Opgebiecht: ik heb spijt dat ik ben getrouwd

Op mijn trouwdag straalde ik. Ik geloofde in ons. Maar ergens tussen het ja-woord en het eerste jaar huwelijk is de verliefdheid verdwenen.  En wat ervoor in de plaats kwam: Irritatie, teleurstelling en een knagend gevoel dat ik de verkeerde keuze heb gemaakt.

Ik hou van hem. Als vader van mijn kinderen. Maar verliefd? Nee. Ik voel geen spanning meer als hij me aanraakt. En dat vind ik misschien nog wel het moeilijkst om toe te geven. Want hoe kan het dat je binnen een jaar al denkt: is dit het nou? Ik zie andere stellen lachen, flirten, elkaar aanraken in de supermarkt. Wij hebben dat totaal niet. 

Wat het erger maakt is dat ik hier thuis bijna alles trek. Ik regel de schooldingen, afspraken, cadeautjes, de was.  ls ik er iets van zeg, krijg ik: “Zeg het dan gewoon als ik iets moet doen.”
Maar ik wil geen manager zijn in mijn eigen huwelijk. Ik wil een partner. Soms kijk ik naar hem op de bank, telefoon in zijn hand, en denk ik: hoe zijn we hier beland? Wanneer ben ik van geliefde veranderd in huishoudmanager?

Voor ons huwelijk zag ik het minder scherp. Misschien omdat ik toen nog verliefd was. Misschien omdat we toen nog geen kinderen hadden. Misschien omdat ik hoopte dat het beter zou worden als we “echt” voor elkaar kozen.

Ik schaam me voor mijn gedachten. Voor mijn fantasieën over hoe het zou zijn om alleen te wonen. Om mijn kinderen week op week af te wisselen, maar in mijn eigen tijd weer lucht te voelen. Ik weet niet of dit het einde is, of een wake-upcall, of een midlife-iets. Ik weet alleen dat ik niet meer wil doen alsof het goed voelt.

Heb jij ook iets op te biechten? Vul dan deze enquête (anoniem) in.