“Mijn kind verslapte in mijn armen”: dit zien spoedzusters bij koortsstuipen

Vanuit mijn rol als SEH‑verpleegkundige zie ik het helaas wekelijks. Ouders zijn in paniek: hun kind ligt slap of juist schokkend in hun armen, ogen wegdraaiend, soms blauw om de lippen. De tijd lijkt voor hen stil te staan. Wij klokken hierbij juist met tijd – de stuip duurt vaak maar 1-3 minuten, maximaal 5 minuten. De meeste patiëntjes zitten qua leeftijd tussen de 6 maanden en 5 jaar, met een piek rond de 12-18 maanden.

Kinderen met koortsstuipen presenteren zich heftig, maar zijn vaak al voorbij tegen de tijd dat het kind bij ons op de kamer ligt of tegen de tijd dat de ambulance bij iemand thuis aankomt.
Het lichaam is uitgeput, het kindje slaperig, de ouders trillend van de adrenaline. Dan begint een ander deel van ons werk: uitleggen, geruststellen, normaliseren zonder te bagatelliseren. Vertellen dat het er vreselijk uitziet, maar meestal onschuldig is. Dat ze hier niets aan hadden kunnen doen.

Maar soms… soms blijven kinderen in een koortsstuip hangen.

Dan stopt het niet vanzelf. De seconden worden minuten. We zien het stuipen aanhouden en weten: dit is het moment om in te grijpen. Medicatie wordt klaargemaakt, protocollen gevolgd, iedereen weet wat hij moet doen. Het is routine, maar de spanning voel je altijd. Want dit is een kind. Iemands alles.

Als de medicatie aanslaat en het stuipen stopt, is er vaak een collectieve zucht van verlichting. Bij ons, maar vooral bij de ouders. Soms komt er dan pas ruimte voor tranen. Soms voor boosheid. Soms voor stilte. Alles is goed.

Wat mij elke keer raakt, is hoe ouders zichzelf de schuld geven. “Had ik eerder moeten komen?” “Had ik de koorts beter moeten verlagen?” Ik zeg het vaak, en ik meen het iedere keer: een koortsstuip overkomt je. Het is geen falen. Het is geen teken dat je iets gemist hebt. Vaak komt de stuip op het moment dat het kind net ziek is – of je hebt nog niet eens door dat het kindje ziek is. De temperatuur stijgt zo hard, dat het kinderlichaampje dit niet kan ‘bijhouden’ – wat resulteert in stuipen.

Voor mij als SEH‑verpleegkundige zijn koortsstuipen een vast onderdeel van het werk. Voor ouders is het een trauma dat ze nooit meer vergeten. Dat besef probeer ik vast te houden, ook als het voor ons de derde die dienst is. Elk kind is uniek. Elke ouder beleeft dit voor het eerst.

Lees ook

Kawasaki?

Aan het eind van de zorg, als het kindje rustig slaapt en de koorts onder controle is, zie ik vaak iets verschuiven. Angst maakt plaats voor uitputting. Soms voor opluchting. En soms voor een voorzichtig vertrouwen dat het weer goed komt.

En dan, als ze naar huis gaan of naar de afdeling, blijft het bij mij ook nog even hangen. Want sommige koortsstuipen zijn er zo uit. En sommige vragen alles van ons. Maar ze herinneren me er elke keer aan waarom ik dit werk doe: om er te zijn op het moment dat de wereld van iemand anders even instort.