Marlie: “Ik ben teleurgesteld over het kraamcadeau van mijn ouders”

Het voelde anders dan de vorige keren

Bij de geboorte van onze eerste twee kinderen pakten mijn ouders altijd uit met een persoonlijk kraamcadeau. Een mooi pakket met kleertjes, een knuffel, een boekje en nog wat kleine spulletjes. Ze hadden er veel liefde en aandacht ingestoken. Voor allebei de kinderen hadden ze echt iets uitgezocht waarvan ze vonden dat het bij ons past.

Dit keer kregen mijn man en ik een cadeaubon van vijftig euro. Er zat een kaartje bij waarop stond dat we samen iets leuks moesten gaan doen. Een heel aardig gebaar, maar tegelijkertijd dacht ik: en onze baby dan?

Ik had juist een verlanglijstje gemaakt

Wat ik ook lastig vind, is dat ik het mijn ouders helemaal niet moeilijk had gemaakt. Voor de geboorte had ik een klein verlanglijstje aangemaakt met cadeau inspiratie. Niet omdat mensen iets moesten kopen, maar juist zodat iedereen zelf iets kon uitkiezen als ze dat leuk vonden.

Er stonden cadeautjes op in allerlei prijsklassen. Boekjes, gepersonaliseerde cadeautjes en houten speelgoed. Echt niets geks.

Veel vrienden en familie hebben daar iets van gekozen. Daardoor heeft onze baby nu allerlei cadeautjes gekregen waar wij heel blij mee zijn. Mijn ouders hebben er blijkbaar niet eens naar gekeken.

Lees ook

Iedereen denkt dat een naam van drie letters saai is, totdat ze die van onze zoon horen

Alsof ons derde kindje minder bijzonder is

Ik weet heel goed dat een derde kindje minder nodig heeft. De commode ligt nog vol kleertjes en we hebben de meeste babyspullen gewoon bewaard. Daar gaat het mij ook helemaal niet om.

Het gaat om het gevoel dat ieder kindje even welkom en bijzonder is. Bij de eerste twee voelde het alsof mijn ouders echt iets voor hún kleinkind hadden uitgezocht. Nu voelde het meer alsof ze dachten: jullie hebben alles al, hier hebben jullie een cadeaubon. Misschien is dat helemaal niet wat ze bedoelden. Maar zo kwam het bij mij wel binnen.

Ik wil er niets van zeggen

Ik ga mijn ouders hier niet mee confronteren. Ik weet zeker dat ze het goed bedoelden en ik wil absoluut niet overkomen alsof ik een duurder cadeau had verwacht. Ik kan het alleen nog steeds niet helemaal loslaten.

Blame it on the hormonen. Misschien leg ik er zelf te veel betekenis in. Maar ik kan het gevoel niet loslaten dat ons derde kindje, onbedoeld, toch net iets minder bijzonder is behandeld dan zijn broer en zus. En juist dat doet me meer dan ik had verwacht.

Quinty kwam er via Instagram achter dat zij haar vriendinnengroep kwijt was, nadat ze moeder werd. Ook benieuwd naar dit verhaal? Lees het hier!

Heb jij zelf ook iets meegemaakt waarover je wil delen? Vul hier de vragenlijst (anoniem) in en wie weet verschijnt jouw verhaal op Mamaplaats.