De kapelaan, de carnaval en de belangrijkste controle

Vorig jaar heeft hij er voor gezorgd dat de hele parochie meermaals ging bidden dat wij als twee mannen ook samen een gezin mochten starten. En wat was ie blij, toen hij zich door een overvolle kroeg onze kant op wurmde hoorde dat de kogel (spreekwoordelijk) door de kerk was. Voor hem was het een bevestiging dat het wel zeker een teken was dat goede ouders in elke combinatie kunnen voor komen, als er maar liefde genoeg was.

Op aswoensdag kregen we nogmaals een foto doorgestuurd, dat er een kaarsje voor ons brand bij Maria en hij zeker verwacht dat er foto’s zijn kant op komen als het eindelijk zo ver is. Onze eigenste nummer één fan in een habijt kan niet wachten het te mogen delen.

Om toch in alle zaligheid te blijven hangen, rollen we maar meteen door naar de vaste voornemens van dit jaar. Want waar we volgend jaar waarschijnlijk slaap voor 40 dagen moeten opgeven, moesten we als goede katholieken dit jaar nog zelf wat bedenken. Voor nu is het geen alcohol en minimale social media tot pasen. Voor Wanda was het stoppen met frisdrank (wat zij een vreselijk grappig Nederlands woord vond) en vloeken. Wat waren we allebei toch blij dat we als drie-eenheid hadden besloten dat vaste speciaal voor ons één dag later begon.

Want eerst betrapte wij haar op het vloeken over het misdragen van één van haar schoolgaande pubers en moesten wij toch nog van ons geloof afvallen omdat we een (dan wel kleine) fles champagne hadden koud gezet voor een gezonde 20 weken echo. Een echo waarbij vooral Wanda ons als een soort luisterboek doorheen moest slepen, omdat de verpleegkundige zelf het niet vond kunnen dat we iets filmde. Onder het mom van “bellen mocht wel”, keken we soms stiekem als de verpleegkundige zelf niet voor het beeld zat en switchte soms de camera snel naar selfie mode en zagen we Wanda die met een grote grijns genoot van het feit dat we lekker zelf wel deden wat we wilde.

Na een lange lig van zeker 45 minuten, omdat de kleine man enorm bewegelijk is en hij ook met gebalde vuisten in de buik rond dartelde (ook hij was vast boos dat we niet mee mochten kijken), kwam het verlossende woord. Tien vingertjes, tien teentjes, een koppie vol met wat ie nodig heeft en een hartje met alle kamertjes wat alles deed wat het moet doen.

Lees ook

19 weken zwanger… en hij heeft de nesteldrang

Een heerlijk gevoel om die last weer van onze schouders te voelen vallen. Voor Wanda nog wel één laatste “so fucking happy” er uit te gooien en voor ons om nog één klein glaasje te pakken en te proosten. Wat fijn toch dat vaste speciaal voor ons net één dag later begint.