Beeld: Canva
Je baby eindelijk in de maxi-cosi. Jij nog snel een schone trui aan (spoiler: zinloos). Op tijd de deur uit. En dan dat moment waarop je gaat zitten in die wachtkamer en denkt: oké… wat gaan ze nu van ons vinden? Voor veel ouders voelt een bezoek aan het consultatiebureau niet als een rustig checkmoment, maar als een soort toets. En hopen dat niemand iets zegt waar je de rest van de week over blijft malen.
Jullie ervaringen
Dit zijn de gekste en meest opvallende opmerkingen die jullie kregen bij het consultatiebureau:
- “O, nu al zwanger? Pittig meid, sterkte.” (Terwijl de zwangerschap gewenst was.)
- “Die tanden komen te vroeg.” (eh… Ik duw ze wel even terug?)
- “Je moet hem niet zoveel stimuleren.”
- “Geef maar suikerrijke toetjes, dan komt hij wel aan.” (Bij een baby die afhankelijk was van sondevoeding.)
- “Je bent wel erg overbezorgd.” (Tegen een moeder die eerder een kind verloor; haar baby huilde 20 uur per dag en bleek later een nierbekkenontsteking te hebben.)
- “Die avondfles moet er echt af.” (Bij een kind met ondergewicht.)
Zinnen die misschien luchtig of praktisch bedoeld zijn, maar bij ouders keihard binnenkomen. Terwijl je binnenkomt als moeder die net haar leven op z’n kop heeft zien gaan. Daarbij komt dat het consultatiebureau voor sommigen voelt als een plek waar normen en gemiddelden centraal staan. Groeicurves, mijlpalen, schema’s. Terwijl ouders thuis vooral bezig zijn met: doet mijn kind het goed? en doe ík het goed?
Niet de vijand
“Ik heb eigenlijk vooral positieve ervaringen met het consultatiebureau. Altijd betrokken, lieve artsen en verpleegkundigen. Het ligt vaak onder vuur, maar het is ook een harde dobber voor het zorgpersoneel.”
Ja, dat is óók waar. Want tussen alle verhalen is dit ook de realiteit. Voor heel veel ouders is het consultatiebureau juist een plek waar ze zich gezien voelen. Waar iemand rustig meekijkt en waar vragen gesteld mogen worden.
Feit is: de meeste ouders gaan wél. Ruim 95 procent zelfs. En dat doen ze niet omdat het moet, maar omdat het vaak ook iets oplevert. Jeugdarts Caroline Schouten benadrukt dat het consultatiebureau er niet is om te oordelen, maar om mee te kijken. “Je komt er voor jezelf en je kind, niet om hokjes af te vinken.” Het doel is: problemen vroeg signaleren, voordat ze groter worden.
Het consultatiebureau kijkt dan ook niet alleen naar lengte en gewicht, maar naar het grotere plaatje. Hoe gaat het thuis? Hoe gaat het met de ouders? Hoe ontwikkelt een kind zich sociaal en emotioneel? Juist omdat ouders in die eerste periode vaak zelf nog zoekende zijn.
Je tiener tot de middag laten slapen? Dit wil je weten vóór je hem wakker schudt
Belangrijk om te weten:
- De zorg is gratis en vrijwillig.
- Er geldt een medisch beroepsgeheim.
- Afwijkingen van groeicurves zijn vaak normaal, professionals geven aan wanneer iets zorgelijk is.
En soms blijkt zo’n ‘lastige’ opmerking achteraf precies dat zetje te zijn dat nodig was. Zoals bij kinderen waarbij ondergewicht, slecht slapen of ander gedrag uiteindelijk een medische oorzaak blijkt te hebben. Signaleren is geen oordeel, maar een poging om kinderen zo gezond mogelijk te laten opgroeien. Het consultatiebureau is geen perfecte plek. Maar voor veel van ons wel een vangnet. En misschien is dat het eerlijke verhaal: niet alles voelt fijn, maar niet alles is fout.
PRAAT MEE MET ANDERE Mama’s in de community
Kom in contact met (aanstaande) ouders, word lid van een geboorteclub en blijf op de hoogte van de ontwikkeling van je kind.
