Afscheid nemen – Deel 1: Mijn grens

“Dat is het laatste wat ik nog meekreeg van het telefoongesprek, waarna bij mij alle stoppen doorsloegen. Ik had het over mijn kind, over mijn dode kind. En schijnbaar, omdat het toen al bijna een half jaar geleden was, moest ik er maar over ophouden.

Maar ik wilde helemaal geen drama; ik wilde me gewoon begrepen voelen. Ik had behoefte aan zachtheid, aan iemand die het misschien niet snapte, maar wél naast me kon staan. Een knuffel was genoeg geweest. Een: “Ik weet niet wat ik moet zeggen, maar ik ben er.”

In die maanden ervoor had ik zó hard geprobeerd mijn gevoel te delen. Om eerlijk te zijn over wat het met me deed. Hoe zwaar het was, ingewikkeld en verscheurend. En op het moment dat ik opnieuw mijn hart wilde openen, kreeg ik dat: “oude koeien.”

Alsof ik het had over een ruzie. Maar het ging over Djaé. Mijn zoon! Geen koe. Geen sloot. Maar een kind!

Het was op dat moment dat ik wist: ik hoef hier geen begrip meer van te verwachten. Ze begrijpen het niet. En misschien nog wel belangrijker: ze willen het niet begrijpen.

En dan kun je nog maar één ding doen: jezelf beschermen. Tegen hun onbegrip, tegen hun woorden en tegen hun onvermogen om je pijn te dragen. En dat doet pijn. Want het ging om mensen die dichtbij stonden.

Maar jezelf blijven kwellen met het onbegrip van mensen die jou níét kunnen of willen zien; daarmee maak je jezelf kapot. En ik weigerde dat nog langer te doen.

Dus ik koos voor afstand, voor ademruimte, voor mijn eigen grens. Niet omdat ik niet meer om hen gaf, maar omdat ik ook om mezelf gaf. En ik eindelijk begreep dat niemand het recht heeft om mij het zwijgen op te leggen over mijn kind.

Want liefde betekent niet dat je jezelf vergeet. Liefde betekent ook: je eigen pijn serieus nemen. Ruimte maken voor wie er niet meer is en voor wie ik daardoor ben geworden.

Dit is mijn rouw. Mijn liefde. En dát was mijn grens!

In deel 2 vertel ik wat het me uiteindelijk heeft gebracht.

Volg mijn verhalen @lievedjae”