Een toekomst zonder mijn kleine dochter

“Een warme zomerse dag. Ik zit hier op bed. Te werken aan mijn mentale gesteldheid door een meditatie.

Naast een kast vol met babyspullen. Die ongedragen zijn, een kast met rouwkaarten, afdruk van je handjes en voetjes en nog zoveel meer. Herinneringen aan de korte tijd die ik met mijn dochter mocht hebben.

Op de achtergrond hoor ik kinderen. Met hun papa en mama. De buren. Een groep kinderen en ouders. Waar ook ik bij had willen zitten. Waar ik bij had moeten zitten.

Nu zit ik hier alleen op bed te hopen dat ik de dag weer overleef. Zorgen dat ik de strijd met rouw niet verlies.

Maar hoe kan ik hier aan werken met alle geluiden die mij doen herinneren aan wat had moeten zijn.

Schreeuwden en lachende kinderen, schreeuwende en lachende vaders, foto’s in de buurtapp van iedereen die plezier maakt.

Het raakt, het door zeer. Het is iets waar ik niet aan kan en wil wennen.

Een toekomst zonder mijn kleine dochter, mijn lieve dochter die daar samen met mij of haar papa ook de plezier had moeten maken. Het plezier wat ik hoor tijdens mijn proces van gemis.”