Opgebiecht: de andere schoolpleinmoeders roddelen over mij

Het begon heel subtiel: twee moeders die fluisterden terwijl ik langs liep, een blik die net te lang bleef hangen. Ik dacht dat het toeval was, en dat probeerde ik mezelf ook te zeggen. Het had vast niets met mij te maken. Maar op een dag ving ik mijn eigen naam op in een gesprek. Ik hoorde geen details, maar genoeg om te weten dat het over mij ging. Sindsdien voelt het alsof er altijd iets in de lucht hangt wanneer ik aankom of wegloop.

Ik probeer het te negeren, maar het doet meer met me dan ik wil toegeven. Het maakt me onzeker over hoe ik eruitzie, hoe ik praat, hoe ik met mijn kinderen omga. En het raakt me vooral omdat ik dit niet wil voor mijn kinderen. Ik wil dat ze me zien lachen op het schoolplein, niet wegduiken in mijn telefoon om maar niet op te vallen. Ik wil niet dat ze merken dat ik gespannen ben bij het brengen en halen. Maar ik zou het liefst omrijden en ze door mijn partner laten brengen, gewoon om dat gevoel te vermijden.

Ik weet dat roddelen vaak meer zegt over de ander dan over mij. Maar toch merk ik dat ik er enorm mee zit. Misschien gaat het over, of durf ik het ooit bespreekbaar te maken of voor mezelf op te komen. 

Heb jij ook iets op te biechten? Vul dan deze enquête (anoniem) in.

Lees ook

Opgebiecht: ik werd heel boos op het kind van een ander en ik schaam me kapot