Jasmina Borgeld: “Waar niemand mij voor waarschuwde”

En nee, bij mij begon dat niet pas na de bevalling. Dat begon al veel eerder. Bij een zwangerschapstest waar ik niet alleen blij naar keek, maar vooral bang. Bang of het dit keer wel goed zou gaan. Bang of mijn lichaam het wel aankon. Bang of ik überhaupt ooit daadwerkelijk moeder zou worden.

Mijn weg naar het moederschap was geen rechte snelweg. Het was een hobbelig zandpad met diepe kuilen en een modderig moeras waar ik soms vast kwam te zitten. Een fertiliteitstraject. Hormonen. Wachtruimtes vol hoop en stille wanhoop. Vijf miskramen.

“Ik krijg al buikpijn als één van mijn kinderen buikpijn heeft. Hun pijn wordt mijn pijn. Hun angst nestelt zich in mijn lijf”

Vijf keer een toekomst verliezen die al begonnen was te leven in mijn hoofd. Vijf keer een stukje moeder worden, zonder een kind in je armen om vast te houden.

Ik heb diabetes type 1. Zwanger zijn betekende voor mij geen roze wolk met babykleertjes en zwangerschapsyoga. Het betekende meten, spuiten, rekenen, stressen, paniek en schuldgevoel. En elke echo binnenlopen alsof je op examen ging bij het leven zelf.

Bij beide zwangerschappen had ik bloedverlies. Elke keer dacht ik weer: “Oké. Dit is het. Here we go again.”

Kwetsbaarheid begon dus al vroeg. Maar wat niemand mij vertelde… is dat het nog intenser wordt wanneer je kind er eenmaal is.

Wanneer je beseft dat je voortaan niet één leven draagt, maar meerdere. Dat je hart zich heeft opgesplitst en nu rondloopt in twee kleine lichamen.

Mijn zoon is inmiddels meerdere keren met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht. De eerste keer in Maleisië, terwijl we op vakantie waren. Een pretparkdag vol lol, niet wetend wat er nog zou komen. Totdat je kind ineens in je armen ligt te schokken. Totdat zijn ogen wegdraaien. Totdat de wereld om je heen geluidloos wordt. Ik had maar één gedachte: hij gaat dood.

Ik hoor nog steeds de sirenes in mijn hoofd. Ik voel nog steeds hoe licht hij in mijn armen voelde. Alsof hij elk moment kon verdwijnen.

Sinds dat moment leef ik anders. Nog steeds dankbaar. Nog steeds positief. Maar met een constante alertheid die nooit meer helemaal uitgaat.

“Moeder worden maakte mij kwetsbaar. Maar juist in die kwetsbaarheid ontdekte ik mijn grootste kracht”

Moeder zijn betekent dat je altijd “aan” staat. Zelfs als je lichaam allang niet meer kan.

Ik ben chronisch ziek. Er zijn dagen dat ik wakker word en denk: hoe ga ik dit vandaag doen?

Dagen waarop mijn dochter haar broertje helpt met aankleden, omdat ik nog op gang moet komen. Dagen waarop ik functioneer op koffie, insuline en pure wilskracht.

Maar moederliefde is een bijzondere motor. Hij draait op reserves waarvan je niet wist dat je ze had.

En toch… is er iets waar nog minder over gesproken wordt. De eenzaamheid van het moederschap.

Niet omdat je alleen bent. Integendeel. Er is altijd lawaai. Altijd speelgoed op de vloer. Altijd iemand die iets van je nodig heeft.

Maar in je hoofd, in je hart, kun je je soms zó alleen voelen. Alleen in de verantwoordelijkheid. Alleen in de zorgen. Alleen in de angst die ’s nachts binnenkomt zonder te kloppen. Ondanks dat je een partner hebt en het niet echt alleen hoeft te doen.

Ik krijg al buikpijn als één van mijn kinderen buikpijn heeft. Hun pijn wordt mijn pijn. Hun angst nestelt zich in mijn lijf.

En dus zet je jezelf opzij. Niet omdat iemand dat van je vraagt, maar omdat moeder zijn dat automatisch doet.

Je leert functioneren op weinig slaap. Je leert lachen terwijl je mascara langzaam richting je kin verhuist. Je leert Google gebruiken als nachtelijke hulplijn, waar volgens internet elk kuchje levensbedreigend is. Je leert sterk lijken, terwijl je dat soms helemaal niet bent.

En dan is er nog een angst die niemand benoemt. Niet de angst om dood te gaan, maar de angst om dood te gaan en je kinderen achter te laten.

Wie weet dat mijn dochter graag nog even in bed komt liggen om de dag door te spreken? Wie weet hoe mijn zoon gekalmeerd moet worden als hij overstuur is? Wie vangt hun tranen op als ik er niet meer ben?

Niemand vertelde mij dat moeder worden betekent dat je je eigen sterfelijkheid ineens serieus neemt. Dat je beseft hoe kwetsbaar het leven is. Hoe alles in één seconde kan veranderen.

Moederschap is het mooiste wat me ooit is overkomen. Maar het is ook rauw. Intens. Onvoorspelbaar. Het laat je lachen op momenten dat je eigenlijk wilt huilen. Het laat je groeien op manieren waar geen handleiding voor bestaat.

Wat niemand mij vertelde… is dat je nooit meer de zorgeloze vrouw wordt die je ooit was.

Maar ook dat je iemand wordt die liefheeft met haar hele ziel. Die vecht. Die doorgaat. Die blijft staan, zelfs als ze eigenlijk wil omvallen.

Moeder worden maakte mij kwetsbaar. Maar juist in die kwetsbaarheid ontdekte ik mijn grootste kracht.

Want vanaf het moment dat je moeder wordt, ben je nooit meer alleen verantwoordelijk voor jezelf. Er zijn kleine minimensjes die op je vertrouwen en afhankelijk van je zijn.

En misschien… is dat precies wat moederliefde is.

Lees ook

Jasmina Borgeld: “De Mommy burnout”

Mijn naam is Jasmina. Na jaren vol teleurstellingen, tranen, hoop en vruchtbaarheidsproblemen werd ik eindelijk moeder. En geloof me: toen ik dat eerste kleine mensje in mijn armen hield, voelde het alsof ik de jackpot had gewonnen. Inmiddels heb ik er twee rondrennen, mijn eigen ondeugende bengels, en die zorgen ervoor dat het leven nooit saai is (lees: ik ben continu moe, maar ó zo gelukkig).

Ik ben contentcreator, chronisch ziek (astma en diabetes type 1) en verslaafd aan reizen. Juist omdat ik weet hoe kwetsbaar het leven kan zijn, leef ik met de dag en probeer ik zoveel mogelijk herinneringen te maken. Mijn doel? Elke schoolvakantie met de kinderen iets moois beleven, of dat nou in een jachthaven in Dubai is of gewoon bij mijn zusje in de tuin aan de andere kant van het land.

Op mijn socials vind je geen picture perfect plaatjes, maar eerlijke verhalen met een dikke knipoog en een flinke scheut humor. Want laten we eerlijk zijn: het moederschap is fantastisch, maar zonder humor zouden we het allemaal niet overleven. Wil je meer over mij weten? Volg me dan op Instagram.

Liefs,
Jasmina