Beeld: persoonlijk
Jasmina Borgeld: “Ze zeggen dat geld niet gelukkig maakt”
En ergens snap ik dat gezegde niet. Geld kan je niet vasthouden als je verdrietig bent, het kan geen liefde vervangen en het fluistert je ’s nachts niet toe dat alles goed komt. Maar wat ik inmiddels wél weet, is dit: geld maakt het leven een stuk makkelijker. En makkelijker leven geeft ruimte. Ademruimte. Rust. En soms voelt dat verdacht veel als geluk.
Ik weet nog precies hoe het was toen ik net voor mezelf begon. Mijn man zat zonder werk, zonder uitkering, en ineens waren we aangewezen op wat ik wist binnen te halen. Dat was geen vetpot. Ik was oprecht blij als ik tweehonderd euro per maand verdiende. Niet omdat we daar alles van konden betalen, want dat konden we natuurlijk niet… maar omdat het íéts was. We leefden van onze buffer. Dat spaargeld hield ons overeind. Het was ons vangnet, onze rust in een periode waarin alles wankel voelde.
En precies daar zit de les die ik iedereen wil meegeven: een buffer is geen luxe, het is mentale gezondheid. Het hoeft geen groot bedrag te zijn. Echt niet. Al spaar je één euro per week, het gaat niet om het bedrag, het gaat om het gevoel. Het gevoel dat je niet volledig met je rug tegen de muur staat. Dat er een klein beetje ruimte is als het leven even tegenzit.
“We struinden koopjesbakken af alsof het schatkamers waren”
Die tweehonderd euro per maand was een aanvulling, geen oplossing. Maar wel eentje waar we dankbaar voor waren. Elke euro werd bewust ingezet. Het was rekenen, schuiven, puzzelen. Wat kan deze maand? Wat kan wachten? Waar kunnen we slimmer zijn zonder onszelf tekort te doen?
We maakten weekmenu’s. Niet omdat het hip was, maar omdat het moest. Alles werd vooraf bedacht. We deden boodschappen met een doel. We struinden koopjesbakken af alsof het schatkamers waren. Groenten met een deukje, fruit dat vandaag op moest, brood van gisteren. We haalden Too Good To Go-groenteboxen bij de Lidl voor drie euro. Met twee boxen — dus zes euro — kookten we een hele week. Geen grap. Soepen, ovenschotels, pastasaus, roerbak. Minder vlees, meer creativiteit.
We gooiden bijna geen eten weg. Wat overbleef, werd opnieuw gebruikt. Kliekjesavond was geen straf, maar een keuze. Soms kookten we iets totaal anders omdat we er gewoon zin in hadden, maar dan wel met wat er al lag. We leerden opnieuw kijken naar eten, naar waarde, naar genoeg.
Farah was toen nog enig kind. Klein. Te jong om te beseffen dat haar ouders soms met samengeknepen billen aan de keukentafel zaten. Ze voelde geen stress over geld. Ze voelde tijd. Aandacht. Liefde. En dat was misschien wel het grootste cadeau dat we haar onbewust gaven.
We gingen gratis op pad. Naar het bos. Naar de speeltuin. Picknick mee, thermoskan thee erbij. Geen dure uitjes, geen overdaad. Maar herinneringen? Die maakten we volop. We lachten veel. We waren samen. We hadden gesprekken die we anders misschien nooit gevoerd hadden, omdat luxe en drukte soms ook afstand creëren.
Het was in die periode dat we iets belangrijks beseften: herinneringen kosten niet per se geld. Maar geld kan wel ruimte creëren om ze te maken zonder constante stress.
Want laten we eerlijk zijn. Geldzorgen kruipen in je hoofd. Ze maken je moe, prikkelbaar, kortaf. Ze vreten energie. En als moeder voel je dat dubbel. Je wilt er zijn voor je kind, maar als je hoofd continu aan staat — komt het wel goed? — dan leef je op halve kracht.
“Als moeder wil ik mijn kinderen niet leren dat geluk zit in spullen. Ik wil ze leren dat geluk zit in samen zijn, in creativiteit, in veerkracht”
Toen het langzaam beter ging, toen het inkomen groeide en de stress afnam, merkte ik pas echt het verschil. Niet omdat ik ineens gelukkiger werd als mens, maar omdat mijn schouders zakten. Omdat ik niet meer bij elke onverwachte rekening in paniek schoot. Omdat ik wist: we redden het.
En dát is wat geld doet. Het koopt geen geluk, maar het koopt rust. En rust is onmisbaar als je moeder bent.
We zijn nooit materialistisch geweest. Dat zijn we nog steeds niet. Onze tv hebben we gekregen. Onze bank komt van Marktplaats. Onze auto is een simpele occasion. En weet je? We komen niks tekort. Echt niet. Ik hoef geen designbank om me rijk te voelen. Ik hecht veel meer aan wat er gebeurt op die bank. Aan wie erop zit. Aan de gesprekken die erop gevoerd worden.
Die periode met weinig geld heeft ons gevormd. Het heeft ons geleerd om bewust te leven. Om keuzes te maken. Om nee te zeggen. Om creatief te zijn. En vooral: om dankbaar te zijn. Tevens heeft het ons geleerd om te denken in mogelijkheden in plaats van in problemen. Je hoort ons nooit zeggen: “we hebben geen geld.” Zelfs onze omgeving wist de ernst van de situatie niet op dat moment. Maar we hebben het gered, samen als gezin. Het heeft ons dichter bij elkaar gebracht. We losten het samen op. En we hebben daar zóveel uitgehaald wat geen enkel salaris ooit kan vervangen.
Dus ja. Geld maakt misschien niet gelukkig.
Maar een buffer maakt rustiger.
Bewust omgaan met geld maakt vrijer.
En leven binnen je mogelijkheden maakt je veerkrachtiger, als ouder én als mens.
Als moeder wil ik mijn kinderen niet leren dat geluk zit in spullen. Ik wil ze leren dat geluk zit in samen zijn, in creativiteit, in veerkracht. En ook in verantwoordelijkheid. In weten dat geld een middel is, geen doel.
Ik ben dankbaar voor waar we nu staan.
Maar ik ben minstens zo dankbaar voor waar we vandaan komen.
Want juist daar, tussen de koopjesbakken, weekmenu’s en groenteboxen van zes euro, leerden we wat echte rijkdom is.
En die les… die nemen ze ons nooit meer af.
Veel liefs,
Jasmina
Jasmina Borgeld: “Deze vakantie had zo anders moeten zijn”
Jasmina Borgeld: “Kerst zonder glitter en kerstballen”
Mijn naam is Jasmina. Na jaren vol teleurstellingen, tranen, hoop en vruchtbaarheidsproblemen werd ik eindelijk moeder. En geloof me: toen ik dat eerste kleine mensje in mijn armen hield, voelde het alsof ik de jackpot had gewonnen. Inmiddels heb ik er twee rondrennen, mijn eigen ondeugende bengels, en die zorgen ervoor dat het leven nooit saai is (lees: ik ben continu moe, maar ó zo gelukkig).
Ik ben contentcreator, chronisch ziek (astma en diabetes type 1) en verslaafd aan reizen. Juist omdat ik weet hoe kwetsbaar het leven kan zijn, leef ik met de dag en probeer ik zoveel mogelijk herinneringen te maken. Mijn doel? Elke schoolvakantie met de kinderen iets moois beleven… of dat nou in een jabra in Dubai is, of gewoon bij mijn zusje in de tuin aan de andere kant van het land.
Op mijn socials vind je geen picture perfect plaatjes, maar eerlijke verhalen met een dikke knipoog en een flinke scheut humor. Want laten we eerlijk zijn: het moederschap is fantastisch, maar zonder humor zouden we het allemaal niet overleven. Wil je meer over mij weten? Volg me dan op Instagram.
Liefs,
Jasmina
PRAAT MEE MET ANDERE Mama’s in de community
Kom in contact met (aanstaande) ouders, word lid van een geboorteclub en blijf op de hoogte van de ontwikkeling van je kind.
Jasmina Borgeld
Columnist
Jasmina is moeder van twee bengels na jarenlang fertiliteitsproblemen, met diabetes type 1, astma en reuma als dagelijkse sidekicks. Ze denkt in mogelijkheden, niet in problemen en dat zie je terug in haar ondernemerschap én moederschap. Verslaafd aan reizen, maar zonder geldboom in de tuin, deelt ze op haar socials hoe je toch herinneringen maakt die blijven plakken. Op haar socials vind je eerlijke mommy content: rauw, herkenbaar en met een flinke scheut humor. Want eerlijk? Het leven is al zwaar genoeg.
ZorgintensLIEF: “De onzichtbare agenda van een zorgouder”
Jasmina Borgeld: “Alleen met mijn kinderen op vakantie”
Dan zorg ik wel voor haar, mama