Beeld: mamavantweejongens

“Hoe gaat het met je?” Op een gegeven moment wist ik niet meer wat en hoe ik moest antwoorden op deze vraag. Je wilt heel graag zeggen het gaat super goed met mij!

Maar niks was minder waar. Ik wilde het liefst de hele dag in bed blijven liggen, of in een hoekje van de bank kruipen en daar niet meer uit komen. En de pijn in mijn lijf, ik wist niet meer waar ik het zoeken moest af en toe.

Ik ging maar door en door, slapen dat kende ik bijna niet meer af en toe waren er nachten bij dat ik maar 4 uurtjes sliep en dat een paar dagen achter elkaar. De sleur van gezin, werk en zorgen zorgden er voor dat ik gewoon door ging. Tot dat het weekend voor de deur stond en mijn man zei dit kan zo niet langer, morgen ga jij naar de huisarts.

Die gaat toch zeggen dat ik mij aanstel.

De zondag ging voorbij ik twijfelde enorm moet ik mij wel ziek melden en de huisarts bellen? Maar een gezellige moeder en echtgenoot was ik niet echt meer. Alle gewrichten deden pijn. De nacht van zondag op maandag had ik niet geslapen en toen was het wel duidelijk. Ziek melden en huisarts bellen. Nog geen twee uur later zat ik bij de huisarts. En haar woorden waren heel duidelijk. Twee weken ziek melden gaat het naar twee weken nog niet dan laat je weten dat je er voorlopig niet bent. Want jij moet die vrolijke moeder en echtgenoot weer worden! En je aanstellen doe je zeker niet.

Waarom hebben wij als moeders toch altijd het gevoel dat we altijd maar moeten! Altijd maar moeten klaar staan en niet voor ons zelf op de rem kunnen trappen? Ik ben blij dat ik met een beetje hulp dat wel heb gedaan. Het was niet makkelijk en soms nog steeds niet maar langzaam aan krijg ik weer het stukje rust terug waar ik al die tijd zo naar verlangde.