Jeetje, It’s been a while. Maar ik ben er nog! Genoeg gebeurd en dus ook weer tijd om eens van me af te schrijven. Wat een jaar hebben we gehad.. vorig jaar moesten we een moeilijke keuze maken om onze hond te laten inslapen. Superverdrietig voor ons maar al helemaal voor onze dochter. En dat hebben we een lange tijd geweten hoor.. want ja voor haar stond er veel te veranderen, omdat ze in juni 4 jaar werd. 

Nadat ze al afscheid heeft moeten nemen van onze viervoeter, begonnen haar slaapproblemen weer op te spelen.. Inslapen duurde 1,5 uur.. In de nachten werd ze soms wel 7x wakker. En dus trokken we rond de zomervakantie aan de bel bij de GGD. Het ging niet meer.. ik was op.. Miloe was op, Miloe kon niet zonder ons, raakte in paniek als we naar de wc waren en ze dit niet had meegekregen.. 

Volgens de GGD deden we al zoveel goed: ritme, regelmaat, structuur en een dosis positiviteit en complimenten . Het enige wat ze nog als punt had was dat we een beloningssysteem proberen om haar een zetje te kunnen geven in de goede richting. Een beetje sceptisch gingen we er toch mee aan de slag.. We waren vooral sceptisch over het feit dat onze kleine meid best slim is en ze het in de tijd dat we het zouden inzetten waarschijnlijk goed zal doen, maar als dit niet meer ingezet wordt, waarschijnlijk weer als een plumpudding in elkaar zou zakken.. 

En gebeurde dat ook! Ja, zeker! Maar toch hadden we onder de 2 weken van het beloningssysteem de beste rust gehad in 8 maanden en dat was goud waard! 

Miloe was extreem gevoelig. School was een grote verandering in haar leven, ze vond het leuk maar begreep bijvoorbeeld niet als de juf boos was geweest op een klasgenoot waarvan ze de reden niet begreep. Dikke drama’s hadden we thuis. Langzaam & zeker nam het af. Door een goede samenwerking met school lukte het eindelijk om de afslag te nemen van de rotonde en zagen we haar stapjes maken! Ook naar anders mensen toe, ze durft nu om samen antwoord te geven op vragen van vreemden. Als je me dit een halfjaar geleden had verteld, had ik je echt uitgelachen want dat leek toen voor ons een droombeeld.. 

Dus aan alle ouders met een onzekere, last van faalangst hebbende jonge kinderen: in een jaar kan veel veranderen.. Het jaar was van ons zwaar, van 1,5 uur doen over inslapen en tot 7x in de nacht uit bed, kamt met een flinke faalangst en de wereld niet meer vertrouwd, naar een meisje die veel zelfverzekerder in het leven staat, die samen eigenlijk alles aandurft, doorslaapt en misschien 1x uit bed komt omdat ze ‘is vergeten een goede knuffel te geven’.

Wat heb je nu nodig om het om te draaien? Naar mijn mening is het vooral de wil, de wil om het te veranderen voor de kind. Het erkennen van dat er een probleem is, dat het niet gezond is hoe het gaat. Het maakt denk ik niet uit wat je besluit om in te zetten, zolang het bij je kind past. Zo hebben wij ook lang getwijfeld of we met Miloe in therapie moesten gaan, om het stukje emotie-regulatie op te pakken. We waren bereid om alles aan te pakken voor haar en indirect ook voor ons.

Ooit las ik ergens van iemand op Instagram: ik til mijn kinderen de trap op zolang ze nog de trap op getild willen worden. Want er komt een tijd.. een tijd waarin ze zichzelf te groot vinden om te trap op getild te worden en dus geniet ik er nu van, neem ik het er nu van, zolang het kan! Voor mij persoonlijk gaat het niet om het wel of niet tillen van je kind wanneer je kind het vraagt. Bet faat om het bewust genieten van de momenten met je kind. Afgelopen jaar hebben wij veel moeten tillen, knuffelen & handjes moeten vasthouden. We werden er gek van maar als ik terugdenk aan het bovenstaande met hoe ons jaar is geweest, dan denk ik; misschien was dit wel de laatste periode dat ze zo dicht bij ons wilde zijn en dan heb ik het toch maar gedaan.. voor haar & een beetje voor mij! Omdat haar groei ook betekent hoe trots ik ben op haar en de verdrietige kant dat ik steeds een beetje ‘afscheid’ moet nemen van mijn kleine meid..