Sofie: “‘Voor jullie is dat zeker te duur?’ De ‘grapjes’ van mijn schoonzus kwetsen me steeds meer”

We leven gewoon binnen ons budget

Mijn vriend en ik hebben twee jonge kinderen en allebei een baan. We kunnen prima rondkomen, maar we moeten wel op ons geld letten. Grote vakanties, een spontaan weekend weg of meerdere pretparkbezoekjes per jaar zitten er voor ons gewoon niet in. Zelf vind ik dat helemaal niet zo erg. We hebben het helemaal niet slecht, en ik ben er gewoon aan gewend.

Onze kinderen vermaken zich net zo goed in het bos, bij de kinderboerderij of met een picknick in het park. We missen niets.

Mijn schoonzus lijkt alles te vergelijken

Mijn schoonzus en haar man verdienen allebei erg goed. Ze gaan meerdere keren per jaar op vakantie, hebben abonnementen op verschillende pretparken en trekken er bijna ieder weekend op uit. Ik vind het heel leuk dat zij zoveel ondernemen, en ik gun het ze want ze werken er ook hard voor.

De laatste tijd lijkt ze steeds opmerkingen te maken over onze situatie. Als ze vertelt dat ze een weekend naar Disneyland gaan en wij zeggen dat we dat voorlopig niet doen, volgt al snel een opmerking als: “Voor jullie is dat zeker te duur?”

Laatst stelde iemand voor om met de hele familie een weekend weg te gaan. Nog voordat ik iets kon zeggen, reageerde ze lachend: “Misschien moeten we iets goedkopers zoeken, anders haken jullie straks af.” De hele familie lachte mee, maar ik vond het totaal niet grappig.

Lees ook

Lize: “De oppas stuurde een tikkie van €157,52 na een middagje met mijn kinderen”

Het zijn zogenaamd grapjes

Als ik er iets van laat merken, zegt ze meteen dat het maar een grapje was. “Iedereen lacht er toch gewoon om? Maak je niet zo druk.” Misschien bedoelt ze het echt niet verkeerd. Maar als je dit soort opmerkingen iedere keer hoort, voelt het op een gegeven moment niet meer als een grap. Dan voelt het alsof iemand je bewust probeert te kleineren.

Alsof wij onze kinderen tekortdoen

Wat me misschien nog wel het meeste raakt, is dat het soms voelt alsof ze medelijden heeft met onze kinderen. Dan zegt ze dingen als: “Jammer dat ze nooit naar de Efteling gaan” of: “Ze zouden een vakantie naar Spanje zó leuk vinden.”

Natuurlijk zouden onze kinderen dat leuk vinden. Ze zijn alleen ook dolgelukkig met een dagje strand, een ijsje op de boulevard of een middag hutten bouwen in het bos. Niet ieder mooi jeugdherinnering hoeft honderden euro’s te kosten. Over dat laatste denkt mijn schoonzus alleen heel anders.

Ik vertel steeds minder

Ik merk dat ik tijdens familiefeestjes steeds minder vertel. Als iemand vraagt wat we in het weekend hebben gedaan, hoor ik mezelf bijna verantwoorden waarom we niet ergens naartoe zijn geweest. Dat is eigenlijk bizar. Ik schaam me helemaal niet voor hoe wij leven. Op een of andere manier gaan die opmerkingen toch in mijn hoofd zitten.

Mijn vriend ergert zich er net zo erg aan als ik. Hij zegt eerlijk dat de opmerkingen hem soms zelfs in zijn mannelijkheid raken, alsof hij zijn gezin niet genoeg kan bieden. Omdat het ons allebei dwarszat, hebben we het ook eens voorzichtig bij zijn ouders aangekaart. Hun reactie was eigenlijk meteen duidelijk: volgens hen zien we het verkeerd. Ze vinden dat zijn zus gewoon een losse flapuit is die graag grapjes maakt en dat we er niet te veel achter moeten zoeken.

Heb jij zelf ook iets meegemaakt waarover je wil delen? Vul hier de vragenlijst (anoniem) in en wie weet verschijnt jouw verhaal op Mamaplaats.

Meer bonje verhalen lezen?