Beeld: simonevdk

SimonevdK

Serie Blogger

Kerst is voor mij onlosmakelijk verbonden met samen zijn. Met familie, vrienden, met herinneringen, met tradities die al jaren meegaan of nog gecreëerd mogen worden. De vaste momenten, lekker eten, fijne gesprekken of juist een spelletje aan tafel.

Maar kerst is ook veranderd.

Sinds Mees niet meer bij ons is zal kerst nooit meer zijn zoals het ooit was.

Dat is en blijft een scherp randje. Er is een lege plek aan tafel, een plek die gevuld had moeten zijn.
Elke dag is het voelbaar, ook met kerst.

Wij zijn en blijven een gezin van vier. Dat voelt misschien niet altijd logisch voor de buitenwereld, maar voor ons is het vanzelfsprekend. Mees heeft zijn plek. Aan tafel, in gesprekken, in herinneringen, in wie wij zijn geworden.

Naast het verdriet wat er altijd zal zijn komt er ook heel voorzichtig ruimte om opnieuw betekenis te geven aan kerst. Niet om te vervangen wat er was — want dat kan niet — maar om voorzichtig iets nieuws te laten groeien binnen ons eigen gezin.

Dit jaar doen we dat voor het eerst heel bewust.

We gaan gourmetten in pyjama op kerstochtend. Geen vlees, vis en stokbroodjes kruidenboter, maar pannenkoekjes, gebakken eitjes en croissantjes met jam. Samen aan tafel, nog slaperig, zonder haast. Geen ‘zo hoort het’, maar: zo voelt het goed.

Misschien wordt het eenmalig. Misschien wordt het onze nieuwe kersttraditie met z’n drieën. Een moment dat Juul zich later herinnert als iets van óns. Iets kleins, maar van grote waarde.

Wat ik leer, is dat tradities niet vast hoeven te liggen. Ze mogen meebewegen met het leven. Met verlies, met verandering, met wat er nu nodig is. Kerst hoeft niet perfect te zijn. Het mag rauw zijn, stil, warm en liefdevol tegelijk.

En misschien is dat wel onze belangrijkste traditie geworden: ruimte maken voor alles wat er is. Voor wie we missen. En voor wat er, ondanks alles, toch mag ontstaan.