”Gefeliciteerd! Je zoon heeft DOWN.”

”Welkom op mijn pagina! Wat leuk dat je er bent, ik ga jullie vanaf nu meenemen in onze rollercoaster. En wil jullie graag laten zien hoe geweldig en mooi het leven kan zijn als je kind een beperking heeft. Ook zou ik het TE geweldig vinden als ik ook maar 1 persoon op andere gedachten kan brengen over het wel of niet houden van een kindje met het syndroom van Down. Volg ons op insta: down.withzayn

Het was ergens in mei toen ik erachter kwam dat ik zwanger was, lucky me, na 1 week gestopt te zijn met de pil. De eerste maanden heb ik iedere ochtend tijdens tandenpoetsen kotsend in de wasbak gehangen, maar goed, dat hoorde erbij. Voor de rest had ik totaal geen ‘kwaaltjes’. Ik was niet veel aangekomen, na 35 weken 8 kilo, geweldig! Ik had eigenlijk verwacht, afgaande op mijn moeder, dat ik een waggelende pinguïn zou worden de gehele zwangerschap (dit was de laatste 2 weken dan ook wel een beetje het geval). Maar goed dat viel allemaal reuze mee! 29/02/2020 zou de uitgerekende datum zijn, “ja schrikkeljaar idd” maar dit vond ik wel bijzonder eigenlijk, nooit iemand die je verjaardag vergeet! 31 Januari was mijn laatste werkdag. De gehele zwangerschap was ik niet ziek geweest, ik had fulltime gewerkt en daarbij reed ik iedere dag 130 km voor mijn werk. “Hoppa deed ik gewoon even, no complaints”.

Ik voelde al vanaf dag 1 dat het een jongetje zou worden, ging zelfs nog een weekendje weg met mijn moeder, tantes en oma en kocht daar al een jongenspakje en kreeg ik blauwe all stars van mijn tante, want ik was er toch van overtuigd. De naam had ik ook al gelijk dit was Zayn. Dit was niet zo moeilijk aangezien mijn ‘vriend’ van Marokkaanse komaf is en moslim is, het dus een islamitische naam moest zijn en ik mijn kind geen standaard 13 in een dozijn Islamitische naam wilde geven.

Ik woon zelf in een grensdorpje in België (bestaande uit 40% Nederlanders). Hierdoor heb ik uiteraard ook een Belgische Gynaecologe en een Belgisch ziekenhuis. Eerste deel van de zwangerschap zat ik bij een zelfstandig Gynaecologe waar ik ook in de avonduren terecht kon, dit was dan ook makkelijk i.v.m. werk. Alleen sloot zij dan weer niet aan op het ziekenhuis waar ik graag wilde bevallen. Het ziekenhuis in het plaatsje Brasschaat waar ook de familie ‘de Pfaffs’ vandaan komen. Ik dacht daar komen de rijke lui, dus dat zal wel goed zijn dan “lekker kortzichtig Raisa”. Ik denk dat ik wel iedere maand een echo had, zo vaak… iedere keer was alles in orde zelfs de nekplooimeting op de echo was prima zei ze. Nou top! “wil je een NIPT-test?” vroeg ze. “nee hoor is voor mij niet nodig, maakt niet uit voor mij ik hou het toch” was mijn antwoord. Ik stond er zo in, stel je voor dat het iets heeft dan zit je je hele zwangerschap in de stress, vreselijk lijkt me dat en had het dan ook niet weggehaald.

Toen kwam mijn zwangerschapsverlof in zicht, “jeetje nog aan toe” dacht ik “wat moet ik nu een maand lang gaan doen”? de komende weken heel mijn agenda volgepropt om van alles en nog wat te gaan doen, want ja stel je voor dat ik mezelf eens ging vervelen… Nou leuke week gehad vriendinnen gezien, eens een keer alles in orde brengen thuis voor die baby die ging komen, nesteldrang had ik nog niet echt tijd voor gehad. Nog even een commode, matrasje, dekens gekocht. Nou dat zit wel goed dan. Voor de rest had ik dan een babyuitzetlijsje bij de hand gehad en het een en ander van gekocht. Vooral niet teveel speelgoed want al die vreselijk primaire kleuren in mijn huis moest ik echt niet hebben! En mijn motto was “als het kind er pas is zie je wat je nodig hebt en heb je het niet dan is het de volgende dag in huis”. Voordat ik straks 100 miskopen heb gedaan en automatisch beweegbare stoeltjes heb gekocht van honderden Euro’s die ik dan op insta had gezien bij een of andere influencer, om vervolgens erachter te komen dat je kind dit vreselijk vindt! Nou mij niet gezien.

Toen was het zaterdag 9/2/2020 ik zou voor vrienden Surinaams gaan koken, Saoto soep en Roti Kip, moest nog zoveel doen! Ik was om 8 uur wakker maar kon mijn bed niet uitkomen. Voelde me raar, zwak en last van mijn onderrug. Ik dacht “dit zijn die zwangerschapskwaaltjes waar iedereen het over heeft”. Dit bleef aanhouden, ik belde mijn vriendin Mariella op en vertelde haar wat ik voelde en dat ik bang was om het etentje af te moeten zeggen. Ze zei “je hebt weeën”! Je hebt hier dus schijnbaar een app voor om te zien hoe snel de weeën achter elkaar komen. Ik nog even gedownload, en ja hoor had enkele minuten lang het bijgehouden en toen stond de melding er ‘bereid je voor om naar het ziekenhuis te gaan’…. OMG! Ziekenhuis tas moest nog ingepakt worden, kleertjes moesten nog gestreken worden…. “lekker handig Rais” dacht ik nog. Maar goed dit allemaal nog fijn kunnen doen, voelde me nog best wel oke op een gegeven moment.

Daar in het ‘chique’ ziekenhuis aangekomen, had ik 4 cm ontsluiting en mocht ik gelijk blijven. Mijn vriendin gebeld of ze wilde komen (die wilde ik graag bij de bevalling hebben). Daar lag ik alleen op de kamer te wachten op mijn vriendin. Ik was zo misselijk dat ik naar het toilet in de kamer rende om over te geven maar toilet haalde ik niet, nog net in de wasbak kunnen overgeven. Kwam de vroedvrouw zei ze “alé, volgende keer in het toilet he”. “ja wat dacht ze, dat ik voor mijn lol in de wasbak ging overgeven”? Na het inwendig bekijken en daardoor braken dus ook mijn vliezen eindelijk, zei de Gynaecoloog me dat Zayn een sterrenkijker was. Dat hij dus met zijn gezicht naar boven zou kijken als hij geboren zou worden. Kan je vertellen, dit voelt niet echt fijn. Kind moet dus een hele rare bocht maken in een onnatuurlijke houding vandaar die heftige pijn in mijn onderrug. Uiteindelijk toch een ruggenprik genomen tegen de pijn, daarna nog een dik uur de grootste lol met mijn vriendin gehad. En toen moest ik gaan persen… ik drukte en drukte maar het lukte niet goed. Ze ging er toch een zuignap bij pakken. Ze waarschuwde me al dat Zayn er wel iets anders uit kon gaan zien als hij eenmaal ter wereld was gekomen, dus ik was voorbereid op een soort van “conehead figuurtje”. (als je dit niet kent op google even conehead intoetsen, dan snap je wat ik bedoel)

En daar was Zayn 10/02/2020 01:09 met 3076 gram en 52cm lang. Hij zag er inderdaad niet heel knap uit maar dat wist ik. Hij huilde ook niet veel en hing er maar een beetje slapjes bij in de vroedvrouw haar armen. De gynaecologe en vroedvrouw ontfermde zich over Zayn en hij begon uiteindelijk toch te huilen. Hij werd aan mijn borst gelegd maar hij hapte niet toe. Het was een beetje een lappenpopje. De gynaecologe zei “ik vind toch dat hij wat kenmerken heeft van een baby met het syndroom van Down. Heb je geen NIPT-test gedaan?”…

En daar begint ons avontuur. Ben je benieuwd hoe knap Zayn nu is, volg ons avontuur op instagram: down.withzayn

Hoop dat jullie het met plezier hebben gelezen, en afwachtende op jullie reacties komen er natuurlijk nog vele vervolgen op dit verhaal oa over mijn relatie, 100% borstvoeding en de ontwikkeling van Zayn. Met een lach en een traan schrijf ik dit, zo sta ik ook in het leven, ik hou van humor en ben altijd net iets TE positief ingesteld.”