Jasmina Borgeld: “Waarom mijn kinderen niet uit logeren gaan”

Het is geen regel die ik ooit zwart op wit heb vastgelegd. Het is geen strak principe waar ik anderen mee om de oren sla. Het is iets wat in mij is gegroeid sinds ik moeder werd. Een gevoel. Een intuïtie. Een innerlijke stem die zacht maar duidelijk zegt: dit voelt voor mij niet goed. Ik wil dat ze gewoon ’s nachts thuis slapen.

Een paar weken geleden las ik opnieuw een artikel dat me niet meer losliet. Weer een zedenzaak. Weer een vader. Weer een gezin dat er van buiten normaal uitzag. In het persbericht stond hoe hij te werk ging. Hoe vriendinnetjes van zijn dochter bleven logeren. Hoe vertrouwen langzaam werd misbruikt. Hoe drankjes werden gegeven met slaapmiddelen erin. Hoe het allemaal kon gebeuren terwijl ouders dachten: hier is het veilig.

“Moederschap heeft mijn onderbuikgevoel versterkt. Het is scherper geworden, maar heeft me ook kwetsbaarder gemaakt dan ooit”

Ik merkte dat ik mijn adem inhield terwijl ik verder las.

Niet omdat ik in angst wil leven. Niet omdat ik overal gevaar zie. Maar omdat dit soort verhalen laten zien dat gevaar niet altijd schreeuwt. Het fluistert. Het verstopt zich in gewone huizen. In situaties die we normaal vinden. In mensen die niemand verdenkt.

En dan voel ik het weer. Dat stille maar krachtige gevoel in mij dat zegt: dit is waarom wij onze keuze maken. Mijn kinderen gaan niet uit logeren.

Sommige mensen vinden daar wat van. “Je ontneemt ze iets.” “Je moet toch leren loslaten?” “Je kunt ze niet overal voor beschermen.” Of de klassieker: “Je moet ook leren vertrouwen.” Maar waarom zou ik iets loslaten wat het belangrijkste in mijn leven is?

Laat ik één ding duidelijk zeggen: ik veroordeel geen enkele moeder die haar kind wél laat logeren. Nooit. Als er iets gebeurt met een kind, is dat nooit de schuld van het kind. En ook niet automatisch de schuld van een ouder die vertrouwde op een situatie die veilig leek. Schuld ligt altijd bij de dader. Altijd.

Maar ik mag wel voelen wat voor mij klopt. En voor mij voelt het niet goed om ze uit logeren te sturen.

Dat heeft niets te maken met angst die mijn leven regeert. Ik leef niet vanuit paniek. Ik zie niet achter elke deur gevaar. Ik laat mijn kinderen spelen, ontdekken, naar school gaan, naar sport. Ze hebben vriendjes, vriendinnetjes, speelafspraken. Ons huis staat open. Kinderen zijn hier welkom. Gelach, geklets vanuit Farah’s slaapkamer, ik hou ervan.

Maar als het donker wordt en de nacht valt, dan wil ik dat mijn kinderen in hun eigen bed liggen. In een omgeving die ik ken. Waar ik weet wie er in huis is. Waar ik weet wat er gebeurt. Waarbij ik stiekem om het hoekje kan kijken.

Dat is geen wantrouwen naar anderen. Dat is vertrouwen op mijn eigen intuïtie.

Moederschap heeft mijn onderbuikgevoel versterkt. Het is scherper geworden, maar heeft me ook kwetsbaarder gemaakt dan ooit. Gevoeliger. Ik voel sneller wanneer iets wringt. En ik heb geleerd dat dat gevoel er niet voor niets is. Ik heb het vaak genoeg genegeerd in mijn leven om te weten dat ik dat niet meer wil doen.

Sommige mensen zeggen: “Maar er kan thuis ook van alles gebeuren.” En dat klopt. De wereld is niet maakbaar. Veiligheid is nooit honderd procent te garanderen. Maar ik kan wel mijn cirkel zo klein mogelijk houden. Ik kan wel kiezen wat binnen mijn invloed ligt.

Mijn kinderen missen niets. Tenminste, dat is hoe ik erover denk. Nee, Farah gaat niet mee op danskamp, ook al zou ze dat wel graag willen.

Ze hebben wel een jeugd vol liefde. Vol vrijheid. Vol herinneringen. Ze gaan op vakantie, ze spelen in de tuin, ze bouwen hutten in de woonkamer. Ze hebben logeerpartijtjes, maar dan andersom. Vriendjes mogen hier blijven. Ze mogen popcorn eten en films kijken tot ze half in slaap vallen. Ze mogen lachen tot ze de slappe lach krijgen.

Alleen slapen ze thuis.

En ja, misschien verandert dat ooit. Misschien als ze ouder zijn, zelfstandiger, weerbaarder. Misschien als ik voel dat het goed is. Maar nu? Nu zijn ze nog klein. Nu kijken ze nog naar mij om te weten of de wereld veilig is. En ik wil dat hun basis veilig voelt.

Alleen bij mijn moeder maak ik een uitzondering. Niet omdat zij perfect is. Niet omdat zij meer “mag” dan anderen. Maar omdat zij mijn moeder is. Omdat ik haar ken in haar kwetsbaarste momenten. Omdat zij mijn veilige plek was toen ik klein was en de veilige plek van hen is. Ik weet hoe zij ademt. Hoe zij denkt. Hoe zij handelt als niemand kijkt. Dat vertrouwen is niet gebaseerd op hoop, maar op een leven lang ervaring.

En zelfs dan blijft er een stukje van mij alert. Dat is moeder zijn. Dat gaat niet uit.

De moedermaffia… ja, ik noem het maar even zo, heeft daar soms een mening over. Ik krijg opmerkingen dat ik overdreven ben. Dat ik mijn kinderen klein houd. Dat ik controle niet kan loslaten. Maar het interessante is: die meningen raken me steeds minder.

Want ik weet dat mijn keuze niet voortkomt uit angst, maar uit bescherming.

Beschermen is iets anders dan bang zijn. Beschermen is bewust kiezen. Beschermen is zeggen: dit voelt voor mij niet goed, dus doen we het niet. Ook als dat tegen de norm ingaat.

Ik geloof dat kinderen geen logeerpartijtjes nodig hebben om een mooie jeugd te hebben. Ze hebben ouders nodig die aanwezig zijn. Die luisteren. Die grenzen durven stellen. Die niet meegaan in iets omdat “iedereen het doet”.

Ik wil mijn kinderen leren dat hun gevoel ertoe doet. Dat als iets niet goed voelt, je daar gehoor aan mag geven. Dat je niet over je eigen grenzen heen hoeft te stappen om erbij te horen.

“En nee, ik vind niet dat ik ze iets ontneem. Ik geef ze juist iets. Een moeder die haar gevoel volgt”

Misschien is dit mijn manier om dat voor te leven.

Ik weet dat er een dag komt waarop ze groter worden. Waarop ze meer vrijheid willen. Waarop ik moet leren loslaten. En dat zal ik vast ook doen. Stap voor stap. Niet vanuit druk van buitenaf, maar vanuit vertrouwen in hen.

Maar vandaag zijn ze nog klein. Vandaag ben ik hun eerste veilige haven. Vandaag is het mijn taak om hun rust te bewaken. Niet omdat de wereld alleen maar slecht is, maar omdat ik hun kwetsbaarheid serieus neem.

En nee, ik vind niet dat ik ze iets ontneem. Ik geef ze juist iets. Een moeder die haar gevoel volgt. Een thuis dat altijd veilig voelt. Een jeugd waarin ze weten dat hun ouders niet twijfelen aan hun bescherming.

Misschien ben ik streng. Misschien voorzichtig. Misschien anders dan de norm. Maar ik ben in ieder geval trouw aan mezelf. En uiteindelijk is dat wat ik mijn kinderen het allerliefst wil meegeven: dat je mag luisteren naar je eigen stem, ook als anderen daar iets van vinden.

Dat je mag kiezen voor wat voor jou goed voelt.

En dat veiligheid nooit overdreven is.

Lees ook

Jasmina Borgeld: “Het begin van de ramadan”

Mijn naam is Jasmina. Na jaren vol teleurstellingen, tranen, hoop en vruchtbaarheidsproblemen werd ik eindelijk moeder. En geloof me: toen ik dat eerste kleine mensje in mijn armen hield, voelde het alsof ik de jackpot had gewonnen. Inmiddels heb ik er twee rondrennen, mijn eigen ondeugende bengels, en die zorgen ervoor dat het leven nooit saai is (lees: ik ben continu moe, maar ó zó gelukkig).

Ik ben contentcreator, chronisch ziek (astma en diabetes type 1) en verslaafd aan reizen. Juist omdat ik weet hoe kwetsbaar het leven kan zijn, leef ik met de dag en probeer ik zoveel mogelijk herinneringen te maken. Mijn doel? Elke schoolvakantie met de kinderen iets moois beleven… of dat nou in een jabra in Dubai is, of gewoon bij mijn zusje in de tuin aan de andere kant van het land.

Op mijn socials vind je geen picture-perfect plaatjes, maar eerlijke verhalen met een dikke knipoog en een flinke scheut humor. Want laten we eerlijk zijn: het moederschap is fantastisch, maar zonder humor zouden we het allemaal niet overleven. Wil je meer over mij weten? Volg me dan op Instagram.

Liefs,
Jasmina