart onder ouders van zorgintensieve kinderen. Een term waar ik altijd een beetje jeuk van krijg. Anders vasthouden.
Je hoort het vaak als ouders het moeilijk vinden om hun kind door anderen te laten verzorgen. Het klinkt goedbedoeld, bijna troostend. En ik had vroeger ook moeite met dat andere woord wat zoveel mensen om me heen zeiden. Je moet ook kunnen loslaten…
Toen Thera tien jaar oud was, moest ik haar in een zorginstelling plaatsen. Ik weet nog goed hoe iedereen het woord ‘loslaten’ in mijn richting gooide, alsof dat het allemaal makkelijker zou maken om mijn kind achter te laten. Ik vond het vreselijk. Ik voelde me alsof ik Thera letterlijk in de steek liet. Ik voelde me ontzettend schuldig.
Jaren later kon ik het anders zien. Want natuurlijk liet ik haar niet in de steek. Natuurlijk liet ik haar niet los. Het woord loslaten doet iets met je. Het is zwaar, pijnlijk en misschien voor elke moeder gewoon moeilijk. Woorden hebben lading en zetten emoties in gang die je niet meteen kunt stoppen. Je komt terecht in angst, verdriet want je bent moeder. Je wilt zo graag je kind bij je houden.
Maar dat betekent niet dat je dus maar andere woorden moet gebruiken. Het gaat erom dat je het woord in een andere context zet. Loslaten hoeft niet te betekenen dat je je kind loslaat. Je laat de zorg los. Een stukje zorg, dat je door anderen laat uitvoeren. Want jij blijft altijd de ouder. Door er zo naar te kijken was het voor mij veel makkelijker. De zwaarte van loslaten viel weg. Ik doe het nog steeds goed als moeder. Het is geen falen als ik stukje loslaat wat ik niet meer aankan. Loslaten is geen groot verlies. Het is juist een fijne energie. Het stroomt, het geeft ruimte, het voelt licht. Ik geef ruimte aan Thera, ik voel zelf ook weer ‘lucht’ zonder schuldgevoel. Ik ben blij dat ik het nu zo ook kan voelen. Het geeft ons beiden rust.
Dit had ik nooit durven dromen…
PRAAT MEE MET ANDERE Mama’s in de community
Kom in contact met (aanstaande) ouders, word lid van een geboorteclub en blijf op de hoogte van de ontwikkeling van je kind.
Swetlana Spreekt
Serie Blogger
Ik ben moeder van twee kinderen, een meisje en jongen. Mijn dochter kreeg op tweejarige leeftijd ineens een lawine van epileptische aanvallen en raakte ernstig verstandelijke beperkt. Ik vertel over de jaren dat ik mezelf verloor in de zware zorg, maar ook hoe ik daar nu een betere balans in heb gevonden. Ik ontdekte hoe belangrijk het is om als moeder ook goed voor jezelf te zorgen.
Ik ben spreker en coach op het gebied van zelfzorg en auteur van mijn eerste boek waar ik vertel over mijn zoektocht naar mezelf in het moederschap.
Deborah houdt haar kind soms thuis van school: “Mentale gezondheid telt ook”
Alicia raakte zwanger terwijl ze eigenlijk niet meer wilde leven
Suus (33) over haar zoektocht naar co-ouderschap en haar kinderwens
Simply wanna tell that this is extremely helpful, Thanks for taking your time to write this.
Hey there! This post could not be written any better! Reading through this post reminds me of my previous room mate! He always kept talking about this. I will forward this write-up to him. Fairly certain he will have a good read. Many thanks for sharing!
Hello, you used to write fantastic, but the last several posts have been kinda boring… I miss your great writings. Past several posts are just a bit out of track! come on!
I’d should test with you here. Which isn’t something I usually do! I take pleasure in studying a post that will make people think. Also, thanks for allowing me to remark!
I like this website very much, Its a rattling nice post to read and get information.
Howdy! Do you use Twitter? I’d like to follow you if that would be ok. I’m undoubtedly enjoying your blog and look forward to new updates.
It’s actually a nice and helpful piece of information. I’m satisfied that you simply shared this helpful info with us. Please keep us up to date like this. Thanks for sharing.