Beeld: Canva
Opgebiecht: Ik heb in mijn eentje een vakantie geboekt zonder dit aan mijn gezin te vertellen
Ik heb me de afgelopen tijd intens overweldigd gevoeld. Het was niet per se één ding, maar een opstapeling van al die kleine dingen die me langzaam helemaal hebben leeggezogen. Het altijd maar klaarstaan, het rondrennen van hot naar her, het oplossen van elk probleem voordat iemand anders het doorheeft… ’s Avonds plofte ik uitgeput op de bank en kon ik letterlijk niks meer. En dan hoorde ik mensen zeggen dat ze “even een weekendje helemaal niks” hadden gedaan. Ik kon me oprecht niet meer herinneren wanneer ik dat voor het laatst had.
“En nu kan ik het niet meer annuleren. De vertrekdatum komt dichterbij. Ik heb mijn verlof al aangevraagd op werk. Maar mijn gezin? Die weten van niks. En naast een berg schuldgevoel voel ik vooral vrijheid”
Ergens tussen het ophangen van de was en het zoveelste lijstje dat door mijn hoofd ging, kwam ineens de gedachte: Wat als ik even niks doe? Wat als ik het gewoon doe?
Toen ging het sneller dan ik zelf had verwacht. Ik keek voor de grap naar vakanties: all inclusive, zonnetje, gewoon even weg. En toen zag ik een aanbieding voor een paar dagen weg. En ik boekte hem. Zomaar. In één klik. Ik dacht nog, ik kan altijd later terug, maar dat deed ik niet. Ik stopte de bevestigingsmail weg, alsof het dan minder echt was.
En nu kan ik het niet meer annuleren. De vertrekdatum komt dichterbij. Ik heb mijn verlof al aangevraagd op werk. Maar mijn gezin? Die weten van niks. En naast een berg schuldgevoel voel ik vooral vrijheid. Geen overleg, geen discussie, geen “kan het wel uit met de planning?”. Het voelt bijna rebels. Ik heb dit blijkbaar nodig.
En nu komt het moment dat ik het moet gaan vertellen. Want welke moeder boekt er nou een vakantie zonder het tegen haar gezin te zeggen? Maar ergens denk ik ook: als ik dit niet doe, val ik misschien om. En een moeder die omvalt, daar heeft niemand iets aan.
Soms moet je even weglopen om weer terug te kunnen komen. En dat is precies wat ik ga doen: een paar dagen weg, opladen, ademen. Zodat ik weer de moeder kan zijn die ik wil zijn. Maar eerst moet ik nog even… ja. Het vertellen.
Heb jij ook iets op te biechten? Vul dan deze enquête (anoniem) in.
PRAAT MEE MET ANDERE Mama’s in de community
Kom in contact met (aanstaande) ouders, word lid van een geboorteclub en blijf op de hoogte van de ontwikkeling van je kind.
