Je baby wordt geboren, maar je herinnert je bijna niets: het overkwam Dominique

Niet wéér naar het ziekenhuis

“Opeens was het daar: nesteldrang. Samen begonnen we op te ruimen en schoon te maken, tot ik me niet goed begon te voelen. Ik was nog misselijker dan ik continu al was en had enorm veel pijn. Een van mijn beste vriendinnetjes was er ook en zei dat ik echt het ziekenhuis moest bellen en me even moest laten controleren. Maar nee, dat gingen we niet doen. Niet wéér een controle of opname. En voor hoelang dit keer dan?

Ik nam rust en wat extra medicatie, maar na zo’n twee uur was er nog geen verbetering. Eerlijk gezegd werd het alleen maar erger. Dan toch maar bellen? Ja, dat gingen we doen.

De gynaecoloog was duidelijk en wilde me direct zien. Met tegenzin ging ik weer naar het ziekenhuis, ‘wetende’ dat ik zo weer thuis zou zijn. Dat dachten we echt. Ik gaf de jongens een kus. Omdat ze vakantie hadden, zei ik: “Jullie mogen opblijven tot mama thuis is. Dan breng ik jullie lekker naar bed.”

“Op 30 april 2026 was hij daar: onze kleine Frenkie James. Maar ik weet hier bijna niets meer van”

Dominique

Opeens waren daar weeën

Mijn vriendin ging mee naar het ziekenhuis en daar veranderde alles. Nog geen uur later waren er opeens weeën. Niet regelmatig, maar wel veel en met weinig tijd ertussen. Ik was pas 33+3 weken zwanger, dus veel te vroeg. Er ging van alles door me heen en we moesten direct schakelen. Mijn vriend was natuurlijk niet mee naar het ziekenhuis, omdat we dachten snel weer thuis te zijn.

Hij kwam met onze twee oudste naar het ziekenhuis. Mijn vriendin nam de jongens daarna mee om ze bij oma af te zetten. Toen mijn vriend er eenmaal was, ging alles snel. Er volgden extra controles, maar het was duidelijk dat onze kleine vrij snel in onze armen zou liggen. Dat is tenminste wat je op zo’n moment hoopt.

Een waas

We gingen naar de OK. Vanaf de ruggenprik tot aan de uitslaapzaal kan ik me nog maar drie kleine momenten herinneren. Vreemd en vooral heel verdrietig vind ik dat. Alles voelt als een waas. Op 30 april 2026 was hij daar: onze kleine Frenkie James. Maar ik weet hier bijna niets meer van.

• Ik kreeg een ruggenprik.
• Frenkie werd boven het doek gehouden en ik zei: “Wauw, wat een haar.”
• Daarna waren ze me aan het hechten en moesten ze stoppen toen ik begon over te geven.

Dat is precies wat ik nog weet, totdat ik wakker werd op de uitslaapkamer. Vanaf daar wilde ik heel snel bij mijn gezinnetje zijn, niet wetende wat me te wachten stond.

Mijn vriend was al boven en werd voor de eerste keer papa. Hij had geen idee waar ik was en hoelang het zou duren voordat ik terugkwam. Ondertussen waren de kinderartsen heel druk met Frenkie bezig. Dat is wat mij later is verteld.

“Ik voel me schuldig en tegelijkertijd weet ik dat ik hier niets aan kan doen. Ik zet alles op alles om weer delen terug te krijgen, maar vooralsnog lukt dat niet”

Dominique

Wat als de herinneringen niet terugkomen?

Ik leef met het ongeloof dat ik me niet meer kan herinneren hoe ons kleine, mooie mannetje op de wereld is gekomen. Ik voel me schuldig en tegelijkertijd weet ik dat ik hier niets aan kan doen. Ik zet alles op alles om weer delen terug te krijgen, maar vooralsnog lukt dat niet.

Aankomende woensdag staat er een gesprek gepland met een van de gynaecologen die aanwezig was tijdens de bevalling en keizersnede. Hoe belangrijk het voor mij ook voelt om dat gesprek aan te gaan, zo erg kijk ik er ook tegenop. Baat het niet, dan schaadt het niet, zou je zeggen. Maar voor mij voelt het enorm dubbel. Want hoe ga ik verder als er niets meer terugkomt? Hoe laat ik het los en hoe gaan we ermee om?”

Dit is een ingezonden verhaal van Dominique.