Jasmina Borgeld: “Alleen met mijn kinderen op vakantie”

In de voorjaarsvakantie stap ik met Farah en Zayn het vliegtuig naar Dubai in. Alleen. Zonder mijn man. Zonder vangnet. En ja, ik weet wat mensen denken. Zeker na wat er vorige vakantie is gebeurd. Zeker na de ziekenhuisopnames van Zayn. Zeker omdat hij een medische voorgeschiedenis heeft die niet te negeren is.

De vragen komen vanzelf.

Is dat wel verstandig?
Moet je dat wel willen?
Wat als het weer gebeurt?

En nee, ik ga niet doen alsof die vragen mij niets doen. Natuurlijk stel ik ze mezelf ook. Elke dag. Soms meerdere keren per dag. Moederschap heeft me niet roekeloos gemaakt, maar juist scherper. Bewuster. Voorzichtiger misschien zelfs.

“Vind ik het spannend? Ja.
Lig ik er soms wakker van? Absoluut.
Twijfel ik? Natuurlijk”

Maar toen was daar Farah.

Zeven jaar. Met dat vermogen dat alleen kinderen hebben om de kern te raken zonder omwegen. Ze keek me aan en zei heel simpel:
“Mama, ik heb echt heimwee naar Dubai.”

Niet naar een hotel. Niet naar een zwembad. Niet naar alles wat mensen altijd roepen als ze aan Dubai denken. Geen luxe, geen wolkenkrabbers, geen dure auto’s. Ze had heimwee naar hoe wij daar leven. Naar de rust. Naar het tempo. Naar mij.

En precies dát is waarom wij van Dubai houden.

Niet omdat het glimt. Niet omdat het overdreven is. Maar omdat wij daar vertragen. Omdat ik daar moeder ben zonder haast. Omdat de dagen overzichtelijk zijn. Omdat ik weet waar ik moet zijn, hoe het werkt, welke weg ik moet nemen als er iets gebeurt. Voor veel mensen is Dubai niets. Te heet. Te kunstmatig. Te veel. Voor ons voelt het als een plek waar we ademhalen.

Die week waren toevallig de KLM Wereldweken. De tickets waren betaalbaar. De data klopten. Ik twijfelde niet lang. Ik boekte.

Een dag later kwam het nieuws: KLM schrapte alle vluchten naar Dubai vanwege de onrust in het Midden-Oosten.

Ik heb hardop gelachen als een boer met kiespijn. Omdat het soms de enige reactie is als alles wat je net hebt besloten ineens weer wankelt. Was het dan toch niet handig om te gaan? En was dit een voorteken?

Inmiddels zijn de vluchten deels hervat. Maar het blijft spannend. Elke dag check ik of onze vlucht er nog staat. Elke dag is het weer even afwachten. Ik geloof dat alles gebeurt met een reden. Als de vlucht niet doorgaat, dan is het blijkbaar niet voorbestemd. Dan is dit niet het moment. En dat is ook oké.

Wat niet verandert, is mijn intentie.

Ik wil niet leven vanuit angst.

Dat betekent niet dat ik naïef ben. Integendeel. Ik heb alles uitgezocht. Tot in detail. Ik weet precies wat ik moet doen als Zayn weer een insult krijgt. Ik weet waar het dichtstbijzijnde privéziekenhuis zit. Ik weet dat ik moet eisen dat we daarheen gaan, zodat Farah bij mij mag blijven. Ik heb de polis van mijn reisverzekering geprint en het nummer van de alarmcentrale opgeslagen op mijn telefoon. Dit keer weet ik wél wat het alarmnummer is en welke paden ik moet bewandelen. Heel anders dan die dag in Maleisië. Dit is een les die ik op de hardst mogelijke manier heb geleerd.

Dit keer wil ik voorbereid zijn. Niet omdat ik denk dat het weer gebeurt, maar omdat voorbereiding rust geeft. Het enige wat nu nog spanning oplevert, is de medicijnverklaring voor de diazepam. In Nederland een formaliteit. In Dubai een dossier. Stempels, verklaringen, wachttijden. Al anderhalve week hoor ik van het ziekenhuis: even afwachten, de neuroloog is ermee bezig. Terwijl de reis dichterbij komt. Terwijl ik langs het CAK moet. Naar de ambassade. Naar weer een of ander ministerie.

“Vanaf het moment dat je moeder wordt, leef je met risico’s. Je kunt ze niet uitsluiten. Je kunt alleen leren hoe je ermee omgaat”

Normaal gesproken is een verklaring van de apotheek genoeg. Nu niet. En de neuroloog werkt niet bepaald mee. Waarschijnlijk niet uit onwil, maar omdat het superdruk is. En systemen houden geen rekening met moeders die gewoon hun kind veilig mee willen nemen.

Vind ik het spannend? Ja.
Lig ik er soms wakker van? Absoluut.
Twijfel ik? Natuurlijk.

Maar twijfel betekent niet dat je moet stoppen.

Ik ga alleen met mijn kinderen. Niet om iets te bewijzen. Niet omdat ik denk dat ik alles aankan. Maar omdat ik weet dat het leven niet wacht tot alles veilig voelt. Alleenstaande moeders kunnen toch ook reizen met hun kinderen? Waarom zou het mij dan niet lukken? Vanaf het moment dat je moeder wordt, leef je met risico’s. Je kunt ze niet uitsluiten. Je kunt alleen leren hoe je ermee omgaat.

Farah telt af. Ze praat over de zon, over het zwembad, over “ons leven daar”. Zayn is te klein om het te begrijpen, maar ik weet hoe zijn lijf daar ontspant omdat ík ontspannen ben.

Misschien vinden mensen het onverantwoord.
Misschien zouden zij het nooit doen.

Maar dit is mijn moederschap.
Mijn gezin.
Mijn manier.

Ik ga niet weg om te vluchten.
Ik ga weg om te leven.

En als het niet doorgaat, dan is dat zo. Dan laat ik los. Want soms is vertrouwen ook durven accepteren dat iets nog even niet mag.

Maar tot die tijd blijf ik geloven dat moed niet de afwezigheid van angst is, maar de keuze om je er niet door te laten leiden.

En ja… ik vind het spannend.
Maar soms ligt groei precies daar.

Wil jij op de hoogte blijven van mijn avontuur en zien wat we allemaal gaan doen? Volg me dan op Instagram.

Veel liefs,
Jasmina

Lees ook

Jasmina Borgeld: “Ze zeggen dat geld niet gelukkig maakt”

Lees ook

Jasmina Borgeld: “Deze vakantie had zo anders moeten zijn”

Mijn naam is Jasmina. Na jaren vol teleurstellingen, tranen, hoop en vruchtbaarheidsproblemen werd ik eindelijk moeder. En geloof me: toen ik dat eerste kleine mensje in mijn armen hield, voelde het alsof ik de jackpot had gewonnen. Inmiddels heb ik er twee rondrennen — mijn eigen ondeugende bengels — en die zorgen ervoor dat het leven nooit saai is (lees: ik ben continu moe, maar ó zo gelukkig).

Ik ben contentcreator, chronisch ziek (astma en diabetes type 1) en verslaafd aan reizen. Juist omdat ik weet hoe kwetsbaar het leven kan zijn, leef ik met de dag en probeer ik zoveel mogelijk herinneringen te maken. Mijn doel? Elke schoolvakantie met de kinderen iets moois beleven… of dat nou in een jabra in Dubai is of gewoon bij mijn zusje in de tuin aan de andere kant van het land.

Op mijn socials vind je geen picture-perfect plaatjes, maar eerlijke verhalen met een dikke knipoog en een flinke scheut humor. Want laten we eerlijk zijn: het moederschap is fantastisch, maar zonder humor zouden we het allemaal niet overleven. Wil je meer over mij weten? Volg me dan op Instagram.

Liefs,
Jasmina