Beeld: Canva

Opeens stond ik daar midden tussen de vriezers vol met overheerlijke snacks in een supermarkt waar het ruikt alsof je op vakantie bent. Naast mij huilend en rollend (ja, echt letterlijk) op de grond: mijn dreumes met peuterallures.

Wat hieraan voorafging was geen discussie (want discussiëren kan deze dreumespeuter ook) over wel of geen lekkers, wel of niet naast mij blijven lopen of iets anders wat zijn autonomie ook maar enigzins had belemmerd.

De aanleiding? Ik heb de grove fout gemaakt om, uit behulpzaamheid, iets zwaars uit het trekkarretje te halen. Iets waardoor hij het trekkarretje niet meer vooruit kreeg. Hoe kon ik! Het resultaat? Een error500 bij mijn dreumespeuter.

Ik voelde de ogen van voorbijgangers branden in mijn nek. Waaronder ook afkeurende blikken met hier en daar wat draaiende ogen. Er zijn natuurlijk verschillende manieren waarop een ouder met deze situatie om kan gaan. Ik koos echter voor een begripvolle liefdevolle aanpak. Ik verwoordde zijn gevoelens, en waar mogelijk probeerde ik hem knuffels en kusjes te geven. Een kleine onderhandelingspoging (het product terugleggen) leidde tot meer error. Ik besloot uiteindelijk een stoel te vinden in de aan de supermarkt gelegen eetgelegenheid. Hier kon ik eindelijk zelf ook tot rust komen door de liefdevolle blikken van de supermarktmedewerkers aan de kassa. Co-regulatie was key in deze situatie: ik zen > hij zen.

Ik denk niet dat ik voorbereid had kunnen zijn op de haast schaamte tegenover de andere op zoek naar boodschappen voor de avondmaaltijd winkelende mensen. Een schaamte waarvan ik, toen het op kwam, ook vond dat ik dit niet hoefde te voelen. In mij komen rijzen dan de volgende vragen: Wat maakt dat men dan kiest afkeurend te kijken van een afstand of is dat mijn interpretatie? Wat maakt dat men geen hulp aanbied of in ieder geval een bemoedigende glimlach? Had ik die hulp dan wel kunnen aanvaarden of was de passiviteit juist de “hulp” die ik nodig had?

De les van deze situatie? De volgende keer neem ik de kinderwagen weer mee.