Melanie had een postnatale depressie en een huilbaby: “Zonder dat heldere moment, had ik hem uit het raam laten vallen”

20 februari 2026

Deel 2

Dit artikel bevat persoonlijke ervaringen met ernstige psychische klachten na zwangerschap en bevalling, waaronder gedachten aan zelfbeschadiging en het schaden van een baby. Dit kan confronterend zijn om te lezen.

Na de bevalling leek alles even goed. Veel knuffels, een fijne kraamweek en zelfs een roze wolk… tot het huilen begon. Urenlang. Dagen achter elkaar. Melanie wist dat er iets niet klopte, maar bleef te horen krijgen dat het ‘erbij hoorde’. Dat alle baby’s huilen en dat zij het waarschijnlijk zwaarder meemaakte. Niemand zag hoe snel haar gedachten ondertussen donker werden. En hoe dichtbij het moment kwam waarop het mis had kunnen gaan.

Toen de roze wolk weer verdween

Melanie had eindelijk haar roze wolk, en het leven lachtte haar weer even toe. Toen begon het huilen. “De kraamhulp was net weg. Op dag negen begon hij wat te jammeren. Op dag tien begon het.” Binnen een week huilde haar baby twaalf uur per dag. “Hij was nog geen twee weken oud. Het ging zo snel bergafwaarts.” Melanie voelde dat er iets niet klopte. “Ik dacht: dit is niet normaal, er is iets met hem.” Bij de huisartsenpost werd ze niet serieus genomen. “Ze zeiden: er is niks mis.” Toen ze vroeg of het aan melk kon liggen, werd dat weggewuifd. “Dat kan niet, zeiden ze. Mijn man vertrouwde op de artsen. Dus ik werd niet geloofd door de huisartsenpost en niet door mijn man.” Ook bij de GGZ en de huisarts kreeg ze keer op keer hetzelfde te horen. “Omdat ik een prenatale depressie had gehad, zou mijn baby reageren op mij. Dat ging zo in mijn hoofd zitten.” Ze begon te denken dat ze haar kind schade toebracht. “Ik dacht: door mij huilt hij zo. Ik doe dit hem aan.”

“Ik zei: er moet nú iets gebeuren, anders is het jouw verantwoordelijkheid dat mijn kind er niet meer is”

Melanie

Donkere gedachtes

Keer op keer ging Melanie naar de huisarts en keer op keer stuurden ze haar weg. Ondertussen werden haar gedachten steeds donkerder. “Ik dacht: mijn kinderen zijn beter af zonder mij. Als ik weg ben, worden ze weer gelukkig.” Ze probeerde even tot rust te kunnen komen door haar baby naar een buurvrouw of oppas te brengen, maar steeds werd ze binnen een half uur gebeld. “Kom hem maar halen, hij huilt te veel.” In haar hoofd werd dat bewijs. “Zie je wel, ik doe mijn kinderen dit aan. Maar niemand kan voor mijn kinderen zorgen, behalve ik.”

Toen alles veranderde

Toen gingen haar gedachten een gevaarlijke kant op. “Ik dacht: dan moet ik hem wat aandoen. Dan is hij in de hemel beter af.” Ze stond met haar baby bij het open raam. Dat was het moment waarop ze een helder moment kreeg. “Ik wil mijn kind niet kwijt. En ik wil mezelf ook niet kwijt.” Ze belde de huisarts. “Ik zei: er moet nú iets gebeuren, anders is het jouw verantwoordelijkheid dat mijn kind er niet meer is.”

“Mijn man zei: ‘zo erg is het toch niet?’ Ik durfde niet te zeggen dat ik met het raam open had gestaan”

Melanie

Net op tijd hulp

Toen werd er gehandeld. Ze kreeg direct de huisarts aan de lijn. “Hij zei heel rustig: het gaat niet meer, hè?” Samen maakten ze een plan. “Hij belde met spoed de kinderarts voor mijn zoon en ik moest het Erasmus MC bellen.” Daar werd ze meteen doorgeschakeld naar haar psycholoog. “We hebben anderhalf uur gebeld.” Er werd gesproken over opname op de moeder-kind-poli. Thuis begon ze weer te twijfelen. “Mijn man zei: zo erg is het toch niet?” Ze schaamde zich en durfde niet te vertellen hoe dichtbij het echt was gekomen. “Ik durfde niet te zeggen dat ik met het raam open had gestaan. Als ik dat heldere moment niet had gehad, had ik mijn kind uit het raam laten vallen. Dat vind ik nog steeds het engste.”

Melanie ging toch. In combinatie met therapieën begon ze met antidepressiva. Langzaam kwam er weer wat rust in haar hoofd. “Het ging niet ineens goed, maar het werd wel draaglijker. Stap voor stap ging het beter.”

Hulp vragen is geen zwakte

Nu, terugkijkend, weet Melanie hoe belangrijk het is om serieus genomen te worden. “Je wordt vaak weggezet als overbezorgde moeder. Tot je zegt dat je al meerdere kinderen hebt, en dan ben je ineens ‘ervaren’.” Ze kan daar slecht tegen. “Je moet naar elke ouder luisteren.” Wat ze wil zeggen tegen andere moeders? Dat hulp vragen geen zwakte is. “Ook als je denkt dat het wel gaat, maar je ’s avonds in paniek op de bank zit: vraag hulp. En vooral: laat het niet bagatelliseren. “Als iemand, in plaats van ‘het hoort erbij’, had gevraagd: hoeveel huilt je baby? dan had ik gezegd: twaalf uur. Maar die vraag stelde niemand.”

Herken jij jezelf in (een deel van) dit verhaal of merk je dat het lezen hiervan iets bij je losmaakt? Weet dat je hier niet alleen in bent en dat hulp vragen oké is. Neem contact op met je huisarts, verloskundige of het consultatiebureau. Bij acute zorgen over je eigen veiligheid of die van je kind: bel direct 112. In Nederland kun je ook anoniem praten met 113 Zelfmoordpreventie via 113 of 0800-0113.

Wil je meer van Melanie lezen? Volg haar verhaal:

Kwetsbaar & Krachtig

Serieblogger

Mijn levensverhaal over vroeggeboorte, huilbaby, postnatale depressie, PTSS. Ik vertel over de moeilijke start na de geboortes van mijn 3 kinderen, de emotionele en fysieke uitputting, en hoe deze periode mijn beeld van het moederschap ingrijpend heeft veranderd. De mentale strijd die ik voerde en hoe ik langzaam mijn weg terug vond door steun, zelfinzicht en het herontdekken van mijn eigen kracht. Mijn verhaal gaat over vallen, opstaan en het opnieuw vormgeven van het moederschap op mijn eigen manier.

Naar blogs