Beeld: Swetlana Spreekt

Swetlana Spreekt

Serie Blogger

De laatste maanden voelde het alsof ik in een mui terecht was gekomen. Zo’n sterke stroming in zee die je ongemerkt van het strand wegtrekt. Het ene moment ben je gezellig aan het pootje baden in de zee, het ander moment komt er een hoge golf op je af en voordat ik het wist werd ik verder meegetrokken de zee in.

Zakelijk was 2025 een hoogtepunt. Mijn eerste boek met mijn verhaal over Thera en het moederschap kwam uit. Na maandenlang keihard werken om alles af te krijgen voor Moederdag was het feest. En wat was ik blij dat mijn boek was geboren. Iets waar ik twee jaar naartoe had gewerkt.

De zomer was fijn om even uit te rusten en was ik dus aan het pootje baden. Maar toen kwam dus die golf…

In korte tijd kreeg ik te maken met een zware operatie, een relatiebreuk en de crematie van mijn vader, op derde kerstdag. Alles in de laatste paar maanden van 2025. Als moeder wil je dan blijven staan en doorgaan. Je kinderen rekenen op je, wat er ook gebeurt. En ik ben alleenstaande moeder. Weliswaar met een fijne ex maar het huishouden run ik alleen. En dit keer was het simpelweg te veel om tegenin te zwemmen.

Hoe graag ik er ook wilde zijn: ik was er niet altijd voor de volle honderd procent. Niet voor mijn dochter Thera, die in een zorginstelling woont. Ik heb een bezoek overgeslagen, te moe om drie uur in de auto te zitten heen en weer. Mijn hoofd en lijf zaten vol.

Ik stopte met vechten tegen de stroom. Ik liet me meedrijven. Af en toe een hap zeewater. Soms even kopje onder. Maar ik bleef drijven. Als je bij een mui probeert terug te zwemmen dan haal je het niet. De stroming is te sterk

Meebewegen betekende zachter worden voor mezelf. Accepteren dat de sportschool even niet lukt. Dat er een paar kilo’s bijkomen. Dat Netflix en snacks soms precies zijn wat nodig is om een dag door te komen.

Het betekende ook iets wat ik heel moeilijk vond: hulp vragen.

Bij de crematie van mijn vader vroeg ik voor het eerst echt steun aan mijn zoon van 17. Dat had ik nog nooit gedaan. Hij stond naast me. Letterlijk en figuurlijk. En hij deed het super goed. Dat moment leerde me iets heel belangrijks: je hoeft het niet allemaal alleen te dragen, ook niet als alleenstaande moeder.

Kinderen mogen ook zien dat hun moeder mens is. Dat verdriet er mag zijn. Dat kracht soms juist zit in delen.

Bij een mui leer je dat paniek niet helpt. Dat je niet tegen de stroom in moet zwemmen, maar zijwaarts, dan kom je er langzaam uit, Weliswaar met een omweg maar soms is dat nodig. Vertrouwen dat je uiteindelijk weer rustiger water bereikt.

Ik wens elke moeder die dit leest zachtheid toe. Je hoeft niet altijd sterk te zijn. Het koord hoeft niet continu strak gespannen te staan. Soms is blijven drijven genoeg.

Ik start 2026 rustig. Met puinruimen in mijn hoofd en lijf. Ordenen. Loslaten. Ruimte maken. Die mui was er niet voor niets. Het voelde als een grote schoonmaak.

Zodat ik straks weer kan bruisen van energie en inspiratie. Ik wens alle moeders een rustig, liefdevol en gezond 2026!