Désirée: “Mijn beste vriendin was net als ik ‘one and done’, maar door dit appje twijfel ik”

We dachten precies hetzelfde

Onze kinderen schelen maar een paar maanden en daardoor hebben we alles samen meegemaakt. Van slapeloze nachten tot de eerste stapjes en de eerste schooldag. Als iemand vroeg wanneer nummer twee kwam, hoefden we elkaar alleen maar aan te kijken.

“Nee hoor, wij houden het lekker bij één.”

Dat voelde ook echt zo. Mijn man en ik hadden hier heel bewust voor gekozen. We hadden meer rust, meer tijd voor elkaar en eerlijk gezegd vonden we de babytijd behoorlijk zwaar. Ik heb nooit het gevoel gehad dat er iemand ontbrak in ons gezin.

Toen mijn vriendin vertelde dat ze zwanger was van een tweede, schrok ik even. Niet omdat ik het haar niet gunde, maar omdat ik wist hoe overtuigd zij altijd was geweest van one and done. Ze vertelde dat het niet gepland was, maar dat ze er inmiddels ontzettend blij mee was. Natuurlijk was ik dat dus ook voor haar.

Op kraambezoek

Vrij snel na de bevalling ging ik langs om de baby te bewonderen. Het was ontzettend gezellig. Haar oudste zat trots met zijn kleine broertje op schoot en ik zag hoeveel liefde er in dat gezin was. Ze straalde.

Op een gegeven moment zei ze lachend: “Ik moet zo om ons denken. We riepen altijd dat één kind genoeg was.” Toen keek ze naar haar baby en zei: “Nu snap ik eigenlijk niet meer dat ik dat ooit dacht.”

Ik zei tegen haar dat ik echt heel blij voor haar ben. Dat ben ik ook echt.

Lees ook

Bonje: “Toen ik ontdekte wat deze vader stiekem in de jas van mijn zoon had gestopt, was ik woest”

Dat ene appje

Diezelfde avond kreeg ik een berichtje. “Ik moest nog aan vandaag denken. Ik wil je echt nergens van overtuigen, maar nu ik dit meemaak, gun ik jou dit gevoel ook. Ik had dit achteraf echt niet willen missen.”

Ik bleef naar mijn scherm kijken. Ze bedoelde het lief. Dat weet ik zeker. Ze wilde me geen schuldgevoel aanpraten en ook niet zeggen dat onze keuze verkeerd was. Maar ik merkte dat het mij toch wel raakte.

In mijn hoofd

Dat appje is een heel eigen leven gaan leiden in mijn hoofd. Ik zie ineens overal broertjes en zusjes samen spelen. Ik vraag me af hoe het later voor mijn zoon zal zijn. Of hij ooit zal zeggen dat hij een broer of zus heeft gemist. Of ik over tien jaar terugkijk en denk: hadden we toch nog een tweede moeten krijgen? Nu mijn vriendin zo geswitcht is, voelt ineens niet meer zeker.

Tegelijkertijd weet ik ook nog precies waarom we ooit voor één kind kozen. Ons leven voelt goed zoals het is. Mijn man twijfelt nog steeds geen moment en zegt dat we deze keuze heel bewust samen hebben gemaakt. Misschien verandert dat gevoel weer. Misschien ook niet.

Maar één lief bedoeld appje van iemand die jarenlang precies hetzelfde dacht als ik, heeft ervoor gezorgd dat ik voor het eerst echt ben gaan twijfelen aan een keuze waar ik altijd zo zeker van was.

Ook iets meegemaakt in een appgroep, via social media of een datingapp? Meld je App Drama hier (anoniem) aan, en wie weet verschijnt je verhaal binnenkort op Mamaplaats!