Snap

Een hele zwerm engeltjes op mijn schouder ;)

Als moeder van vijf kinderen ben ik uiteraard al vijf keer bevallen. Elke bevalling is bijzonder, voor elke mama, maar ik vraag mij toch wel eens af of hier een zwerm engeltjes rondvliegt ;).

De zwangerschap van de oudste was lichamelijk een hele makkelijke zwangerschap. Ik heb werkelijk nergens last van gehad. Ook de bevalling was voor een eerste kindje een makkelijke bevalling. Hij had welliswaar in het vruchtwater gepoept, maar verder ging alles goed.

Maar met de meiden was het toch anders, de zwangerschappen, de bevallingen...

Bij de zwangerschap van de tweede was ik vijf maanden misselijk, had bekkeninstabiliteit, zo erg dat ik niet meer kon lopen, alleen achteruit kruipen. Maar het ergste was de vermoeidheid. Wat was ik verschrikkelijk moe, de hele dag kon ik wel liggen slapen. Keer op keer werd mij verteld dat het normaal was tijdens een zwangerschap. Maar waarom voelde dat dan niet zo? Met 30 weken kreeg ik plotseling weeën. Mijn oudste was ziek en lag op mijn buik te slapen. Maar nadat ik hem ergens anders had neergelegd bleef het doorgaan. De verloskundige kwam en gelukkig nog geen ontsluiting. Wel kreeg ik bedrust. Met 35 weken begonnen de weeën opnieuw en ook de baby was heel erg rustig, meerdere ecg's en onderzoeken wezen niks bijzonders aan. Pas met 41 weken werd mijn dochter geboren, een supersnelle bevalling. Ze was wel heel klein! 2800gr en maar 47cm. Ze deed het wel goed. Toen werd de placenta geboren en de verloskundige schrok heel erg. Ze ging meteen kijken of de placenta wel compleet was. Die was compleet. Het was maar een hele kleine placenta, geschat op maar 150 gram. (750gr - 1kg is normaal). Maar waarom de placenta zo klein was, was niet duidelijk.

Tot drie weken later: ik werd ziek, heel erg ziek. Ik bleek de ziekte van pfeiffer te hebben. Meteen een verklaring! Pfeiffer tast namelijk de aanmaak van cellen aan. Waarschijnlijk is daarom de placenta gestopt met groeien. Overigens deed de placenta het wel goed, maar mijn dochter was ondervoed: Ze at ontzettend veel, had overal donshaar enz. Er werd mij verteld dat ze echt een engeltje gehad moet hebben, de meeste zwangerschappen overleven pfeiffer namelijk niet.

De derde werd 7 jaar later geboren. De zwangerschap was een stuk makkelijker dan die van mijn oudste dochter. Op een zomeravond diende de bevalling zich aan, drie uur later was ze er, dochter 2! Tijdens het persen dacht ik nog wel: 'He er klopt iets niet', maar het bleek dat ze 'gewoon' met haar handje naast haar hoofdje werd geboren, eigenlijk zoals ze in de buik ook altijd lag. Alles was prima gegaan en we lagen lekker op bed. Na drie kwartier voel ik me ineens niet zo lekker worden, wat duizelig. De verloskundige kijkt even onder de lakens en ze zegt, 'Je verliest ook wel veel bloed' en ze ging een ambulance bellen. Ondertussen voel ik mij verder wegzakken en vraag iemand om de baby van mij over te nemen, want ik ben bang dat ik haar laat vallen. De verloskundige brengt een infuus in, maar ik maak het eigenlijk niet echt meer mee. Eigenlijk voel ik het leven een beetje uit me stromen, maar onderga het allemaal.

De ambulance is er en ik moet zelf naar de gang, omdat de brancard de kamer niet in kan. Als ik opsta klettert het bloed op de grond en de muur, ik kan niet eens meer op mn benen staan. Het liefst wil ik slapen maar dat mag niet, de ambulancebroeders houden me wakker. Met gillende sirenes vertrekt de ambulance richting ziekenhuis. Halverwege gaat er nog iets mis met het infuus, geloof ik, en de ambulance gaat aan de kant. Als ik het ziekenhuis wordt binnengereden roep ik nog dat ik geen transfusie wil, omdat ik bloeddonor ben... De gyneacoloog komt erbij en behandelt met niet echt zachtjes, hij kijkt of ie iets van binnen ziet, gaat met zijn hele hand naar binnen en drukt met zijn volledige gewicht op mijn rug, waardoor ik later nog lang last heb van mijn rug. Er komen drie enorme stolsels uit mijn baarmoeder, zo groot als tennisballen. Het bloed blijft eruit gutsen, ik krijg allerlei medicijnen en pas 4 uur na de geboorte stabiliseert het. Met de baby is gelukkig alles goed en een dag later mogen we naar huis.

Mijn derde dochter moet in het ziekenhuis worden geboren, omdat ik eerder zoveel bloed verloor. Op een avond voel ik mij erg onrustig en ik vertrouwde het niet helemaal, zo af en toe heb ik een harde buik, maar erg onregelmatig en ongeveer 3 per uur. Toch bel ik de verloskundige. Als ze komt toucheert ze en ze wil meteen naar het ziekenhuis vertrekken. 5 a 6 cm zegt ze. Echter in het ziekenhuis zegt ze, 'Ja je zat al op 8cm, maar dat wilde ik niet zeggen anders ging het te snel'. Een kwartiertje na aankomst mag ik beginnen met persen. De vliezen zijn nog niet gebroken en dat laten we in tact. Dochter drie wordt in de vliezen geboren. Ze doet het meteen goed. De verloskundige zegt even later dat het tijd is voor de placenta en dat ik even mee moet persen.

Terwijl ik een beetje mee pers, trekt de verloskundige aan de navelstreng, en even later staat ze met alleen een navelstreng in haar handen! Ik moet op de baarkruk om de placenta te laten komen. Gelukkig viel ie al snel in de pan. De verloskundige onderzoekt de placenta en dan blijkt dat de navelstreng helemaal niet in de placenta heeft gezeten! De navelstreng zat in de vliezen. Dit had ook anders kunnen aflopen, als de vliezen bijvoorbeeld waren gebroken tijdens de bevalling. Immers de navelstrengvaten lopen daar onbeschermd doorheen.

Ook blijk ik deze keer weer teveel bloed te verliezen, maar gelukkig ben ik nu in het ziekenhuis en verlies ik nu 'maar' 1,7L bloed.

De zwangerschap van de jongste was niet altijd makkelijk, ook omdat mijn moeder in die periode overleed. De bevalling was dan wel weer makkelijk. Toen het tijd was voor de placenta zaten we nog te grappen over de vorige keer. Ik zei nog tegen haar: 'Hahaha ik vergeet nooit weer je gezicht toen je daar ineens met alleen een navelstreng in je handen stond!' 'Ja, zei ze dat overkomt je misschien twee keer in je carriëre en toevallig had ik het vorige week ook een keer.' En ze was nog niet klaar of:

Ja hoor, weer alleen een navelstreng! Maar ik had in de zwangerschap nog laten kijken of de navelstreng in de placenta en niet in de vliezen zat. En hij zat netjes in de placenta. Dus hup, weer op de baarkruk en toen de placenta kwam was het meteen duidelijk waarom ze alleen een navelstreng vast had... De placenta was zo ontzettend gaar dat ie in haar handen uit elkaar viel, de gaten zaten erin! Ze had er geen dag langer in moeten zitten...

Gelukkig zijn mijn kinderen allemaal relatief gezond, maar ik besef wel eens dat het ook heel anders had kunnen zijn. ;)

10 jaar geleden

ja je hebt een paar engeltjes om je heen. ikzelf heb een bevalling gehad, waarbij volgens zeggen de ontsluiting terug liep. geen inleiding en de dagen weeen die ik heb gehad hadden geholpen een ontsluiting te krijgen wat een verschrikking was dat. nachten en dagen geen slaap en niet naar toilet hierdoor. na 5 dagen mocht ik beslissen en raadde ze het me aan. ik kreeg een keizersnee, dat was geen pretje want dat herstel is uitermate langzaam. en nog eens 4 dagen erna in het ziekenhuis, de eerste dag was verschrikkelijk kon niet lopen en de pijn is te erg, met de plas bloed die ik verloor. bloedarmoede en blaasontsteking door die blaascatheter. en dan de rust die ik niet kreeg van verpleegkundigen in ziekenhuis wat mijn herstel niet bevorderde. ik heb er nu nog last van van de buikoperatie pijn en het trauma in het ziekenhuis. en dan hopen dat de nasleep van die keizersnee goed komt. want hoor veel verhalen dat er complicaties na maanden nog ontstaan. en dan te denken wanneer je weer zwanger ben en de bevalling. wees maar blij dat je op die manier bent bevallen zoveel keren en geen keizersnee hebt hoeven krijgen. en een engel en een bengel krijgen we er voor terug daar zijn we allemaal heel blij om. dus engeltjes ,ja die heb jij en wij allemaal om ons heen!

10 jaar geleden

wat een verhaal er zijn zeker veel engeltjes bij jullie geweest na mate ik dit lees is het best een heftig verhaal maar gelukkiug is alle goed afgelopen. mijn eerste zwangerschap en bevalling liep ook niet lekker en heb ook twee engeltjes bij me bed gehad die mij en de kleine er door heen hebben geholpen ze vonden waarschijnlijk dat we nog te jong waren om te gaan.

10 jaar geleden

Je kan zeker wel stellen dat je een engeltje op je schouder hebt gehad tijdens en direct na de bevallingen! Leuk hoor zo'n groot gezin :D Ik heb er ook altijd minimaal 3 willen hebben. Nu hebben we echt een te klein huis met maar 2 slaapkamer en 85m² maar als we verhuizen ga ik zeker mijn man nog een keer heel lief aan kijken hoor ;-)