“In stilte naar huis.”

“Ik had zo gehoopt dat ze ongelijk hadden, maar het was heel stil toen hij op mijn buik werd gelegd. Op het huilen en snikken van ons na.

Ik hoor de verloskundige zeggen tegen de verpleegkundige: oh, zag je wat ik deed?

Ik vraag wat er was en ze geeft aan dat ze als automatisme voelde of de navelstreng was gestopt met kloppen. Omdat ik dit in mijn bevalplan had gezet 😊 zo mooi en lief en zo oneerlijk tegelijk.

Zodra de placenta geboren wordt, zegt de verloskundige dat ze weet waardoor Mayson is overleden. Er is een velamenteuze insertie van de navelstreng vastgesteld en zoals zij de placenta ziet, denkt ze voor 95% aan vasa previa.

Kort uitgelegd door haar: de nevalstreng zat niet in de placenta maar 30 cm erbuiten. De vaten liepen onbeschermd door mijn vliezen vanaf de navelstreng naar mijn vliezen en toen mijn vliezen braken, scheurde er een bloedvat. Hij is veel bloed verloren, in shock geraakt en overleden, hij zou er niets van gemerkt hebben.

Terwijl we hem verder helemaal bekijken, zien we een prachtige mannetje. Mooi op gewicht en zo lang! We wassen hem voorzichtig en kleden hem aan. Tijdens het aankleden is de fotograaf er al. Dus we moeten opschieten en ik moet mezelf nog opfrissen. De fotograaf is ongeduldig, wat ik snap maar het helpt niet dat hij zo door drukt.

Nadat de foto’s zijn gemaakt, probeer ik nog te gaan staan maar de ruggenprik is nog steeds niet uitgewerkt. Dus ik wordt gewassen en ik douche morgen.

9 mei: we worden rustig wakker en hij ligt op het koelmatrasje in het wiegje. Wat is hij prachtig.

Ik ga snel douchen en ontbijten, want dan mogen we naar huis. De verpleegkundige van die ochtend, komt nog om inktafdrukjes te maken. Helaas mislukken de handjes, maar ze neemt ook niet echt de tijd.

Daarna gaan we op weg naar huis. Ik mag Mayson vast houden, maar ik kies ervoor hem in de maxi cosi te doen. De auto staat nog steeds achter, dus we gaan via de Achterdeur naar buiten.

Eenmaal thuis, laten we dieren rustig kennis maken. Ze voelen dat er iets is en zijn rustiger dan normaal. Ze zijn wel enorm nieuwsgierig en willen hem volledig besnuffelen. We laten het gelaten toe.

Daarna brengen we hem naar boven en leggen we hem in het wiegje. Het koelmatrasje ligt er onder en zo kan hij fijn thuis blijven. We moeten wel de ramen dicht houden want het is echt heel warm. Ook is het advies, hoe moeilijk ook, hem niet te vaak te pakken. Want als hij warmer wordt dan gaat het proces heel snel en zal hij niet thuis kunnen blijven.

In de avond komt de begrafenisondernemer en de familie bij elkaar. We bespreken wat er gaat komen en wat we nog moeten regelen. Ik zit wat stil op de bank en alles komt een beetje op me af. Ik merk dat het nieuws nu echt pas binnen komt. Op een gegeven moment merk ik dat er een discussie ontstaat over muziek, wie wat regelt en nog wat dingen. Het lijkt (in mijn hoofd) hoog op te lopen en ik schiet uit m’n slof: het is ons kind, WIJ moeten ONS kind cremeren, niet jullie. Wij mogen alle beslissingen maken. Ja, jullie hebben het ook zwaar, maar het is nog altijd ons kind.

Daarna wordt het rustiger en komen we sneller tot beslissingen. Als iedereen weg is, ga ik nog even bij Mayson kijken en een kusje geven. Daarna ga ik naar bed. Ik ben moe, op en heb onmenselijk veel verdriet.

Mijn kind ligt oorverdovend stil in z’n kamer, mijn hart is gebroken.”