Snap
  • Zwanger
  • zwangerschap
  • Momlife
  • Babybelly
  • mommy
  • Pregnancy

Zwangerschap Lizzy

Maandag 1 april 2019;

Ik was al een paar dagen overtijd. Ik voelde me anders, anders dan als ik ongesteld moest worden. Ik had zere borsten, ik voelde me heel moe en gewoon een beetje vreemd. Ik kon het niet plaatsen, dacht dat het met m'n ongesteldheid te maken zou hebben. Maandagochtend 1 april ging ik naar m'n werk toe. Ik had licht bloedverlies, dus dacht dat ik ongesteld zou worden. Het zette maar niet door, dus toen begon ik toch te twijfelen. Ik appte m'n vriend dat ik wel wat bloedverlies had , maar dat het niet doorzette. Hij was heel nerveus en wilde graag weten of ik zwanger was of niet. Hij kocht een zwangerschapstest en toen ik 's avonds thuis kwam, deden we de test. Ik had er niet veel over heen geplast, dus de test was een beetje onduidelijk voor mijn gevoel. Toch werd het een heel licht plusje, maar we geloofden het niet helemaal. Bijsluiter erbij, lezen wat erop stond. Plusje = positief. Maar het was wel een heel licht plusje. Ik liet hem aan m'n moeder zien (we woonden bij mijn ouders) en ze wist het ook niet zo goed. We gingen een bakje koffie doen bij m'n vriend z'n moeder en zouden daarna weer een test doen. Niks vermoedend zaten we daar, op van de zenuwen. We konden niet wachten om weer naar huis te gaan en nogmaals een test te doen. Eenmaal thuis, gelijk naar boven en de 2e test doen. Deze was duidelijk positief. Toen wisten we het zeker, we krijgen een kleintje!

Paar dagen later aangemeld bij de verloskundige praktijk. Het was nu wachten, wachten tot de 7weken, zodat we een eerste echo zouden krijgen. Weken in spanning, weken in onzekerheid. Klopt er een hartje, komt alles goed, hebben we een huisje als de kleine wordt geboren. Zoveel vragen en onzekerheden.

1 mei kregen we de allereerste echo. Mijn moeder en m'n schoonmoeder waren mee. Er was nog niks te zien, omdat het nog zo pril was. Ik was 6 weken zwanger. Alles wat we moesten zien, zagen we. Een kloppend hartje! De uitgerekende datum kwam uit op 8 december 2019.

Op 17 mei maakten we bekend aan de familie dat ik zwanger was. Ze reageerden allemaal heel leuk en enthousiast. Ook werd het toen tijd om het bekend te maken op social media. Facebook en Instagram. Tientallen reacties en iedereen was blij voor ons. Ze zouden ons in de gaten houden op social. Ook leerde ik allemaal andere leuke accounts kennen van mommy's to be. Heel leuk en fijn om herkenning te vinden bij de andere moeders. Je onzekerheden delen, je kwaaltjes, je nieuwsgierigheid.

25 juni hadden we de geslachtsbepalende echo. Ik zei m'n hele zwangerschap al dat het een jongetje zou worden. Mijn vriend dacht een meisje. De meningen waren verdeeld over een jongetje of een meisje. Toen 30 juni hebben wij met een taart het geslacht onthuld. Het werd een meisje! Het was even omschakelen voor mij, want ik was er echt van overtuigd dat het een jongetje zou worden. Even bijkomen van de onthulling, maar daarna natuurlijk ontzettend blij dat het een meisje werd. Ik was natuurlijk allang blij dat ze gezond was.

17 juli hadden we de 20 weken echo. Al die tijd zat ze al op de gemiddelde lijn met alles. Zo ook deze keer. Alles zat erop en eraan, haar organen functioneerden goed, alle chromosomen waren aanwezig, haar hoofdje was goed. Het was duidelijk te zien dat het een meisje was, qua lengte precies in het midden en qua gewicht ook. Opgelucht dat alles goed was met ons meisje en we konden vooruit naar de volgende 20 weken. Rond deze tijd begon ik ook hele lichte schopjes te voelen. In het begin leek het alsof het m'n darmen waren, maar er kwam meer regelmaat in en het werden echt 'plopjes' . Zo voelde je dat het goed ging met de kleine. Het getrappel werd steeds heviger en harder. 10 weken zonder echo , dus het getrappel was wel een fijne bevestiging dat alles nog goed ging. M'n buik werd ook langzaam aan steeds meer zichtbaarder en ik begon me echt zwanger en vrouwelijk te voelen.

In de tussentijd hadden we ook nog een appartement gekocht, waarvan we 22 juli de sleutel kregen. Er moest een hoop gebeuren, veel gesloopt en weer opbouwen. Zwanger en in de hittegolf klussen was niet echt een goede combi. Maar uiteindelijk hebben we er ons paleisje van gemaakt. Na 2 maanden bloed , zweet en tranen konden we dan eind september eindelijk intrekken in ons appartement. Gelukkig op tijd voordat de kleine zich zou melden.

In oktober zijn we ook nog even getrouwd. We hebben het klein gevierd, alleen met degene die dicht bij ons staan. Het was een mooie en bijzondere dag om nooit meer te vergeten. Ook een hele bijzondere ervaring om zwanger te trouwen. Niet de bruiloft die ik in m'n hoofd had, maar het maakt het niet minder speciaal.

1 november ging ik dan eindelijk met zwangerschapsverlof. Ik was er aan toe, het werd steeds zwaarder en het tillen van kinderen bleek m'n rug niet goed te doen ( Ik ben gastouder van beroep ). De laatste weekjes naderden en ik werd toch wel heel benieuwd naar de bevalling, naar de kleine meid, op wie ze zou lijken, wat voor karakter ze zou krijgen, of ze veel haar had, welke kleur ogen, wanneer ze zich zou melden en noem maar op.

En ja hoor, 8 december 2019, precies de uitgerekende datum, zijn wij ouders geworden van onze prachtige dochter Lizzy.

Al met al kijk ik goed terug op de zwangerschap. In het begin heel erg moe en wat last van m'n rug. In het 2e trimester heb ik nauwelijks kwaaltjes gehad, vooral vreetbuien ( wat overigens in het 3e trimester gewoon doorging ). Vaker plassen en ik kreeg de laatste weken last van steken in m'n liezen (voorweeën), last van m'n onderrug (hiervoor nog bij de fysio gelopen). Ook had ik erge last van m'n buik omdat de kleine heel actief was en me bont en blauw schopte. En weinig nachtrust. Ik mag dus gezegend zijn met deze fijne zwangerschap en hoop bij eventueel een volgende zwangerschap net zo weinig klachten te hebben als deze.

Hoe mijn bevalling is gegaan vinden jullie in een andere blog.

Liefs,

Jessica

Snap
Snap
Snap
Snap