Zo mooi, zo ontzettend klein en kwetsbaar

Nooit gedacht dat ik na alles wat we al meegemaakt hadden, ik ook nog eens ging bevallen met een termijn van 29.4 weken. Maar daar was ze dan onze prachtige dochter S. Zo mooi, maar zo ontzettend klein en zo kwetsbaar.

Ze heeft heel even bij me mogen liggen, ik weet nog goed dat ik alleen maar jammerde “o wat is ze klein wat is ze klein”. Al gauw werd ze meegenomen, ergens leek het als of ik van de zijlijn naar me zelf aan het kijken was. Dit is wat je niemand gunt, gescheiden worden van je baby. Vanaf hier kwam er een schild om ons heen, we moeten sterk zijn. Mijn partner ging met haar mee om bij haar te blijven. Artsen maakten haar klaar zodat ze meteen de couveuse in kon om naar de ic gebracht te worden. Ze kreeg infuusjes en ondersteuning voor haar ademhaling, zo kon ze alle kracht gebruiken om te groeien.

Terwijl ik opgelapt werd hielden de verpleegkundige mij goed op de hoogte hoe het ging. Dit was ergens heel fijn want dat machteloze gevoel was echt onmenselijk. Ons kindje is aan het vechten om te groeien en te bloeien en wij kunnen niks anders doen dan er voor haar zijn en vanaf de zijlijn toe te kijken. Al gauw kwam mijn partner terug met de kinderarts, hij vertelde dat ons meisje het super goed deed en dat het afwachten was hoe verder. Vanaf het begin he
had ik altijd gezegd ik ga nooit borstvoeding geven, ik voelde hier namelijk helemaal niks voor. Maar toen de arts zei dat dit goud is en al helemaal voor prematuur geboren kindjes, hoefde ik geen moment te twijfelen.

Na ongeveer 2 uurtjes mocht ik haar eindelijk zien en voor het eerst echt vasthouden (buidelen). Ik vond het eerlijk gezegd echt doodeng, ze was zo klein en woog maar net aan 1 kilo en dan al die slangetjes en piepjes er nog omheen. De verpleegkundige waren zo lief en namen alle tijd om alles rustig uit te leggen. Toen S eenmaal op me lag, voelde ik alleen maar liefde en rust. Onze ouders mochten die avond even komen kijken, dit was meteen de laatste keer dat ze haar zagen i.v.m. de strenge corona regels in het ziekenhuis. Na 3 dagen moesten we het ziekenhuisverlaten, je bent tenslotte een gezonde kraamvrouw. Ik krijg nog steeds kippenvel bij deze woorden, hoe kan ik het ziekenhuis verlaten zonder mijn kind? Dit is zo hartverscheurend. Gelukkig zat er een Ronald Macdonalds huis om de hoek, waar we konden verblijven om zo dicht mogelijk bij onze dochter in de buurt te zijn.

Elke dag zaten we uren naast haar couveuse en wisselde we elkaar af om met haar te liggen. Elke dag maakte ze kleine sprongetjes. De verpleegkundige hielde een dagboekje bij waar ze verhaaltje in schreven, hoe S het deed. Zo ontzettend lief en waardevol in deze heftige periode. Het was zo bijzonder hoe klein onze dochter ook was, als we begonnen te praten zag je meteen dat ze onze stemmen herkende.

Het was donderdag ochtend toen we naast haar couveuse stonden, het doek omhoog deden en tegen haar begonnen te kletsen. Voor het eerst dat ze niet reageerde op onze stemmen, ik voelde aan alles in mijn lichaam dat er iets niet klopte. Het was druk op de afdeling waardoor buidelen niet meteen ging lukken, we hebben die ochtend naast de couveuse gezeten met onze handen om haar veel te kleine lijfje heen.