Beeld: esthermarit96

10 juli, 1 uur ’s nachts. In het ziekenhuis lukte het mij aardig om in mijn bubbel te kruipen en de weeën op te vangen samen met mijn TENS-apparaat. Twee uurtjes later wilde ze mijn ontsluiting checken. Ik had 6 cm ontsluiting…. Dat was een domper. Eigenlijk heel normaal, maar omdat onze dochter zo snel geboren is, was dit wel even een tegenvaller.

Ik kreeg een ander soort weeën en ik wilde pijnstilling hebben. Echter kon ik geen ruggenprik meer krijgen, want tegen de tijd dat ik die zou krijgen, zou ik waarschijnlijk al bijna bevallen zijn… De verloskundigen wilden mijn vliezen gaan breken. Zij waren ervan overtuigd dat ik dan met een half uur wel op volledige ontsluiting zou zitten. Of ik kon morfine krijgen.

In goed overleg besloten we eerst de vliezen te breken en dan kon ik altijd nog morfine nemen. Na dit overleg waren we ondertussen ruim drie kwartier verder. De verloskundige ging mijn vliezen breken. Ze deed dit tijdens een wee, dus ik voelde hier vrij weinig van. Omdat ik bijna geen vruchtwater meer had, gebeurde er weinig voor mijn gevoel. Ik kreeg wel heftigere weeën en belandde in een soort weeënstorm.

Ik wilde niet zonder pijnstilling wachten op volledige ontsluiting en dus werd alles in gang gezet voor de morfine. In mijn ene hand wilde dit eerst niet lukken. Gelukkig lukte het in mijn andere hand wel in één keer. Ondertussen zat ik nog steeds in een weeënstorm, dus ik kreeg hier allemaal vrij weinig van mee. Mijn vriend en de verloskundige probeerden mij rustig hierdoorheen te helpen. En mijn vriend ging nog even snel naar het toilet, want volgens de verloskundige kon het niet lang meer duren. Hier werd ik trouwens echt even heel boos om, maar ja: als je moet plassen, moet je plassen hahaha.

Ondertussen was de morfinepomp aangesloten. Ik mocht lekker op het knopje drukken, wat ik echt heel fijn vond hahaha. Het haalde net het scherpe randje van de weeën weg. Er was een extra persoon in de kamer gekomen (functie even vergeten) om mij in de gaten te houden, omdat je met morfine blijkbaar soms kan vergeten om te ademen. Dit gebeurde mij gelukkig maar één keertje.

Rond 4.15 uur zat ik op volledige ontsluiting (lees: de morfinepomp heb ik maar +/- 15 minuten kunnen gebruiken haha) en mocht ik beginnen met persen. Met mijn dochter was ik hier al niet zo’n ster in en nu bleek ik dat helaas nog steeds niet helemaal voor elkaar te krijgen. Gelukkig was er een fijne verpleegkundige die met mij iedere keer tot tien telde/dreunde om te persen. Als een soort commandant van het leger hahaha. Maar dit hielp mij wel echt heel erg!

Het lukte iedere keer niet om dat punt voorbij te gaan waardoor hij niet meer terug kon glijden. Hierdoor besloten ze een kleine knip te zetten

esthermarit96

Op een gegeven moment had mijn zoontje het niet meer fijn en gleed zijn hoofdje iedere keer weer terug. Het lukte iedere keer niet om dat punt voorbij te gaan waardoor hij niet meer terug kon glijden. Hierdoor besloten ze een kleine knip te zetten en zou hij bij mijn volgende persweeën geboren worden. En dat klopte. Nog twee keer persen en hij was geboren.

Ryan. 3010 gram (hetzelfde als zijn zus!) 4.45 uur.

Onze eigen verloskundige vertrok na zijn geboorte. Ik heb heel veel steun gehad aan haar!

Ryan begon gelijk met huilen, maar hij huilde niet goed over zijn longen heen. Dit kwam omdat hij erg veel vruchtwater en bloed had binnengekregen. Ik mocht hem tien minuten bij mij houden en toen namen ze hem mee naar de kinderarts, zodat die ervoor kon zorgen dat zijn longen opengezet zouden worden. Mijn vriend vertelde dat de kinderarts wat handelingen verrichtte waardoor Ryan wel goed over zijn longen ging huilen, waardoor zij eigenlijk met vijf à tien minuten alweer terug waren in de kamer.

Ondertussen waren wij aan het wachten op de placenta, welke dit keer langer duurde dan bij mijn dochter. Omdat ik alleen was met de verloskundige en verpleegkundige in opleiding voelde ik mij eenzaam en vond ik het maar spannend dat het langer duurde. Uiteindelijk kreeg ik een injectie met oxytocine en daarna nog een katheter en toen kwam na twee keer persen de placenta.

Hierna moest ik nog gehecht worden, omdat ze natuurlijk een kleine knip hadden gezet. De verdoving hiervoor was echt een hel. Ik moest gewoon huilen, zoveel pijn deed het. Helaas deed het hechten ook nog een beetje pijn, maar het duurde gelukkig niet heel lang.

De kinderarts kwam nog even langs om te kijken hoe het met Ryan ging. Omdat hij met 40+5 weken is geboren en “maar” 3010 gram woog (dysmatuur), moesten we zes uur in het ziekenhuis blijven en zouden ze iedere twee uur bloed komen prikken om zijn suikerwaardes te checken. Daarnaast ging ze zijn hoofd opmeten (standaardprocedure bij dysmatuur).

Helaas kwam hieruit dat zijn hoofd ‘te klein’ was en dat we urine moesten gaan opvangen om te testen of hij misschien geboren is met CMV… En toen begon onze rollercoaster, slechtste nachtmerrie, etc. etc.