Beeld: Canva
Opgebiecht: Ik hoopte stiekem dat het een miskraam zou worden
Toen ik die twee streepjes zag, voelde ik geen blijdschap, ik voelde paniek. We hadden het weleens over een derde gehad. Maar niet nu. Niet in deze fase waarin alles net weer een beetje op z’n plek leek te vallen. Mijn werk liep eindelijk. Onze relatie was na een moeilijke periode weer stabieler en onze twee kinderen vroegen al alles van me. Ik was moe. En toen was ik zwanger.
“Als het nou vanzelf misgaat… dan hoef ik geen keuze te maken. Ik schrok van mezelf”
’s Avonds lag ik in bed met mijn hand op mijn buik. Ik dacht aan opvang, de nachten zonder slaap, alles weer opnieuw. Als het nou vanzelf misgaat… dan hoef ik geen keuze te maken. Ik schrok van mezelf. Wie denkt dat nou? Wat voor moeder hoopt zoiets? Bij elk toiletbezoek keek ik of er bloed was. Ik voelde me verschrikkelijk dat ik dat hoopte. Alsof ik mijn eigen kind al afwees nog voor het er was.
De eerste echo was confronterend. Ik had mezelf wijsgemaakt dat het misschien niet goed zou zijn. Maar er was een kloppend hartje. Ik weet nog dat ik daar lag en dacht: oké, dit is echt. Dit gaat niet vanzelf weg. Ik huilde in de auto naar huis.
Langzaam veranderde er iets. Ik liet het idee steeds meer binnen. Maar tegelijkertijd waren die eerste maanden de donkerste uit mijn hele leven. Ik heb dit tegen bijna niemand verteld. Want wie begrijpt dit?
Nu kijk ik naar mijn kind en kan ik me bijna niet meer voorstellen dat ik ooit hoopte dat deze zwangerschap zou eindigen. Maar ik weet nog precies hoe dat voelde.
Heb jij ook iets op te biechten? Vul dan deze enquête (anoniem) in.
Opgebiecht: ik heb spijt dat ik ben getrouwd
PRAAT MEE MET ANDERE Mama’s in de community
Kom in contact met (aanstaande) ouders, word lid van een geboorteclub en blijf op de hoogte van de ontwikkeling van je kind.
