Beeld: Canva
Bibi: “Mijn oma kan de naam van mijn kind niet uitspreken en verzon haar eigen versie”
Toen mijn dochter werd geboren, waren mijn partner en ik ontzettend trots op haar naam. We hadden er maanden over nagedacht en waren allebei meteen verliefd op Loïs. Alleen had ik nooit verwacht dat juist die naam voor een ongemakkelijke situatie binnen de familie zou zorgen.
We waren meteen verliefd op de naam
Tijdens mijn zwangerschap hebben we eindeloos lijstjes gemaakt. Uiteindelijk kwamen we uit bij Loïs. Lief, tijdloos en het past mooi bij onze achternaam. Voor ons voelde hij meteen goed.
Iedereen reageerde enthousiast toen we haar naam bekendmaakten. Nou ja, bijna iedereen. Mijn oma keek even bedenkelijk en zei: “Wat een mooie naam, maar hoe spreek je dat eigenlijk uit?” Ik legde uit dat je het uitspreekt als ‘Lo-is’. Ze moest er even aan wennen.
Van Loïs naar Loes
Dat wennen gebeurde alleen nooit. De eerste keer noemde ze haar Loes. Ik verbeterde haar lachend. De tweede keer weer. En de derde keer ook.
Inmiddels is mijn dochter bijna drie en heeft oma haar volgens mij nog geen enkele keer bij haar echte naam genoemd. “Dag Loes!” “Kom eens hier, Loes.” “Wat is Loes toch groot geworden.”
In het begin vond ik het eigenlijk wel schattig. Mijn oma is inmiddels 84 en vergeet wel vaker eens iets. Ik dacht oprecht dat het vanzelf goed zou komen. Dat gebeurde alleen niet.
Na drie ICSI-trajecten stortte Daniella volledig in
Nu vind ik het echt irritant
Natuurlijk weet ik dat oma het niet expres doet. Ze bedoelt het lief en is dol op haar achterkleindochter. Dat zie ik aan alles. Ze breit kleertjes voor haar, past graag op en straalt zodra Loïs binnenkomt. Juist daarom vind ik het lastig om er iets van te zeggen.
Het voelt ook alsof onze keuze niet serieus wordt genomen. Na zo vaak herhalen, moet je het op een gegeven moment toch wel kunnen onthouden. We hebben haar niet voor niets Loïs genoemd. Dat is háár naam. Mijn partner vindt dat ik het moet laten gaan. “Oma bedoelt het goed,” zegt hij steeds. Misschien heeft hij gelijk. Maar iedere keer als ik “Loes” hoor, voelt het toch een klein beetje alsof iemand anders heeft besloten hoe mijn dochter heet.
Wil jij ook iets delen over de naam van je kind? We horen graag jouw verhaal via info@mamaplaats.nl!
Deel jouw verhaal
Vertel jouw verhaal, en vind herkenning en verbinding bij andere ouders. Alles is welkom, hoe klein of groot ook. Vul de vragenlijst in en wie weet staat jouw verhaal binnenkort op Mamaplaats!
Kim Vlug
Hoofdredacteur Mamaplaats
Melisa Schaufeli doet aangifte na nepberichten over dochter Lily: ‘Ze verklaarden haar zelfs dood’
Schrik bij de Nagelkerkjes uit Een huis vol: “We zagen meteen dat het niet goed was”
Ik hield zielsveel van mijn zoon, maar voelde me nog nooit zo alleen
Ik snap dat je het jammer vindt als oma haar naam niet juist zegt.
Maar mischien heeft je dochter er geen last van.
Soms kan een kind zich er juist bijzonder door voelen. Heeft ze er zelf helemaal geen erg in.
Familie van mij uit Amsterdam noemde ons altijd lieverd of schatje. Weer een ander noemde mij altijd salamander. En ik heet Fransisca, een mooie naam. Maar niemand noemt me zo. Het werd sisca en nu sis. Blijft weinig over van mjjn naam. Maar heb nu zelf een klein dochter en die heet Tess, ik heb ooit haar Tesebess genoemd. Onwee als ik nu gewoon Tess zeg. Dan zegt ze oma jij noemt mij toch tesebess. En als de rest van de familie haar naam wel gewoon goed zegt. Zou ik oma het niet kwalijk nemen.
Laat toch gewoon gaan ,zie het als iets speciaals alleen Oma noemt haar zo een troetelnaam.
Gewoon laten gaan! Oma bedoeld het goed. Lo-is is voor oma waarschijnlijk echt te moeilijk om uit te spreken.
Er zijn ergere dingen om je druk over te maken.
Oma bedoeld het goed. Lo-is is voor oma waarschijnlijk echt te moeilijk om uit te spreken.
Er zijn ergere dingen om je druk over te maken dus laat gaan.
Grote kans dat oma de klanken niet meer goed kan horen.
Het heeft waarschijnlijk met de leeftijd te maken en de manier van spreken ze wik het wel maar kan het niet een neefje van mij heet sage. Nou mijn moeder krijgt hét haar mond niet uit haar achterkleinzoon is het.
Wil wel maar het lukt niet meer.
Het is maar een naam. Je verplaatsen in een ander is altijd een betere optie.
Beste moeder van Lois,
Wacht maar tot je zelf 84 bent, als je die hoogbejaarde leeftijd bereikt en grootmoeder en overgrootmoeder mag worden, en zie dàn nog eens terug waarover jij je nu druk maakt? Goed idee om wat beter te leren respecteren en zeker ook te relativeren.
Ik heet zelf Loes, de betekenis is roemvolle strijder.
Begrijpelijk dat je het zelf lastig vindt, jullie hebben voor Loïs gekozen. Ik ken meer mensen die vroeger door hun oma (of opa) net even anders genoemd werden, die hebben nu mooie herinneringen aan deze naam, verbonden aan oma. Hopelijk is dat voor jullie dochter ook zo.
Wat een geneuzel om te zeggen dat oma wel vaker iets vergeet maar dat ze na vaak herhalen het toch maar een keer moet onthouden. Hoop dat je als je 84 mag worden deze “fouten” niet maakt. Maar ze is wel lief hoor en is dol op haar maar jij vind het belangrijker om haar te blijven corrigeren, misschien is er wel meer aan de hand om je druk om te maken.
Mijn oma noemde haar 1e achterkleinkind steevast Silleke inplaats van Silke. Ze kon het schijnbaar niet anders zeggen. Ik heb het altijd schattig gevonden en zover ik weet heeft mijn zus of nichtje er nooit een probleem van gemaakt. Zo noemde ze appartementen ook altijd a’par-te-le-men-ten en corona was carola.
Wees blij dat je nog een oma hebt en hopelijk kun je ooit eraan terugdenken hoe jouw oma je dochter nog heeft gekend en er om lachen dat ze haar Loes noemde.
“ Maar iedere keer als ik “Loes” hoor, voelt het toch een klein beetje alsof iemand anders heeft besloten hoe mijn dochter heet.” Iemand anders? Je bloedeigen oma heb je het over. Laat jouw zelfverheerlijking over de keuze van die prachtige naam even gaan. Je hebt er misschien nog maar 10 jaar last van. (cynisch) Onbegrijpelijk dat je zo denkt. Ik dacht eigenlijk dat dit verhaal verzonnen was. En dat hoop ik nog steeds. Ik verwacht weinig emotionele schade bij Loïs.
Zie het als een koosnaampje van Oma. Anders was het in mijn tijd(jaren 60): Oudste kinderen werden vernoemd naar oma of opa met alle gevolgen van dien dat er soms 2 of meer kleinkinderen dezelfde naam kregen. Mijn ouders kozen voor mij, een zelfgekozen naam met oma als tweede. Het was daarom dat oma mij nooit bij mijn naam noemde. Voor oma bleef ik “Zus”
Toch schattig dat ze een koosnaampje heeft bij oma? Ik zou het gewoon laten, daar heeft ze later een mooi herinnering aan!
Wat een vreselijk groot probleem zeg. Er zijn geen ergere dingen zeker?