Slaapstappen die ik spannend vond als moeder voor ik slaapcoach was (en die goed uitpakte!)

🩷Slapen in de eigen kamer

Deze stap vond ik groter dan ik van tevoren had gedacht. Niet omdat ik twijfelde aan mijn kinderen, maar omdat ík moest wennen aan het idee: ze slapen straks verder weg en gaat het minder goed (EN MOET IK ER 20x UIT).

Bij mijn oudste gebeurde het toen hij negen maanden was. Bij mijn jongste al met zeven maanden. En achteraf gezien pakte dat voor ons juist beter uit dan samen op één kamer.

Niet omdat ik ineens “losser” was maar omdat ik merkte wat er bij mij gebeurde als ze dichtbij sliepen: ik reageerde vaak te snel. Even een geluidje, een beweging, en ik was er al. Vaak met de speen. Vooral bij mijn oudste.

En bij mijn jongste speelde er nog iets anders. Hij was in de ochtend vaak vroeg wakker, zo rond vijf uur. En omdat ik dan ook snel reageerde, werd hij eigenlijk alleen maar wakkerder van mij. Mijn aanwezigheid maakte het soms onbedoeld drukker in zijn hoofd en lijf.

Toen hij eenmaal in zijn eigen kamer sliep, liet ik hem ’s ochtends weleens even rommelen. Niet “laten huilen”, maar gewoon: kijken wat er gebeurt als ik niet meteen ingrijp. Hij viel meestal gewoon weer in slaap! Dat was voor mij misschien wel de grootste les: soms is “even niks doen” óók helpen.

🩷Stoppen met de avondvoeding

De avondvoeding voelde bij mij als een soort zekerheid. Een fijn moment samen, en ook gewoon praktisch: daarna sliepen ze vaak goed.

Bij mijn oudste hebben we het daarom rustig en geleidelijk gedaan: langzaam afbouwen, in kleine stapjes. Dat paste bij hem én bij mij, want ik vond het best spannend om het in één keer anders te doen.

Bij mijn jongste ging het totaal anders. Hij stopte eigenlijk “vanzelf”, omdat hij tijdens de voeding steeds meer ging spelen. Het werd minder drinken en meer rommelen. En toen dacht ik: oké… volgens mij zijn we hier gewoon klaar mee. Even schakelen, maar uiteindelijk gaf het juist rust.

Mijn kids waren beide rond 2 jaar, terwijl je deze voeding al kan afbouwen vanaf 12 maanden (als dat goed voelt). Bij mijn oudste was ik te bang voor weer slecht slapen en bij de jongste genoot ik ook vooral van het rustige contactmoment wat er nog was einde van de dag.

🩷 Stoppen met de speen (met Sinterklaas)

Met de speen stoppen vond ik vooral spannend omdat ik dacht: wat als dit onze nachten ingewikkelder maakt? De speen was troost, snel en vertrouwd.

Wij hebben het uiteindelijk gekoppeld aan Sinterklaas, en dat werkte verrassend fijn. We maakten er iets positiefs van: de spenen mochten in de schoen. Dat gaf een duidelijk moment én een leuk verhaal, in plaats van dat het voelde als “iets afpakken”.

Het ging eigenlijk meteen prima, hij heeft nog 1x om zijn speen gevraagd en daarna nooit meer. Mijn zoon was toen 2 jaar en 8 maanden oud en ik kan je vertellen dat ik mij een halfjaar druk heb gemaakt (voor niks dus haha).

Als ik hierop terugkijk, denk ik: ik voelde spanning omdat ik het belangrijk vond dat het slapen goed bleef gaan, omdat ik het goed wilde doen en ook controle wilde hebben over de situatie. Omdat ik het goed wilde doen. Achteraf zie ik hierin zelf ook, en dit neem ik zeker mee in de praktijk, dat dingen die spannend voelen juist een verrassend effect kunnen geven.

Lees ook

Waarom je kindje ineens weer slechter slaapt

Lees ook

Hoe mijn roze wolk eerder een grijze mist bleek

Wil je even sparren of je verhaal kwijt? Ik sta voor je klaar

Je bent altijd welkom bij Hazenslaap . Waar niet altijd oplossingen, maar wel mogelijkheden zijn zachtheid, en compassie voor waar jij doorheen gaat!

Liefs,

Rianne | Hazenslaap Pedagogiek & Slaapcoaching

Volg @hazenslaap op Instagram voor jouw dagelijkse portie slaapinspiratie