Eiland.mama: “Dit jaar is van mij”

Maar niemand vertelt je dat die ruimte óók dingen blootlegt die je jarenlang hebt kunnen ontwijken.

We zijn eind oktober verhuisd naar een nieuw huis. Kleiner. Simpeler. Maar wél van ons. Voor het eerst sinds we op Menorca wonen, voelt het alsof we echt mogen landen. Geen tijdelijke tussenstop meer, geen logeerplek, geen zomerdeadline. We kunnen hier blijven. Ons nest bouwen. De spullen écht uitpakken. Onze energie in de muren laten zinken. En dat verandert alles.

Want zodra die rust kwam… kwam ook de confrontatie.

Ik merkte het ineens aan alles. Hoe ik m’n dagen vul. Hoe ik toch vaak ‘aan’ sta. Hoe ik situaties creëer die ingewikkeld zijn, zwaar, vol druk. En ik zag het ineens helder: ik maak het mezelf onbewust moeilijk.

Omdat ik dan kan vechten. Omdat ik dan ‘sterk’ kan zijn. Omdat die rol me bekend is. Omdat ik daar controle voel.

En eerlijk? Ik was er een beetje misselijk van. Want ik dacht dat ik daar allang voorbij was. Ik had zoveel gedaan: therapie, innerlijk werk, healings. Maar dit… dit was nóg dieper.

Zelfs op dit eiland, met een prachtig leven, bleef ik mezelf saboteren. Want struggle voelt veilig als je dat gewend bent. En kiezen voor licht, voor gemak, voor zachtheid? Dat voelde ongemakkelijker dan ik wilde toegeven.

Maar ik ben er klaar mee.

Ik ben vorige week 34 geworden. En ik voel: dit jaar is van mij. Ik wil weer alignment komen met de grootsheid vanuit zachtheid die in mij zit. Niet harder werken aan mezelf, maar zachter leven. Meer voelen. Minder moeten. Meer zijn.

Ik ben gestart met Spaanse les, gewoon omdat ik dat wil (en eigenlijk ook best handig als je in Spanje woont, toch?). Ik neem meer tijd voor mezelf. Ik neem alleen nog sessies aan die écht kloppen. Ik breng alleen nog maar producten in de wereld waar ik zelf ook helemaal ‘aan’ van ga. Ik laat ruimte. En ik zeg vaker ‘nee’, zelfs als m’n hoofd nog ‘ja’ zegt.

En weet je? Ik ben er nog lang niet. Maar ik ben wakker.
En dat is precies waar het begint.

🤍
Maaike”