“Auw mijn hart…”

“Dat ik een lastige schoonmoeder heb, dat wist ik al… Maar dat dit zou gebeuren had ik niet voorzien. Vanaf het begin dat ik een relatie heb met mijn man vraagt mijn schoonmoeder al wanneer ze nou eens een kleinkind krijgt. 5 jaar lang heeft ze dit geroepen. Wanneer wordt ik nou eens oma? En bloedserieus was ze. Ze kon niet rekenen op haar eigen dochter zei ze, dus ze was afhankelijk van ons. Na 5 jaar waren wij er zelf klaar voor en stopte ik met de pil. Gezegend waren we toen we een positieve test in handen hadden! En.. we konden natuurlijk niet wachten om het te vertellen aan schoonmama!

Met veel pijn en moeite hebben we tot week 8 gewacht om het te vertellen, dat voelde voor ons beter. Ik had voor mijn ouders en schoonouders speciaal een boekje gekocht van nijntje en daar de echo ingeplakt. Och wat was ik zenuwachtig!

Eindelijk was de avond daar. Met een smoes kwamen we op bezoek want we weten dat ze niet zo van bezoek houd. En nadat we het eindelijk verteld hadden moest ze huilen van geluk, wat waren we opgelucht en blij! Dat komt wel goed dacht ik…

Ik ben inmiddels 21 weken zwanger en nog geen enkele keer heeft ze maar gevraagd hoe het met me ging. Ik heb tot 15 weken een verschrikkelijke HG zwangerschap gehad. Ik kon niks binnen houden en ben zelfs met uitdroging op de spoedeisende hulp beland. In al die tijd heeft ze geen een keer naar me gevraagd of naar de baby. En toen mijn man belde dat ik in het ziekenhuis lag, wimpelde ze dat af. Wanneer hij weer kwam klussen was haar vraag. Na die 15 weken kon ik eindelijk (voorzichtig) gaan genieten. Trots stuurde ik elke echo door die gemaakt werd en probeerde ik iedereen op de hoogte te houden van onze mooie baby. Ik was zo trots!

Mijn man en ik zijn vrij nuchter en vertelde al snel het geslacht… en de naam. Wij willen dat allemaal niet geheim houden, we zijn veel te trots en willen heel de wereld laten weten wat voor mooi kindje wij krijgen! Nou, dat hebben we geweten… De wind van voren kregen we toen we de naam vertelde. Ik overdrijf  niet. De verassing was nu volgens haar verpest. Je vertelt de naam toch niet?! Dat doe je pas bij de geboorte was haar antwoord.

Ook op de echo’s werd nooit gereageerd en als we dan een keer langs kwamen en ik begon erover, begon ze snel over iets anders. Het deed me pijn, en nu nog steeds. Waarom wil ze niks weten van ons kind of het met ons gaat? Gelukkig hebben mijn ouders wel veel interesse en zijn ze net zo trots als ons. Overal willen ze aan meehelpen en over meedenken.

Als we dan eens advies vragen aan schoonmama krijgen we alleen maar een preek dat we onverantwoordelijk zijn. Ze denkt dat wij onze zaken niet op orde hebben en geen kind kunnen financieren. Ons huis is te klein, we wonen in de verkeerde buurt, we hebben dieren en ga zo maar door. Niks is goed. Ze vraagt nooit ergens naar. Niet naar de kamer, de spulletjes, hoe het met ons gaat… niks. Ze is ontzettend negatief en vind momenteel alles wat we doen verkeerd. Zeker nu in deze tijd. Verschrikkelijk onverantwoordelijk vind ze me omdat ik nog ga werken en gewoon mijn boodschappen ga doen. Ik hoef voorlopig ook niet meer langs te komen want ik zie te veel mensen. Ze weet zeker dat mijn kind hiervan doodgaat. Want ik kan corona oplopen. Mijn man zit er ook erg mee… Ik weet niet wat er mis is met haar, zegt hij dan. Ze wilde zo graag oma worden en nu lijkt het haar niks meer uit te maken. Ik probeer haar echt overal bij te betrekken maar als ze mij elke keer zo pijn doet wil ik dat ook niet meer…

Ik ben heel erg bang dat ze niet bij de bevalling aanwezig gaat zijn en dat ze niet naar ons kind komt kijken als het geboren is. Mijn man en ik hebben allebei zo’n voorgevoel. Het doet me echt zeer dat het contact momenteel zo verloopt met mijn schoonmoeder. Ik had haar er zo graag meer bij willen betrekken en ik had zo graag gewild dat ze net zo zou genieten als ons! Ik lig er echt nachten wakker van, wat doen we nu vereerd? Mijn man gaat deze week het gesprek met haar aan… Ik ben heel benieuwd hoe ze dat op gaat pakken. Ik probeer er ook maar niet teveel aan te denken, stress kan ik momenteel er echt niet bij hebben?

Wat zou jij doen in deze situatie?”