Beeld: Canva

Weet je nog? Dat gezamenlijke gesprek dat de 20ste zou plaatsvinden? Een gesprek waarvoor we mijn ouders helemaal naar ons toe hebben laten komen (zo’n drie kwartier rijden) om op de jongens te passen, zodat we samen erheen konden. Vol goede moed en frisse tegenzin gingen we met z’n tweetjes erheen. Het stomme was: ik wilde per se zelf rijden. Op de een of andere manier maakte dat dat ik me sterker voelde. De keren in het begin reed Robert; ik was te nerveus, van slag, emotioneel en ga zo maar door. Om voor mezelf te laten zien dat ik dus niet meer ben wie ik toen was, wilde ik met mijn eigen auto er zelf heen rijden.

Rustig gingen we in de wachtruimte zitten en we zagen wat mensen komen en gaan. Uiteindelijk zagen we zelfs mijn eerste psycholoog, maar met jas aan. Ze liep met nog iemand en terwijl ze weer wegliepen, hoorde ik de een tegen de ander zeggen: “Ga nou maar naar huis, komt wel goed.” Ik keek naar hun ruggen, dus ik kon niet zien wie tegen wie sprak. Maar dat akelige onderbuikgevoel werd sterker.

Subtiel boog ik me naar Robert en hij liet merken precies hetzelfde te hebben opgevangen. Shit! Zou het dan zo zijn?

Yup, daar kwam mijn andere psycholoog en we liepen met hem mee naar de… tja, hoe noem je dat? Behandelkamer? Spreekkamer? Gut, al die tijd al in behandeling en ik weet niet eens waar ik al die tijd heb gezeten, haha.

We gaan zitten, hij vraagt of we wat te drinken willen en gaat weer weg, komt terug met drinken en vervolgens komen de woorden eruit. De andere psycholoog moest weg in verband met een noodgeval. Kakkkkk!

Het gesprek was de 20ste en ik schrijf dit op de 1e van februari. Maandag dus de telefoon induiken om wéér druk te leggen.

Alsnog wel drie kwartier daar gezeten, besproken hoe ik me in deze situatie voel, hoe Robert ertegenaan kijkt en wat wij verwachten. Vooral omdat ik eigenlijk ook nog twee andere gesprekken had staan, waar het vervolgplan toch wel handig was geweest. Ik zou namelijk telefonisch met een re-integratiebegeleider bellen en ook zou er iemand van de gemeente langskomen om verlenging zorg en hulpverlening te bespreken.

Alles was dus eigenlijk in het water gevallen en dat was wel even een bitter moment, zeker omdat het al lastig was om de agenda’s zo gematcht te krijgen. We vroegen hem dus of er enigszins inhoudelijk iets was wat hij ons kon vertellen, helaas had hij niks. Wat dus extra balen was, want je verwacht ergens toch dat er een dossier is waarin bepaalde conclusies en stappen vermeld worden.

Uiteindelijk gevraagd of er met spoed weer een gezamenlijk gesprek ingepland kan worden, maar dan met beide psychologen én de psychiater. En met spoed was een vereiste, want wat moet ik tot die tijd anders? Duimen draaien? En mijn ouders gaan binnenkort weer op reis, dus dan is er ook niet echt gemakkelijk oppas beschikbaar. Daar we die momenten ook gebruiken voor de bonding tussen grootouders en kleinkinderen, zetten we hen het liefst in voor zulke dingen.

Geen punt, dat kon wel. Tenminste, dat werd gezegd. Het gesprek was de 20ste en ik schrijf dit op de 1e van februari. Maandag dus de telefoon induiken om wéér druk te leggen.

We sluiten wel af met een positieve noot: het gesprek met de gemeente ging uiteindelijk enorm prettig. Ze snapte dat we overgeleverd waren aan overmacht en zonder gedoe is de hulp verlengd. Eindelijk komt er dus ook weer ondersteuning thuis én blijft “school” voor Kai ook doorgaan zoals bedacht. Ze dacht goed mee aan een plan, daar ze zelf natuurlijk wel met het probleem van de kosten zat. Daar was ze heel eerlijk in en dat is ook zeker te waarderen. Wat nog meer te waarderen was, was dat ze dusdanig iets in elkaar had gezet, dat het ook op papier allemaal acceptabel was. Een half jaar nog zoals het nu is, daarna als doel afbouwen. Mocht het niet kunnen, dan konden we nog aan de bel trekken, maar het moest allemaal wel te verantwoorden zijn. Daar zij de laatste tijd ons vaste contact is, was ook heel duidelijk dat we welwillende mensen zijn en echt productief te werk willen gaan, dat we momenteel overgeleverd zijn aan overmacht en we liever ook een andere keuze hadden gemaakt. Het is toch ook wel erg fijn als je dus niet als nummertje wordt gezien en dat hard werken ook aangemoedigd én erkend wordt. Nah, als dat geen positief einde van dit verhaal is?

Op naar de aankomende week, met volle kracht vooruit! Eens zien of we alle koppen dezelfde kant op gericht krijgen en eindelijk te weten komen hoe het de aankomende tijd er verder uit gaat zien, want eerlijk is eerlijk: het doelloze maakt me meer somber dan verwacht en ik wil die dingen echttttt niet voelen.