“Ik dacht dat ik zwak was”: Joyce werd niet geloofd tijdens haar HG-zwangerschappen

“Spugen tot ik flauwviel”

Voor ze zwanger werd van haar oudste dochter, had Joyce een zwangerschap die eindigde in een miskraam met 13 weken. “Daarbij was ik niet supermisselijk, maar wel gewoon wat rommelig.” Dus toen ze daarna opnieuw zwanger werd en misselijk werd, dacht ze eerst nog: dit is misschien juist een goed teken. “Ik had zoiets van: oké, ik ben misselijk, dat hoort erbij.” Maar het haar leven stond al gauw compleet op zijn kop. “Na zes weken spuugde ik zo veel dat ik bijna flauwviel. Ik hield niks meer binnen, zelfs geen water. Ik probeerde alles wat je online leest: gemberthee, crackers, snoepjes. Niets hielp.”

Joyce  viel af tot 48 kilo, raakte volledig uitgedroogd en kreeg rond tien weken haar eerste vocht-infuus. Joyce was pas 19 en kreeg in het ziekenhuis te maken met maatschappelijk werk en een psycholoog. “Zij vermoeden dat het tussen mijn oren zat. Daarom ging ook ik aan mezelf twijfelen. Zij waren toch de artsen?” Medicatie werkte niet, dus al snel voelde het alsof de conclusie was dat het dan wel psychisch moest zijn. “Maar dat is het dus niet. HG is medisch.”

“Ik wist tijdens deze eerste zwangerschap niet eens dat het een naam had. Ik dacht alleen maar: waarom kan mijn lichaam dit niet aan?”

Joyce

Rond 24 weken werd het iets beter. “Ik leefde op Chinese tomatensoep en cola. Dat was het enige wat binnenbleef.” Maar Joyce voelde zich ontzettend alleen. “Er was toen nog nauwelijks informatie over HG. Ik wist tijdens deze eerste zwangerschap niet eens dat het een naam had. Ik dacht alleen maar: waarom kan mijn lichaam dit niet aan?” Na weken overleven beviel ze met 37 weken. “En het bizarre: vlak daarna kon ik gewoon beschuit met muisjes eten.”

Sondevoeding

Joyce: “Wat ik het allerliefste wilde op de hele wereld, was moeder worden. Mijn meisje in mijn armen sluiten maakte alles weer goed.” Die kinderwens bleef bij Joyce. Bij haar tweede zwangerschap wist ze het meteen: “Ik hoefde geen test te doen, ik was ontzettend ziek.” Dit keer kreeg ze al vroeg sondevoeding en lag ze regelmatig in het ziekenhuis. De sonde liep uiteindelijk 24 uur per dag, ook thuis. “Hierdoor kreeg ik weer een beetje mijn leven terug.” 

De derde zwangerschap was het zwaarst. Joyce’ nieren raakten overbelast en haar bekken zat volledig op slot. “Het was een horrorzwangerschap, ik heb echt getwijfeld of alles goed zou komen. Ik had ook nog twee dochters die mij nodig hadden: wat als ik hieraan onderdoor ging? Maar mijn kinderwens was zo groot, en ik hield al van de baby in mijn buik.” De laatste weken kon Joyce alleen maar liggen. Een klein lichtpunt: dit keer werd ze in het ziekenhuis wél echt gezien. HG zwangerschappen kregen steeds meer erkenning. Joyce kreeg prikkelarme kamers, meer rust, betere zorg en minder twijfel. 

“Ik kon het bijna niet geloven. Ik dacht zelfs: dan gaat het vast mis, want ik ben niet misselijk”

Joyce

Drie keer HG, en toen ineens niet

Na drie HG-zwangerschappen gebeurde iets dat ze nooit had verwacht. Joyce was inmiddels weg bij haar ex partner, en werd dit keer zwanger van een andere man. En waar ze zich voorbereidde op opnieuw maanden van ellende, kwam die extreme misselijkheid maar niet. “Ik kon het bijna niet geloven. Ik dacht zelfs: dan gaat het vast mis, want ik ben niet misselijk.” Maar elke echo was goed.

Ze had ooit weleens gehoord dat een zwangerschap bij een andere partner anders kan verlopen, maar had dat nooit verwacht. “Het was heel bijzonder om eindelijk een zwangerschap mee te maken die gewoon goed ging.” Haar zoontje is nu 20 maanden. Joyce voedt hem alleen op. “Ik ben dolgelukkig.”

Lees ook

Suzanne liep bij de voedselbank: “Ik at zelf minder zodat de kinderen genoeg hadden”

Het zit niet in je hoofd

Veel mensen in haar omgeving begrepen Joyce niet. “Sommigen zeiden: ga gewoon een cracker eten, drink gemberthee, dan komt het goed.” Alleen de mensen dichtbij haar zagen hoe slecht het echt ging. “Je kan in dat opzicht beter je been breken. Dan snappen mensen het sneller dan een onzichtbare ziekte.”

Wat voor haar het grootste verschil maakte, was erkenning. “Toen artsen en mijn omgeving me serieuzer namen, werd het draaglijker.” Wat volgens Joyce wél helpt als je iemand met HG in je omgeving hebt, zijn de praktische dingen: familie die de kinderen even meeneemt naar de speeltuin. Iemand die stofzuigt. “Ik wilde rust, maar ik wilde ook dat mijn kinderen aandacht kregen. Daar ben ik het meeste mee geholpen.”

Aan andere moeders met HG zegt ze: “Een hulpvraag is geen zwakte, maar een kracht. Durf die hulp te accepteren.” Joyce kijkt nu anders naar haar eigen kracht. “Ik ben me heel bewust dat ik eerst voor mezelf moet zorgen, voordat ik voor de kinderen kan zorgen. Wat ik mijn kinderen gun, gun ik nu mijzelf ook. En dat gaat diep.”