Denise verloor met 35 weken zwangerschap ineens veel bloed: “Ik wist meteen dat het foute boel was”

Foute boel

“Ik was op een verjaardag toen ik ineens buikkrampen kreeg. Omdat ik 35 weken zwanger was, dacht ik dat het harde buiken waren. Vervelend, maar niet direct iets om me zorgen over te maken.

Tot ik naar de wc ging. Daar verloor ik ineens heel veel bloed. Op dat moment wist ik meteen: dit is foute boel.

Ik belde direct de verloskundige. Zij was binnen vijf minuten bij me, samen met een ambulance. Ze wilde het hartje van de baby luisteren, maar ik durfde het bijna niet. Anderhalf jaar eerder waren we onze zoon Noël verloren toen ik zestien weken zwanger was. Zijn hartje bleek tijdens een pretecho niet meer te kloppen.

Alle angst van toen kwam in één klap terug.

Lees ook

Margretha uit De Verloskundigen waarschuwt voor deze online trend na de geboorte

Ambulance

Op dat moment was er gelukkig nog een hartslag van ons meisje. Het bloeden bleef doorgaan en ik moest met spoed naar het ziekenhuis. De dichtstbijzijnde ziekenhuizen lagen vol, maar de ambulancebroeder zag direct hoe ernstig de situatie was. Hij belde vooruit dat het ziekenhuis mensen klaar moest hebben staan, omdat we eraan kwamen. Vol of niet.

In het ziekenhuis was de operatiekamer al klaargemaakt. Het hartje van onze dochter klopte nog, maar daalde binnen korte tijd flink. Ik werd direct naar de OK gebracht voor een spoedkeizersnede. De paniek nam het van me over. Twee ruggenprikken werkten niet snel genoeg, waardoor uiteindelijk werd besloten om mij onder narcose te brengen.

Gaat onze dochter het redden?

Het moment dat me het meest is bijgebleven, is de paniek op de operatiekamer. Ik wist niet of ik mijn dochter ooit zou ontmoeten. Zou ze nog leven als ze geboren werd? Zou ik haar ooit in mijn armen kunnen houden? Dat waren de enige gedachten die door mijn hoofd gingen.

Toen ik wakker werd uit de narcose, mocht ik gelukkig meteen naar haar toe. Daar zat mijn man al op me te wachten. Onze dochter was er: Coco. En ze leeft!

Veel geluk

Coco is inmiddels bijna vijf weken oud en we zijn alweer een tijdje thuis. Het gaat gelukkig hartstikke goed met haar. Achteraf bleek dat mijn placenta losliet door een bloeding die erachter zat. Een situatie die heel anders had kunnen aflopen. Juist dat besef laat me nog steeds niet los.

Ik merk dat ik ontzettend voorzichtig ben geworden. Ik geef Coco niet zomaar aan andere mensen en ben snel bang voor bacteriën of infecties. Misschien omdat ik weet hoe dichtbij we zijn geweest om haar kwijt te raken.

Wat ik vooral voel, is dankbaarheid. Dankbaarheid voor verloskundige Famke, voor de ambulancebroeders en voor het ziekenhuispersoneel dat zo hard heeft gevochten voor ons meisje.

En als ik andere ouders één ding zou willen meegeven, dan is het dit: volg altijd je gevoel. Bel meteen en wacht niet af. Op zulke momenten telt iedere minuut.”