mama-systeem: “Leven met een dissociatieve identiteitsstoornis: een jaar in therapie”

Inmiddels heb ik, door omstandigheden buiten mij om, van twee hulpverleners afscheid moeten nemen. Beiden zijn weggegaan bij het traumacentrum. Enige tijd terug heb ik de vervangende hulpverlener ontmoet. Dáár zit een partij wantrouwen die ik niet had verwacht, maar die me niet helemaal verbaast. In het proces van ‘de juiste hulp krijgen’ zijn er een hele hoop dingen niet goed verlopen. En dan is ‘een hele hoop’ zacht uitgedrukt. Ik kan en wil geen schuld bij partijen leggen. Ik kies ervoor te geloven dat elke persoon die mij in die tijden geholpen heeft en de personen die mij nu bijstaan, alle goede intenties hebben. Anders werk je niet op de plekken waar ik deze mensen ontmoet heb.

Hoe het is gelopen, in combinatie met mijn ervaring bij PsyTrec, maakt dat ik het liefst weg zou willen rennen bij mijn nieuwe hulpverlener. Maar gelukkig zijn er intern veel van mij die de juiste keuze maken om elke afspraak trouw na te komen. Het heeft tijd nodig.

Een jaar in therapie heeft me meer in mijn eigen keuzes gezet. Meer het gevoel gegeven dat ik mijn eigen keuzes mag maken. Ik ben op het moment heel erg bezig met emoties, het (h)erkennen ervan, gegrond blijven (duh). Voor mezelf, buiten therapie om, struggelen we nog steeds met de afwezigheid van een diagnose. Het fijne dat we nu blijven ervaren, is dat onze therapeutes wéten om te gaan met mijn problematiek. Ze hebben de tools en passen telkens aan op wat we op dat moment het meest nodig hebben. En nu blijkt dat dus de kern te zijn: emoties en de regulatie ervan.

Maar doordat het diagnoseproces, het second opinion-proces en alles eromheen zo onwijs veel heftige invloeden hebben gehad, en omdat ik in mijn jeugd nooit geloofd, gezien, erkend en gehoord ben, blijft dit een heftig topic. Het blijft voor mij moeilijk om om te gaan met mezelf. Intern zijn er een hele hoop die actief tegenwerken om ‘de persoon die we hadden moeten zijn’ bij ons te laten komen. Er zijn er een hele hoop van overtuigd dat het niet veilig is om haar naar binnen te laten kijken zolang we geen diagnose hebben. Maar er zijn ook heel veel hier-en-nu-volwassen delen die zeggen: ‘Die diagnose is niet belangrijk.’ Alleen ja… iets met ‘meningen’, ‘switchen’ en ‘triggers’.

Gelukkig hebben we inmiddels steeds meer (fysieke) bewijzen dat onze angstige verwachtingen niet juist zijn, waardoor we vaak kunnen checken of onze angst reëel is. Op zijn zachtst gezegd is dit nog steeds ons grootste spiraalpunt.

Lees ook

Dít zegt de kleur van je ogen over je persoonlijkheid 

Tussen mijn partner/ex-man is het nog steeds erg ingewikkeld.
Ik heb een klein appartementje waar ik nu woon en drie avonden per week slaap. Waarvan één avond ik de drie kindjes daar heb. Het is er veel te klein voor, maar het is wat het is. Het is de beste optie voor de situatie en ik zit er nu een jaar, waardoor ik de wettelijke garantie heb dat ik er niet weggestuurd kan worden. (Ik ben erg vaak verhuisd in mijn verleden, dus om nu de veiligheid van deze plek te hebben is heel erg fijn.)

Ik heb plannen om het schrijven van blogs weer op te pakken. Niet per se DIS-gerelateerd, maar DIS speelt wel als rode draad in mijn leven. De keuzes die ik maak, de angsten die ik heb, de dingen uit mijn jeugd waar ik in het hier-en-nu actief last van heb. Ik hou van vastigheid, dus ‘de DIS; [onderwerp van blog]’ is mentaal zo satisfying, maar komt niet per se meer overeen met het onderwerp.

Dus dat wordt even innerlijk discussiëren over hoe we het ontwerp kunnen aanpassen, haha. Maar dat zien we wel wanneer we een volgende post schrijven.

Al met al: heel veel progressie. En fuck man, wat is het onwijs moeilijk.

– A.

Edit: na nog even onze vorige blogposts te hebben gelezen, komen we er eentje tegen die getiteld is ‘Wantrouwen naar de GGZ’. En dan in het hier-en-nu niet hebben verwacht dat het wantrouwen er (nog steeds) zo sterk is. Het blijft altijd wild om te lezen dat je in het verleden iets hebt geschreven wat nog steeds speelt, waarvan je niet meer wist dat je het al eens omschreven hebt en waar je al eens de emoties bij benoemd hebt.”