Bevallen is een van mijn grootste angsten geweest

De demonstratie ziet er ietwat klungelig uit. ‘Dit bekken is te klein voor de pop die ik bij me heb’, ze houdt het plastic model omhoog. ‘Maar je kunt wel goed zien dat het bekken een ovale vorm heeft, de baby moet er dus zijwaarts doorheen’. Ze zet het veel te grote hoofd tegen het plastic bekken aan. Een rilling loopt door mijn lijf.
We zitten bij een informatiebijeenkomst van de verloskundige en we zijn zojuist aangekomen bij mijn favoriete fase van de bevalling: het persen. ‘Dan maakt de baby een draai, want de schouders kunnen er zo niet doorheen’. Ik kijk naast me en zie dat het bloed langzaam wegtrekt uit het gezicht van mijn man.
Er volgt een video van een vrouw die een pingpongballetje uit een ballon knijpt. Het geeft goed weer hoe de baarmoeder werkt tijdens de bevalling. De vaart waarmee het balletje uit de ballon schiet werkt op mijn lachspieren. ‘Dat gaat hopelijk wel anders met een baby?’ grap ik. Het blijft stil, op één van de mannen in de zaal na. Hij lacht maar het klinkt vooral zenuwachtig. De verloskundige gaat onverstoord verder. ‘We zetten alleen een knip als dit echt nodig is’. Ik tune uit en richt me op het hoofd van de pop. Hij hangt slap naar achteren, het is een naar gezicht.

Bevallen is mijn hele leven al één van mijn grootste angsten geweest. Het is me nog steeds niet duidelijk waar deze angst vandaan komt, maar ik vermoed dat het SBS6 programma ‘De Bevalling’ er iets mee te maken heeft gehad. Mogelijk heb ik ooit ergens in mijn jeugd een schreeuwende vrouw op haar rug zien liggen met een hoofd tussen haar benen, en heeft dat ervoor gezorgd ik al zwetende handen krijg bij het woord ‘bevalling’. Bij elke ervaring die met me gedeeld werd in het verleden, verkrampte mijn hele lichaam en rende ik het liefst gillend weg.
Het opvallende is echter dat mijn angst is gedaald tot een minimum sinds mijn zwangerschap. Alsof Moeder Natuur er een stokje voor steekt. Ik bekijk foto’s en video’s van positieve bevallingen en verbaas mezelf dat het me goed doet. Ik ben op sommige momenten zelfs benieuwd naar hoe het zal zijn en heb steeds vaker positieve beelden in mijn gedachten over hoe mijn eigen bevalling zou kunnen verlopen. Soms zijn er momenten dat de angst weer opspeelt, bijvoorbeeld bij uitspraken zoals: ‘een knip zetten’ of ‘totaalruptuur’. Of toen ik enige tijd geleden het kraampakket binnenkreeg. Vol enthousiasme maakte ik hem open en meteen bij de eerste aanblik zakte de moed me in de schoenen. Met het aantal vierkante meters verband dat zich in de doos bevond had ik prima ons voormalig Amsterdamse appartement kunnen behangen. Niet bepaald bemoedigend.

Na de bijeenkomst besluit ik eindelijk de laatste spullen te bestellen. Ik beland op een website waar een postpartum box wordt aangeboden. ‘Alles wat jij nodig hebt voor jouw herstel’. Er zitten koelelementen in om de ravage daar beneden wat gerust te stellen en een soort spoelfles die helpt bij het plassen. De woorden ‘zodra je kind op je buik ligt, ben je alles vergeten’ kunnen niet anders dan gelogen zijn. Bij het afrekenen moet ik even slikken, maar na de informatie van vanavond doet het me weinig. Ik ben ervan overtuigd dat ik mezelf tegen die tijd dankbaar ben, als mijn kraamtranen in overvloed aanwezig zijn. ‘Bedankt voor je bestelling’, verschijnt er in beeld. ‘Je lijf verdient het.’ En daar ben ik het mee eens.