Beeld: Canva

Redactie Mamaplaats

Als moeder zet ik elke dag mijn beste gezicht op. Ik smeer boterhammen, help met schoenen aantrekken, zwaai bij het schoolhek en doe alsof alles oké is.

“Achter die glimlach zit iets wat niemand in mijn familie weet: ik ben depressief. En hoe harder ik probeer om een ‘normale’ moeder te zijn, hoe zwaarder dat dubbele leven voelt“

“Ik speel de vrolijke moeder”

Mijn dagen draaien om mijn kinderen en dat is precies waarom ik zo mijn best doe om de schijn op te houden. Ik wil niet dat zij voelen hoe zwaar het soms vanbinnen is. Dus ik lach om hun grapjes, lees ’s avonds verhaaltjes voor en zet mijn overprikkeling weg als “gewoon moe”. Maar zodra de deur van hun slaapkamer dichtgaat, voel ik die bekende leegte weer zakken.
Mijn familie ziet alleen de georganiseerde moeder die alles onder controle heeft. De moeder die altijd komt opdagen, nooit klaagt en haar boeltje op orde lijkt te hebben. Niemand ziet dat ik ’s ochtends soms minutenlang op de rand van mijn bed zit om moed te verzamelen. Of dat ik in de auto diep ademhaal voordat ik weer “aan” ga voor de rest van de wereld.

“Waarom ik het verberg, zelfs voor de mensen die het dichtst bij me staan“

Ik ben bang dat ze me anders gaan zien. Alsof je als moeder niet mag instorten. Alsof het feit dat ik gezonde kinderen heb automatisch betekent dat ik gelukkig móét zijn. Die gedachte maakt dat ik mijn mond houd, ook als mijn moeder me vraagt of er “iets is”. Dan lach ik het weg met: “Gewoon druk.”
Maar eerlijk? Ik hoop soms dat iemand het doorheeft. Dat iemand écht kijkt en zegt: “Je hoeft dit niet alleen te dragen.” Toch blijft dat gevoel van schaamte winnen. Schaamte dat ik niet die sterke moeder ben waarvan iedereen denkt dat ik het ben. Schaamte dat ik faal in het moederschap, terwijl ik juist zo graag die veilige basis voor mijn kinderen wil zijn.

Heb jij ook iets op te biechten? Vul dan deze enquête (anoniem) in.