LillySophie88: Een zwangerschap die eindigde in stilte

“We gaan naar huis, met de medicatie in mijn tas. Eenmaal thuis mag ik de eerste pil oraal innemen, dit gaat ervoor zorgen dat mijn baarmoeder een seintje krijgt dat er iets gaat gebeuren en wat het al wat weker kan worden. 48 uur later mag ik de 4 pillen vaginaal inbrengen, dit moet gaan zorgen voor krampen en bloedverlies zodat mijn baarmoeder open gaat staan en het kindje hiermee naar buiten kan komen ( ik weet ook niet zo goed hoe ik moet omschrijven sorry. )

Ik noem het een kindje omdat dat voor mij ook zo voelde, wat er eigenlijk gebeurt is dat je een soort groot plakkaat of stolsel gaat verliezen waarin het vruchtzakje met vruchtje (kindje) zit. Bij mij was dit dus een combi, een groot rood dik plakkaat die ik verloor op de wc en waarin mijn gevoel meteen zei, dit is het geweest.

Nadat ik de pillen had ingebracht ben ik lekker in bed gaan liggen met de deken over mij heen, dit is het eerste half uur tot een uur ook belangrijk zodat de pillen goed kunnen smelten van binnen en het er niet meteen weer uitloopt zodra je in de beweging komt. Ik had mij voorgenomen om gewoon vanaf het moment van innemen lekker mijn bed in te duiken en dan word het wachten, er gebeurde in eerste instantie niets, na ongeveer 2 uurtjes kreeg ik wat lichte menstruatie buikpijn en heb ik 2 paracetamol ingenomen. op een geven moment werd de buikpijn wel wat zwaarder, mijn lieve man heeft een heerlijke warme kruik gebracht en zo ben ik op mijn zij gaan liggen. Na ongeveer 4 uurtjes ben ik naar de wc gegaan nadat ik dat enigszins een beetje uitstelde, hierin merkte ik op dat er wat bloed bij zat, een teken dat het zijn werk doet dacht ik toen maar. De buikpijn werd naar mate echt onaangenaam en straalde ook volledig door in mijn liezen en mijn benen. Ik werd verdrietig omdat ik deze pijn ook ervaarde tijdens de stilgeboortes die op deze manier opgewekt werden en ik weer even terug gebracht werd naar dat moment en ik er bewust van werd dat ik weer een kindje zou gaan verliezen…

Lees ook

LillySophie88: “Ga ik hier ooit nog uitkomen?”

Rond 5 uur ben ik naar beneden gegaan om op de bank te gaan liggen, toen crepeerde ik inmiddels wel echt vd buikpijn en steken. Ik had het warm en voelde me echt ellendig. En toen om precies 6 uur ging ik weer naar de wc, verloor ik eerst helderrood bloed en daarna volgde het grootte plakkaat en wist ik, hier zit het kindje in. Ik heb nog geprobeerd goed te kijken maar ik kon er eigenlijk niks van maken, ik heb mijn man erbij geroepen, en het laten zien en zo hebben wij samen een soort van afscheid ervan genomen.

Hierna heb ik denk ik tot ongeveer 7 a 8 uur in de avond nog flinke buikkrampen gehad voordat het eindelijk wat rustiger werd en ik mij weer iets beter ging voelen toen de pijn afnam.”