Beeld: Jaukje

Nova Mulder

Redacteur

Ze liep nietsvermoedend door de drogist toen haar telefoon ging. Een moment dat begon als een gewone dag, eindigde in een nachtmerrie waar geen ouder ooit op voorbereid is. Voor Jaukje (41) stortte haar wereld in toen ze hoorde dat haar dochter Chloë (6) acute lymfatische leukemie heeft.

Mijn dochter bleek acute lymfatische leukemie te hebben

Jaukje (41)

Het telefoontje

“Ik liep in een drogist, denkend dat de huisarts vast niet meer zou bellen met slecht nieuws. Totdat dat telefoontje kwam. Het slechte nieuws waar je niet op durft te hopen, maar waar je diep van binnen toch bang voor bent. Mijn dochter bleek acute lymfatische leukemie te hebben.

De grond viel onder mijn voeten weg. Hoe kon dit? Mijn meisje. Van binnen deed alles pijn. Ik voelde een angst die ik niet kende, voor alles wat ging komen en voor het idee haar misschien te verliezen. Alles waar je als ouder altijd een beetje bang voor bent, werd ineens werkelijkheid.

Een wereld waar je niet voor kiest

Je komt in een totaal andere wereld terecht. Een wereld waar je niets vanaf weet. Waar alles draait om ziekenhuizen, behandelingen en onzekerheid. Waar je ineens woorden hoort die je nooit eerder hoefde te begrijpen.

Als je kind zo moet lijden, verandert er iets in jou. Die angst, die constante spanning, het gevoel dat je ernaast staat maar niets kunt doen. Je wilt het zo graag overnemen. Alles. De pijn, de angst, de onzekerheid. Maar dat kan niet en dat maakt het misschien nog wel het zwaarst.

En ondertussen gaat het leven door. Of eigenlijk, het moet door. Die rollercoaster waar je instapt, stopt niet meer. Je wordt geleefd door afspraken, behandelingen en alles wat geregeld moet worden, terwijl je hoofd eigenlijk maar met één ding bezig is: je kind.

Ze wilde bij me zitten, maar het kon niet. Haar hele lijfje deed pijn

Jaukje (41)

Het moment dat ik nooit meer vergeet

Dat Chloë in een paar dagen tijd zo ziek werd, zal ik nooit vergeten. Hoe snel het ging. Hoe ze veranderde. De pijn die ze had, de angst in haar ogen.

Ze wilde bij me zitten, maar het kon niet. Haar hele lijfje deed pijn. Ze stond huilend voor me en ik wist niet wat ik moest doen. Dat gevoel van machteloosheid… dat breekt je als ouder.

Soms hoor en zie ik dat moment nog terug in mijn hoofd. En elke keer raakt het me weer. Omdat je op dat moment maar één ding wilt: dat je kind zich veilig voelt. Dat je het kunt oplossen. Maar je staat erbij en je kunt alleen maar kijken.

Iedereen voelt het

Als je kind lijdt, lijdt iedereen mee. Niet alleen wij als ouders, maar ook haar broers en zussen, familie en vrienden. In ons gezin zijn er nog vijf andere kinderen die ook aandacht nodig hebben. Die ook vragen hebben, die ook voelen dat er iets mis is. Je wilt er voor iedereen zijn, maar dat is soms bijna onmogelijk. Je wordt verdeeld, terwijl je eigenlijk maar op één plek wilt zijn.

Na een tijdje ga je weer werken, omdat het moet. Omdat het leven ergens ook doorgaat. Maar je hoofd is er niet bij. Je zit daar, maar je gedachten zijn bij je kind. Altijd.

Daarom wil ik tegen andere ouders zeggen: houd elkaar vast. Geniet van elkaar, juist ook als het moeilijk is

Jaukje (41)

We blijven vechten

Chloë is zo ongelooflijk dapper. Echt. Ze doorstaat alles en blijft, ondanks alles, zo sterk. Als moeder maakt dat je trots, maar het breekt je ook. Want je zou willen dat ze dit helemaal niet hoeft te doen. We weten dat we nog een heel jaar moeten bikkelen. Dat het zwaar blijft. Maar we hopen zo dat ze hier doorheen komt en weer helemaal beter wordt.

Als ik nu terugkijk, besef ik hoe snel het leven kan veranderen. Van de ene op de andere dag kan alles instorten. Dingen die eerst belangrijk leken, vallen ineens weg.

Wat echt blijft, is elkaar. Daarom wil ik tegen andere ouders zeggen: houd elkaar vast. Geniet van elkaar, juist ook als het moeilijk is. Ook in kleine momenten. Blijf praten. Met je partner, met je kinderen. Want uiteindelijk is dat het enige wat echt telt.”

Dit is een ingezonden verhaal van Jaukje.