Jeaninenien: “Hoe overleef ik” het moederschap met ADHD

“Kind één was overweldigend, maar ik kon het nog aan. Ik voelde steeds die onrust, die energie die niet weg ging, en begon te vermoeden dat er iets meer speelde. Kind twee bracht de chaos en onrust naar een nieuw level, zoals ik in mijn vorige post beschreef, en toen viel alles op zijn plek na mijn diagnose: ADHD. Plotseling snapte ik mezelf. Mijn hele leven maakte ineens een inhaalslag.

Moederschap met ADHD is een constante botsing tussen controle en chaos. Je hebt niet alleen een eigen leven om te managen, maar ook dat van je kinderen. Planningen, ritme, routines, alles moet in balans zijn. Als iets anders loopt, moet ik me aanpassen, improviseren, opnieuw plannen. Soms lijkt het alsof ik mezelf voortdurend heruitvind. Ik schoot door in perfectie omdat dat houvast gaf; alles moest volgens het boekje zodat ik mijn rustmomenten kon plannen.

Ik heb zelf geen makkelijke jeugd gehad, dus ik wilde alles doen om mijn kinderen dat niet te laten meemaken. Ze moesten gezond eten, aandacht krijgen, rust en ritme ervaren. En ik voelde de druk om dat allemaal te realiseren. Als iets misging, was ik meteen in oplossingen aan het denken: vanochtend ging het goed, vanavond misschien niet, wat kan ik morgen doen? Alles moest opgelost worden. En als ik minder geduld had, voelde ik me meteen slecht en probeerde ik ervan te leren.

Het is vermoeiend, intens en chaotisch. Ik ben prikkelbaar en moe, en ik weet niet altijd hoe ik ermee om moet gaan. Ik leer mijn triggers herkennen en benoemen, maar het blijft een uitdaging. Wat helpt, zijn routines, planning en tijd alleen. Mijn eigen ding doen is essentieel; anders blokkeer ik volledig. Die momenten geven opluchting, maar ook schuldgevoel, en soms schiet ik in een soort dopaminezoektocht om even weg te komen scrollen, plannen, iets nieuws bedenken, of een hobby.

Ik gebruik hulpmiddelen zoals ChatGPT om uit blokkades te komen, overzicht te creëren, en langzaam krijg ik dan weer controle. Bijvoorbeeld na de kerstdagen: ik zat vast, kon niet terug in mijn ritme, voelde druk en blokkeerde daardoor nog meer. Nu begrijp ik: het is een cirkeltje van overbelasting, niet falen.

Wat ik andere moeders met ADHD zou willen zeggen: je bent niet lui, je faalt niet, je brein werkt gewoon anders. Begin klein, stap voor stap. Verander woorden: “Je moet nu naar bed” → “Ga tussen 22:00 en 22:30 even boven liggen.” Geen druk, geen schuld, gewoon kleine stappen.

Maar ADHD heeft ook zijn mooie kanten. Ik kan de meest gestoorde moeder zijn en vind het heerlijk. Ik ben creatief en energiek: met sneeuw bouw ik een iglo, met Halloween een monster-nerfgunspel, en tussendoor maak ik een parcours door de woonkamer, compleet met “Eye of the Tiger” op de achtergrond. Mijn kinderen groeien op in een huis vol avontuur en plezier.

Lees ook

Deel 4 – Mentaal herstel

Moederschap met ADHD is niet altijd makkelijk, maar het leert me veel over mezelf: mijn grenzen, mijn kracht, mijn veerkracht. Ik leer mild zijn voor mezelf, bewust te ademen, te plannen, en kleine successen te vieren. Het is intens, chaotisch en soms overweldigend, maar het is ook prachtig.

Ik ben een vechter, niet tegen mijn kinderen, niet tegen het leven, maar tegen alles wat me tegenhoudt om het beste uit mezelf en mijn gezin te halen. ADHD is een deel van mij, en met al zijn uitdagingen brengt het ook energie, creativiteit en liefde zoals geen ander dat kan.”