Beeld: Canva

Redactie Mamaplaats

“Ik twijfel al dagen of ik dit ga insturen. Ik heb het al tien keer getypt en weer weggeklikt. Want dit is zó gênant dat ik het eigenlijk niet eens hardop durf te denken…

Sinds mijn bevalling plas ik regelmatig in mijn broek. Niet altijd. Niet volledig. Maar vaak genoeg om er continu rekening mee te houden. En nee, dit wist ik dus niet van tevoren. Dit stond niet in de roze wolk folder.

Het begon onschuldig. Een nies. Een lach. Een hoestbui terwijl ik mijn baby vasthield. Ik dacht: logisch, net bevallen, dit trekt wel bij. Iedereen zegt toch dat je lijf tijd nodig heeft? Maar het trok niet bij.

Het werd iets waar ik mijn dagen omheen ging plannen. Altijd plassen voordat ik de deur uitga. Nog een keer voor de zekerheid. In de auto standaard een handdoek. In mijn tas altijd extra maandverband, ook als ik niet ongesteld ben. Jurkjes zonder bescherming? Geen optie. Springen op de trampoline met mijn kind? Alleen als ik zeker weet dat mijn blaas leeg is.

En het ergste: ik durf soms niet voluit te lachen. Hoe idioot is dat.

Ik sta op het schoolplein en lach mee met andere moeders, terwijl ik ondertussen denk: niet te hard lachen, niet bewegen, rustig blijven. Het voelt alsof mijn lijf constant een verrassing voor me in petto heeft. En nooit een leuke.

Ik schaam me hier kapot voor. Echt. Ik ben jong. Ik ben gezond. Ik sport. Ik zorg voor mezelf. En toch gebeurt dit. Het voelt alsof mijn lichaam me in de steek laat en ik er niks over mag zeggen.

Ik heb het zelfs niet echt met mijn partner gedeeld. Hij weet “dat ik soms wat last heb”. Dat is hoe ik het noem. Wat last. Alsof het een muggenbult is. Niet iets wat mijn zelfvertrouwen langzaam afbrokkelt.

Wie wil er nou spontaan zijn als je bang bent dat je broek nat wordt?

Anoniem

Soms voel ik me echt minder vrouw. Minder sexy. Minder mezelf.
Wie wil er nou spontaan zijn als je bang bent dat je broek nat wordt?

En toch heb ik pas heel laat iets gedaan. Omdat ik dacht dat het vanzelf wel zou stoppen. Omdat ik me schaamde. Omdat ik geen zin had om hardop te zeggen: “Hallo, ik plas in mijn broek.”
Tot het moment kwam dat ik weer thuiskwam, me omkleedde en ineens dacht: waarom accepteer ik dit eigenlijk?

Dus ik heb een afspraak gemaakt. Blaastraining. Alleen dat woord voelde al alsof ik ineens tachtig was. Maar tegelijk ook als opluchting. Alsof ik eindelijk erkende dat dit niet ‘gewoon erbij hoort’ voor mij.

En wat bleek? Ik ben lang niet de enige. Dat zei ze. Zonder oordeel. Zonder opgetrokken wenkbrauwen. Alsof ik vertelde dat ik slecht slaap sinds de bevalling. Zo normaal. Zo veel voorkomend.

Ik ben er nog niet. Het is niet ineens opgelost. Maar ik ben begonnen. En dat voelt groot. Groter dan ik had gedacht.

Dit is mijn opgebiecht. Ik plas soms in mijn broek sinds de bevalling. Ik schaam me. En ik leer nu dat ik dat eigenlijk niet hoef te doen.”