Achter de voordeur is zwanger zijn zwaar: Deel 1

Mijn zwangerschappen zijn niet gegaan zoals ik had gehoopt. Mijn eerste 2 zwangerschappen mondde uit in miskramen. Een periode die ik stiekem toch wel erg moeilijk vind en vond. Mijn eerste miskraam vond ik niet erg, het kan gebeuren, dacht ik bij mijzelf. Ik had even wat pijn, iets heftiger dan een menstruatie en dat was het. Ik was toen net 7 weken zwanger. Ik dacht, volgende keer beter. Die volgende keer kwam al snel en vanaf dag 1 dat ik zwanger was, was ik ziek. Niet een beetje, maar echt ziek. Toen der tijd wist ik niet wat ik mee maakte, nu heeft de gebeurtenis de naam HG. Die eerste week dacht ik nog dat ik gewoon griep had. Ik meldde mij ziek van werk en bleef thuis. Maar toen ik na een paar dagen niet opknapte en steeds meer last kreeg ging ik testen. De zwangerschapstest gaf een ultra licht streepje en naïef dat ik was, dacht ik dat het een indroog streepje was. Ik kon immers nog niet zwanger zijn, want ik zou pas 1,5 week later kunnen testen. Ik was echt heel vroeg. Nou ja, lang verhaal even kort. Ik bleek toch zwanger. Ik was eerst even in shock. Maar al snel was ik in de zevende hemel. Hoe slecht ik mij ook voelde, ik herhaalde elk moment van de dag ‘Ik doe het voor mijn kleintje, het is oké’ Oww en ik voelde me zo slecht.. Maar ik ging door. Al snel vertelde ik op mijn werk dat ik zwanger was, want het was hun ook al opgevallen dat ik met emmertjes rondliep en soms ineens over mijn nek ging. Ik kon er eigenlijk niet onderuit. Iedereen was zo blij. Ik was 9 weken zwanger toen we het bekend wilde maken aan de ouders. Ik had al cadeautjes gekocht en alles stond klaar. toen ik ineens een dag voor de bekendmaking heel veel pijn kreeg. Ik belde de verloskundige en zei dat ik echt heel veel pijn en een klein beetje bloedverlies had. Haar reactie maakt mij nog altijd ontzettend verdrietig. ‘bel je mij hiervoor? Je hebt gewoon een miskraam. Je hebt even een paar uurtjes pijn en dan is het weg’ Ik kon niet bevatte wat ze zei. Ik had gewoon even een miskraam.. Ik voelde mij verward, verscheurd en ontzettend alleen. De pijn was intens en ‘s nachts hield ik het niet meer. Maar de verloskundige was onbereikbaar. want ik belde buiten kantoortijden en het spoednummer kreeg je alleen als je op het punt van bevallen stond. Ik heb huilend onder de douch gestaan. Alleen, want voor alleen even een miskraam wilde ik mijn man niet wakker maken. Ik heb 6 dagen extreem veel pijn gehad. wat achteraf weeën bleken te zijn. Er kwamen meerdere stolsels zo groot als mijn vuist naar buiten. Maar toen de laatste eruit kwam, was de pijn eindelijk verdwenen. Al die dagen kon ik niet langs bij de verloskundige en hoefde ik ook niet meer te bellen, volgens haar. Ik kon niet bij haar terecht voor steun, voor advies, of bevestiging. Uiteindelijk ben ik via de huisarts bij de gynaecoloog in het ziekenhuis terecht gekomen. Hij nam mij wel serieus en na een echo gaf hij al snel aan waardoor mijn pijn zo intens was. Ik kreeg medicijnen mee en extra pijnstillers. Ik voelde mij eindelijk gehoord. Toch hebben die 6 dagen erin gehakt. Ik voelde mij ontzettend alleen, onzeker, maar vooral een aansteller.

Al snel toen mijn menstruatie opgang was gekomen mocht ik weer zwanger worden. De eerste minuut was ik intens blij. Maar gelijk daarna kwam de twijfel, gaat dit wel goed. Waar doe ik het voor als het toch weer een miskraam wordt. Ik was weer ontzettend ziek en heb zelfs zitten twijfelen aan abortus. Niet omdat ik het kind niet wilde. Maar omdat ik de spanning eigenlijk niet aankon. Ik was er constant van overtuigt dat het embryo niet zou leven en later dat het kindje in mijn buik zou overlijden. In deze zwangerschap ontwikkelde ik mijn eerste prenatale depressie. Een zeer zware en zwarte periode die mensen om mij heen normaal noemde. Inmiddels weet ik dat het niet normaal is om angstaanvallen te hebben. Slapeloos te zijn. en gedachtes te hebben aan jezelf iets aan doen. Toch heb ik mij door de zwangerschap heen geploeterd en ontving ik een prachtig meisje met de naam Betty. Een roze wolk die bij mij zwart bleef. De eerste 12 maanden van haar leven vond ik haar ‘verschrikkelijk’ heb ik nachten de neiging moeten onderdrukken haar te slaan als ze huilde. Nu terugkijkend verdiende ze zo veel meer. Toch heb ik haar gegeven wat ik op dat moment kon. Probeerde ik haar lief te hebben en ondanks ik het wel kon laten zien middels knuffelen, voeden en troosten (helaas dat laatste niet altijd) voelde ik het absoluut niet. Het is beschamend om terug te denken aan die tijd, waarin ik probeerde mijn leven door te laten draaien zoals het deed voor een baby. Maar dat lukte niet, ondanks ik dacht van wel. Ik was totaal de weg kwijt, maar probeerde het niet te laten blijken. Sommige mensen merkten het wel, maar niemand drong tot mij door. Hulp was er niet. Ik werd namelijk op een wachtlijst gezet voor de GGZ. Helaas kwam ik daar pas 1,5 jaar later binnen.

Na 9 maanden van ellendige gevoelens en vreemde gedraging waarin ik mijzelf totaal niet herkende. Dacht ik gelukkig te worden van nog een kindje. Want iets moest mij toch weer gelukkig maken? Een droom die ik altijd had was een groot gezin. Ik heb altijd ontzettend graag moeder willen worden. Dus ik dacht dat als mijn droom uit zou komen ik weer gelukkig zou zijn. Helaas was dit niet het geval…

Op de eerste verjaardag van mijn dochter kon ik aan iedereen bekend maken dat er een broertje of zusje aan zat te komen. Niemand had het verwacht. Maar bovenal kwam mijn idee niet uit. Ik werd niet gelukkig. Ik voelde mij alleen maar ellendiger worden met de tijd.

Lees ook

Achter de voordeur ken je mij pas

Ondertussen stond ik nog steeds op de wachtlijst bij de GGZ. Maar hulp was er niet. Halverwege mijn zwangerschap heb ik huilend de verloskundige gebeld en mijn hart voor het eerst met iemand gedeeld. Heb ik geprobeerd eerlijk te vertellen hoe ik mij echt voelde, hoe beschaamd ik ook was. Er werd hulp ingeschakeld. Eerst namen ze contact op met de GGZ, maar helaas konden zij mij niet eerder helpen. En dus werd er verder gezocht. Al snel kwamen ze uit bij het Erasmus MC en ben ik daar op de wachtlijst gezet. Onderwijl ik op de wachtlijst stond hielden hun wel contact met mij en na 10 weken kon ik instromen in een zwangerschapsgroep. Genaamd de dag behandeling. Hierin ging ik een keer per week naar het Erasmus MC toe voor verschillende therapieën. En dit hielp. Net voor mijn bevalling begon ik mij iets beter te voelen. En had ik het gevoel eindelijk te kunnen gaan genieten van het ouderschap. Want ondanks de weg zo donker was geweest, voelde ik eindelijk intens veel liefde voor alle 2 mijn kinderen. eentje in mijn armen en eentje in mijn buik. Het leven lachte mij eindelijk weer toe.